Θα σπεύσω να συμφωνήσω. Ότι δηλαδή τί μας είπε τώρα; Ότι είναι φυσιολογικό να πονάμε και να παίρνουμε το χρόνο μας για να ξεπεράσουμε ή να ελαχιστοποιήσουμε τον πόνο του χωρισμού. Χαίρω πολύ! Μα πρέπει να είναι κανείς τέρας αναισθησίας για να σου πει κάτι διαφορετικό. Ή τέλος πάντων εντελώς αποστειρωμένος (ακόμα;) από οποιαδήποτε συναισθηματική εμπλοκή και κρίση. Φοβερή είδηση! Και απίθανη συμβουλή(;;!!!)! Πολύ λίγοι θα μπορούσαν να την σκεφτούν πιστεύω.Πέρα από την πλάκα όμως, το σημείο που δίνει άφεση στις ακρότητες είναι πολύ ύποπτο που δεν ξεκαθαρίζει το είδος των ακροτήτων που θεωρεί αποδεκτές... και μάλλον κακό κάνει αφήνοντάς το θολό, παρά καλό.