Περιμένοντας τους dEUS στο Fuzz: όχι ακόμα μία συναυλία για τη νοσταλγία

Περιμένοντας τους dEUS στο Fuzz: όχι ακόμα μία συναυλία για τη νοσταλγία Facebook Twitter
Tο «Ideal Crash» αποτελεί όχι μόνο την πιο σπουδαία δισκογραφική στιγμή των dEUS, αλλά και έναν από τους πλέον σημαντικούς δίσκους που ηχογραφήθηκαν στην Ευρώπη.
1

Το πυκνό συναυλιακό καλοκαίρι της Ελλάδας βρίσκεται προ των πυλών. Οι dEUS είναι ένα από τα πρώτα μεγάλα σχήματα που ανοίγουν τον κύκλο των συναυλιών, κλείνοντας σιγά-σιγά έναν δικό τους. Η συναυλία τους στο Fuzz Club, στις 31 Μαΐου, είναι μία από τις τελευταίες της πανευρωπαϊκής περιοδείας για τη συμπλήρωση είκοσι ετών από την κυκλοφορία του Ideal Crash, του τρίτου δίσκου του συγκροτήματος από την Αμβέρσα.


Το χρονικό διάστημα που μας χωρίζει από την πρώτη εμφάνιση του Ideal Crash στις προθήκες των δισκοπωλείων, όταν οι ηλεκτρονικές πωλήσεις ήταν στα σπάργανα, αν όχι εντελώς άγνωστες, είναι ασφαλές για κρίσεις. Η απόσταση που απέχουμε από τον δίσκο άλλωστε είναι τόση όση αυτή που χώριζε το Ideal Crash από το Unknown Pleasures των Joy Division, το London Calling των Clash και το Fear of Music των Talking Heads. Δύο δεκαετίες μετά λοιπόν, μπορεί να διατυπωθεί πως το Ideal Crash αποτελεί όχι μόνο την πιο σπουδαία δισκογραφική στιγμή των dEUS, αλλά και έναν από τους πλέον σημαντικούς δίσκους που ηχογραφήθηκαν στην Ευρώπη.

Με μια παράδοξη ακροβασία φαίνεται πως στα τέλη της δεκαετίας του '90, στο λιμάνι της Αμβέρσας, τα ρεύματα έφεραν πολλούς από τους ήχους της εποχής. Και οι dEUS κέρδισαν το στοίχημα καταφέρνοντας να τους δέσουν με τη δική τους προσωπική σφραγίδα στο «Ideal Crash».


Παρότι θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κάποιος πως το Ideal Crash ακούγεται «σα να ηχογραφήθηκε χθες», θα ήταν άδικο να μην αναγνωρίσει πως στον δίσκο συμπυκνώνονται δημιουργικά αρκετά από τα ρεύματα που σημάδεψαν τη γόνιμη δεκαετίας του '90. Στο Ideal Crash δεν αποτυπώνεται μόνο μια σκηνή που προσπαθεί να βρει τα πατήματά της στον απόηχο του grunge. Στον δίσκο καταγράφεται η συνομιλία με το trip hop, τα απόκοσμα πλήκτρα στο One Advice, Space φέρνουν στο μυαλό τους Portishead, ενώ εμφανείς είναι και οι επιρροές από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Περιμένοντας τους dEUS στο Fuzz: όχι ακόμα μία συναυλία για τη νοσταλγία Facebook Twitter
Οι dEUS το 2019. Φωτο: Dirk Annemans/Wikipedia

Η φολκ, όπως αυτή ανανεώθηκε από Αμερικανούς μουσικούς από το '80 και μετά, είναι παρούσα σε κομμάτια όπως το Instant Street ενώ σε δημιουργίες όπως το Everybody's Weird δεν μπορεί κάποιος παρά να θαυμάσει το πόσο αριστοτεχνικά έχουν δοθεί η οργή και η μελωδία μέσα στα πέντε λεπτά που διαρκεί. Με μια παράδοξη ακροβασία φαίνεται πως στα τέλη της δεκαετίας του '90, στο λιμάνι της Αμβέρσας, τα ρεύματα έφεραν πολλούς από τους ήχους της εποχής. Και οι dEUS κέρδισαν το στοίχημα καταφέρνοντας να τους δέσουν με τη δική τους προσωπική σφραγίδα στο Ideal Crash.


Είναι απόλυτα κατανοητό πως οι επετειακές συναυλίες μπορούν να προκαλέσουν μούδιασμα. Από την πλευρά του ο Tom Barman, ηγέτης του σχήματος, υποστήριξε πως δεν πρόκειται για μια συναυλία για τη νοσταλγία. Ίσως έχει δίκιο. Η χρονική συγκυρία άλλωστε είναι αρκετά ενδιαφέρουσα για να στοχαστούμε πάνω στη δεκαετία του '90, ακριβώς επειδή η νοσταλγία δεν της έχει δώσει κάποια ιδανική υπόσταση.

Καθώς λοιπόν η συσχέτιση με αυτό το κομμάτι του παρελθόντος γίνεται χωρίς τη διαμεσολάβηση της νοσταλγίας, οι ευκαιρίες για μία νέα ακρόαση της εποχής φαντάζουν ιδανικές. Από τον Richard Ashcroft, πέρυσι, ως τους dEUS και τους Tindesticks φέτος, οι καλλιτέχνες που καθόρισαν ένα σημαντικό μέρος του ήχου της εποχής μάς καλούν να τους ακούσουμε ξανά. Χωρίς πάθος και χωρίς εξιδανίκευση. Καλύτερα από ποτέ δηλαδή.

 

Το «Sister Dew», από τα πλέον αναγνωρίσιμα κομμάτια του Ideal Crash

Μουσική
1

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Θέλω τα τραγούδια μου να γίνουν καραόκε για να τα τραγουδούν με πάθος οι μεθυσμένοι θείοι»

Μουσική / «Θέλω τα τραγούδια μου να γίνουν καραόκε για να τα τραγουδούν με πάθος οι μεθυσμένοι θείοι»

Η Michelle Gurevich γράφει μουσική για την ψυχή και τις εμπειρίες της, με μια γερή δόση μαύρου χιούμορ και αφοπλιστικής ειλικρίνειας. Μιλά στη LiFO λίγο πριν από την εμφάνισή της στο Fuzz.
ΦΩΦΗ ΤΣΕΣΜΕΛΗ
Κοντσέρτο για πιάνο του Έντβαρντ Γκριγκ: Ένα νεανικό έργο που δεν ξεπεράστηκε ποτέ

Συμφωνική Μουσική - Ιστορίες / Κοντσέρτο για πιάνο του Έντβαρντ Γκριγκ: Ένα νεανικό έργο που δεν ξεπεράστηκε ποτέ

Πώς είναι άραγε να γράφεις το κορυφαίο σου έργο στα 25 σου χρόνια; Πόση αγωνία αισθάνεται ένας συνθέτης που καταλαβαίνει ότι όλοι προσδοκούν από εκείνον το επόμενο μεγάλο έργο; Πού κρύβεται η ακαταμάχητη δύναμη του Κοντσέρτου για πιάνο του Έντβαρντ Γκριγκ; Η Ματούλα Κουστένη εξερευνά ένα από τα διασημότερα έργα για πιάνο και ορχήστρα, την ομορφιά του και την ιστορία του.
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Μπάρι Άνταμσον: «Το ροκ εν ρολ ήταν από τα τελευταία κινήματα που άλλαξαν πραγματικά τον κόσμο»

Μουσική / «Το ροκ εν ρολ ήταν από τα κινήματα που άλλαξαν πραγματικά τον κόσμο»

Λίγο πριν προσγειωθεί στην Αθήνα για ένα χορταστικό συναυλιακό διήμερο, ο πολυτάλαντος Μπάρι Άνταμσον μιλά για τη σκηνή του Mad-chester, για το ροκ εν ρολ που όσο «γερνάει» τόσο δυναμώνει, για τη γνωριμία του με τον Λιντς και τον εθισμό.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Συνέντευξη Saturday Night Satan

Μουσική / «Όσο υπάρχει κόσμος που πηγαίνει στις συναυλίες, θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε κι εμείς»

Mε μια γυναικεία φωνή να ηγείται, αντλώντας έμπνευση από τον horror κινηματογράφο και με επιρροές από τα ’70s και ’80s, οι Saturday Night Satan φέρνουν νέο αέρα στην εγχώρια metal σκηνή.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΤΑΤΣΗΣ
Δείτε ολόκληρη την πρώτη συνέντευξη της Björk on camera μετά μια δεκαετία

Μουσική / Δείτε ολόκληρη την πρώτη συνέντευξη της Björk on camera μετά μια δεκαετία

«Μη σταματάτε. Έχουμε αφθονία. Έχουμε λύσεις. Μπορούμε να αρχίσουμε πάλι από την αρχή»: Η Björk παρουσιάζει την προσωπική της ουτοπία με το πρότζεκτ «Cornucopia» και μιλάει μπροστά στην κάμερα, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. 
THE LIFO TEAM
ΕΠΕΞ O Tsolimon βλέπει όνειρα με γιαπωνέζικα καρτούν

Μουσική / Ο Tsolimon έγραψε ένα άλμπουμ κλαίγοντας και οδηγώντας

Στον πρώτο του προσωπικό δίσκο, ο νεαρός τραγουδοποιός που λατρεύει τον Λεξ και τα Pokemon συνδυάζει την ηλεκτρονική μπαλάντα με το ραπ και το ζεϊμπέκικο. Όταν έστειλε το «Καλό» στον Κραουνάκη, εκείνος του απάντησε πως πρέπει να το τραγουδήσει η Στανίση - τελικά, το είπε ο ίδιος και η Δεσποινίς Τρίχρωμη.
M. HULOT
Ο Bad Bunny και το μέλλον της urbano μουσικής

Μουσική / Ο Bad Bunny και το μέλλον της παρεξηγημένης urbano μουσικής

Το «Debí tirar más fotos» του 30χρονου Πορτορικανού μουσικού είναι ένα λάτιν αριστούργημα αφιερωμένο στις ρίζες του, στην ιστορία του Πουέρτο Ρίκο και στις σύγχρονες κοινωνικές προκλήσεις, όπως ο υπερτουρισμός και η εποχή του Τραμπ, που πλήττει τους μετανάστες.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
Η «Δύναμη του πεπρωμένου» αποτελεί τα τελευταία 150 χρόνια έναν διαρκή θρίαμβο της μουσικής ιδιοφυΐας του Βέρντι

Μουσική / Η «Δύναμη του πεπρωμένου»: Ο θρίαμβος της μουσικής ιδιοφυΐας του Βέρντι

Η όπερα που απασχόλησε τον Τζουζέπε Βέρντι επί είκοσι χρόνια και θεωρείται από τις σημαντικότερες του διεθνούς ρεπερτορίου επιστρέφει στην Εθνική Λυρική Σκηνή, με μια παράσταση αντάξια της φήμης της.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το συναρπαστικό, άχρονο, χαμένο άλμπουμ της Ούρσουλα Λε Γκεν

Πέθανε Σαν Σήμερα / Το συναρπαστικό, άχρονο, χαμένο άλμπουμ της Ούρσουλα Λε Γκεν

H πολυβραβευμένη συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας που πέθανε σαν σήμερα, το 2018, είχε συνεργαστεί με τον συνθέτη Todd Barton στη δημιουργία ενός φιλόδοξου πρότζεκτ που εκτείνονταν πέρα από τη συγγραφή.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
«Θα πατήσεις σε λουλούδια, θα πατήσεις και σε σκατά για να βρεις διεξόδους»

Μουσική / Αεκτζής, αναρχικός, καζαντζιδικός: Η ανορθόδοξη πορεία του Γιάννη Μπαχ Σπυρόπουλου στο ελληνικό τραγούδι

Συνθέτης, στιχουργός, αρθρογράφος, ζωγράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, ο Γιάννης Μπαχ Σπυρόπουλος έχει γράψει τη δική του ιστορία στην ελληνική δισκογραφία.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Για μένα αυτό είναι οι ταινίες, μια περιπέτεια έξω και πέρα από την ηθική»

Οθόνες / «Για μένα αυτό είναι οι ταινίες, μια περιπέτεια έξω και πέρα από την ηθική»

Μια μεγάλη κουβέντα με τον σκηνοθέτη και μουσικό Γιάννη Βεσλεμέ που κυκλοφορεί ταυτόχρονα το νέο του άλμπουμ και η ρετροφουτουριστική του ταινία «Αγαπούσε τα λουλούδια περισσότερο». (SPOILER ALERT)
M. HULOT
Laurent Garnier

Μουσική / «Βλέπω μαριονέτες να παίζουν μουσική έχοντας τα ακουστικά περισσότερο στον λαιμό παρά στα αυτιά»

Με αφορμή ένα επικό τετραπλό mix –house, techno, UK focus και downtempo– για τα 25 χρόνια λειτουργίας του θρυλικού fabric, ο Γάλλος παραγωγός, DJ και πρόσφατα χρισμένος ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής Laurent Garnier μιλά για το τότε και το τώρα της ηλεκτρονικής μουσικής.
ΦΩΦΗ ΤΣΕΣΜΕΛΗ

σχόλια

1 σχόλια
Καλυτερος δισκος τους το Ideal Crash? Με τιποτα,αγαπητέ.Πιο εμπορικός ήχος; Φυσικά. Δεν νομίζω να ήσουν φαν τότε,γιατί σίγουρα θα θεωρούσες τους δυο δίσκους πριν απο αυτόν,πιο ρηξικέλευθους κ συνθετικά,πολύ ανώτερους