Ο κοσμος προτιμά να αγνοεί, αποφεύγοντας την επώδυνη διαδικασία της αφύπνισης και της συνειδητοποίησης. Ενίοτε πάλι επιλέγει την άρνηση, καθότι η δυναμική της ενοχής από τη συμμετοχή στην διαδικασια (αγορά) που διαιωνίζει την παραγωγή είναι ασφυκτική κι οδυνηρή. Σε αυτό το κυνήγι του φτηνού (και του κέρδους), εκποιείται ο πολιτισμός, οι ευαισθησίες κι η τιμωρία όσων καταλήγουν στην εκμετάλλευση. Είτε ακραιφνής καπιταλισμός, είτε ντεμέκ, υπαρκτός ή ό,τι άλλο σοσιαλισμός, είτε ανόθευτος κομμουνισμός, η ουσία παραμένει πως ο άνθρωπος ζει κι αναπνέει εις βάρος του συνανθρώπου του, αποδεικνύοντας πως δεν είναι κατάλληλος ούτε για ζούγκλα.