τα ερωτικά των εικοσάχρονων συν/πλην, που νομίζουν πως είναι ήρωες μυθιστορήματος/ταινίας ή ό,τι άλλο, μου φαινονται τόσο αστεία και ανάθεμα αν έχω αποφύγει το διαγονάλ στις εκτενείς αναφορές στα χυμένα τους δάκρυα. Δεν ειρωνεύομαι, όλοι εναν αιώνα πριν υπήρξαμε έφηβοι και νέοι και ζησαμε στο κεφάλι μας πιο έντονα απο οσο του αναλογούσε του κάθε συμβάντος. Και φαγαμε χίλιες φορές τα μουτρα μας και τα τρώμε ακόμα μήπως και ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε και ποιοι θέλουμε να είμαστε.Αλλά, καημό το χω να διαβάσω μια ερωτηση που να δειχνει παιδιά που αγωνιούν για το τι συμβαίνει έξω στον κόσμο και εντός τους, στην ύπαρξή τους, χωρίς αυτό που εισπράττει ο αναγνώστης να ειναι ''με νοιαζει ο αφαλός μου. Μόνο.Προσέξτε με''.