Αληθινό ή μη, ήταν ωραίο!
6.5.2017 | 01:45
Τώρα πονάει περισσότερο...
Άκουγα με προσοχή την αφήγηση μιας κατά τα άλλα αδιάφορης ιστορίας. Τον παρακολουθούσα όπως τόσα χρόνια. Τον κοιτάζω στο στόμα και φαντάζομαι το φιλί του. Παρατηρώ τα χέρια του και ονειρεύομαι το χάδι του. Άκρως απαγορευμένος έρωτας. Μέγα απωθημένο.Μπλα...μπλα...μπλα και σηκώνεται. Ήθελε να κάνει αναπαράσταση και μ' αγκάλιασε. Αντανακλαστικά τον αγκάλιασα κι εγώ. Έκλεισα τα μάτια και τον έσφιξα πάνω μου.Με απομάκρυνε γελώντας. Ειπε οτι στη δικη του ιστορία δεν ήταν αυτη η αντίδραση.Του είπα οτι μου βγήκε αυθόρμητα.Συνέχισε να λέει...Κάποια στιγμή σωπάσαμε."Σου λείπουν οι αγκαλιές;" με ρώτησε."Όχι" του είπα.Σιωπή...Καπνίζαμε αμίλητοι κοιτώντας παράλληλα το κενό."Νύσταξα" του είπα και σηκώθηκα.Σηκώθηκε κι αυτός να πάμε μέσα.Μ' αγκάλιασε απότομα, μύρισε τα μαλλιά μου, τα χάιδεψε, τα φίλησε και μ' εσφιξε πάνω του.Ήθελα απλώς να πεθάνω εκείνη την ωρα.Να πέθαινα στην αγκαλιά του.Δεν είχα ιδέα οτι νιώθει κι αυτός "κάπως".Τον κοίταξα στα ματια για να σιγουρευτώ οτι δεν ονειρεύομαι και με φίλησε.Πάντα φανταζόμουν οτι ένα φιλί μεταξυ μας θα ήταν γεμάτο πάθος και κ@υλ@ που θα οδηγούσε σε αχαλίνωτο σεξ.Ήταν το πιο ζεστό φιλί. Γεμάτο έρωτα.Ήταν σαν...αγάπη!Προσπάθησε κάτι να πει αλλα δεν κατάλαβα. Εσκυψα το κεφάλι και ψελλισα καληνύχτα φεύγοντας.
2