Καλημέρα..Πραγματικά το γράμμα σου με συγκίνησε..Εγώ ,είχα-έχω δεν ξέρω ακόμα πως να το λέω,κολλητή 23 χρόνια.Είμαστε μαζί απο το προνήπιο..Μεγαλώσαμε μαζί παίζαμε μαζί ..Έχουμε περάσει πολλά και καλά και άσχημα μαζί..Είχαμε ξαναχωρίσει στο παρελθόν για 9 μήνες περίπου τα ξαναβρήκαμε..Τώρα πάλι έχουμε να μιλήσουμε 3 μήνες και πάμε για τους 4..Είναι καμιά φορά πιστεύω το τι θέλει πλέον ο καθένας απο τη ζωή του τι ζητάει..Καμιά φορά παραγνωριζόμαστε με τους άλλους και ζητάμε πολλά περισσότερα απο ότι μπορεί να μασ δώσει..Άλλοι μας τα δίνουν όλα ακόμα και τον εαυτό τους και πάλι αυτό δε μας καλύπτει και ζητάμε και ζητάμε..Δυστυχώς δεν είμαστε πια παιδιά για να μπορούμε να ανεχόμαστε κάποια πράγματα..Δεν μπορείς να ενεργείς όπως θα ενεργούσες πιο μικρός..Θέλεις να φτιάξεις τη ζωή σου να προχωρήσεις.Μερικοί άνθρωποι σε κρατάνε πίσω..άλλοι άθελα τους και άλλοι ακόμη και εσκεμμένα..Πλέον πραγματικά πιστεύω ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο..Ξέρες πόσο άσχημο είναι να τρέχεις συνέχεια για έναν άνθρωπο να είσαι εκεί σε όλα να σου ζητάει συνέχεια και συνέχεια πιο πολλά χωρίς εκείνος όμως να σου έχει δώσει οτι εσύ και απλά στο τέλος είτε υπό πίεση είτε επειδή περνάει κάτι πολύ σοβαρό σε εκείνη τη χρονική στιγμή της ζωής του να σου λέει οτι τον ταράζεις και οτι αν τον αγαπάς πραγματικά να μην τον ξαναδείς?Ξέρεις πόσο άσχημο είναι η κολλητή σου να σε αποκαλεί πατσαβούρα?Σε εκείνη τη περίπτωση τι κάνεις?Ίσως και εσείς και είχατε έστω μικρά προβλήματα και απόσταση μεγάλη απο τα θέλω σας και απλά χαθήκατε..Χωρίς λόγο...