Η Τάνια Τσανακλίδου αφηγείται τη ζωή της στη LiFO Facebook Twitter
Αγαπώ πάρα πολύ τη φύση. Αγαπώ το χώμα, τα δέντρα, με θεραπεύουν οι μυρωδιές του δάσους. Μου αρέσει να καλλιεργώ πράγματα. Με ηρεμεί. Φωτο: Παντελής Ζερβός / LIFO

Η Τάνια Τσανακλίδου αφηγείται τη ζωή της στη LiFO

0

Ήρθα από τη Θεσσαλονίκη το 1973. Είκοσι ενός χρονών. Στο Παγκράτι μένω τα τελευταία δεκαοχτώ χρόνια. Μου αρέσει πολύ η γειτονιά μου. Τελευταία και τα Εξάρχεια. Ανακάλυψα εκεί ένα απίστευτο καφενείο, τη Μουριά. Απίστευτο καφενείο. Έχει ένα άρωμα αρχοντιάς. Περπατάω στον Κεραμεικό. Τρελαινόμουνα και στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Τώρα δεν πάω γιατί δεν θέλω να δω το μουσείο. Φοβάμαι μη μου τραυματίσει την εικόνα. Εκνευρίζομαι που κουβαλάνε τα μάρμαρα του Παρθενώνα για να τα τοποθετήσουν εκεί. Με πειράζει που ό,τι δεν χάλασε ο καιρός το χαλάμε εμείς.

• Είμαι σπιτόγατος. Αυτό που σιχαίνομαι στην Αθήνα είναι η μετακίνηση με το αυτοκίνητο. Ό,τι γίνεται με τα πόδια με ευχαριστεί, όταν πρέπει να πάρω το αυτοκίνητο γίνομαι κομμάτια.

• Έχω ένα σπίτι στο Πήλιο και όποτε δεν δουλεύω την κοπανάω από την Αθήνα και ζω εκεί. Γύρω στους έξι μήνες το χρόνο, όταν είμαι τυχερή, γιατί δεν είμαι και πάντα. Όταν κάποια πράγματα νομίζεις ότι τα γεύτηκες, πρέπει να φύγεις, αλλά είναι καλό να μένεις και να γεύεσαι.

Αγαπώ πάρα πολύ τη φύση. Αγαπώ το χώμα, τα δέντρα, με θεραπεύουν οι μυρωδιές του δάσους. Μου αρέσει να καλλιεργώ πράγματα. Με ηρεμεί. Μου στοίχισε πάρα πολύ το καλοκαίρι που καήκαμε. Όταν καίγεται ένα δάσος, διαλύομαι. Αισθάνομαι σαν να με βουτάς μέσα στη λάσπη και δεν μπορώ να αναπνεύσω.

Δεν αναπολώ τίποτα. Τίποτα απολύτως. Δεν κοιτάω πίσω. Τώρα, που νιώθω πιο σοφή. Παλιότερα δεν ήμουνα έτσι. Όσο πιο σοφός είσαι τόσο πιο πολύ αποδεσμεύεσαι από το παρελθόν.

• Όταν ερμηνεύω ένα τραγούδι, κεντράρω στο λόγο. Μπορεί να χάνει κάτι ορισμένες φορές, αλλά συνήθως κερδίζει. Εάν μείνεις στο σολφέζ του κομματιού, τότε λες όλες τις λέξεις χωρίς να έχουν καμία σημασία. Το τραγούδι αυτό είναι μελοποιημένος λόγος, δεν είναι μουσική στην οποία μπήκαν κάποια λόγια.

• Δεν αναπολώ τίποτα. Τίποτα απολύτως. Δεν κοιτάω πίσω. Τώρα, που νιώθω πιο σοφή. Παλιότερα δεν ήμουνα έτσι. Όσο πιο σοφός είσαι τόσο πιο πολύ αποδεσμεύεσαι από το παρελθόν. Δεν με τραβάει η αλλαγή για την αλλαγή, αλλά με γοητεύει από παιδί μια ανίχνευση πέρα των ορίων. Βαριέμαι να κάνω τα ίδια πράγματα. Δεν με ενδιαφέρει. Δεν με ενδιαφέρει η καριέρα. Βέβαια, το λέω τώρα. Δεν χτίζω καριέρα ούτε συνεχίζω την ωραία παράδοση. Να, τώρα θα κάνω θέατρο και μόνο θέατρο.

Η Τάνια Τσανακλίδου αφηγείται τη ζωή της στη LiFO Facebook Twitter
Είμαι σπιτόγατος. Αυτό που σιχαίνομαι στην Αθήνα είναι η μετακίνηση με το αυτοκίνητο. Φωτο: Παντελής Ζερβός / LiFO

• Πολλές φορές νιώθω απίστευτα κουρασμένη και άλλες τόσες έχω μηδενίσει το κοντέρ. Φτου κι απ' την αρχή. Έχω κουράσει επίσης. Πάω μετά στο χωριό και ξεχνάω. Είναι το πιο βασικό. Ξεχνάω εγώ τον εαυτό μου, τις μανιέρες μου και τα καλούπια μου. Γυρνάω καινούργια. Δεν νομίζω ότι το διαφορετικό είναι αυτό που ελκύει τον κόσμο. Τι θα πει διαφορετικό; Δηλαδή θα έπρεπε να γινόμαστε διαρκώς καραγκιόζηδες; Δεν κάνω αυτή τη δουλειά για το κοινό, την κάνω για πάρτη μου. Εγώ καθορίζω το δρόμο.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που αισθάνονται το ίδιο με μένα και σε αυτούς έχω κάτι να πω. Ακριβώς επειδή δεν χαϊδεύω τα αυτάκια τους. Πάρα πολύ εύκολα τους σοκάρω και τους τραβάω το χαλί κάτω από τα πόδια. Θέλω να είναι σε εγρήγορση. Γι' αυτό και δεν εμφανίζομαι σε μεγάλα μαγαζιά, γι' αυτό και δεν δουλεύω με χορούς και με τα πούλμαν. Εμένα η αγέλη δεν με ενδιαφέρει. Νιώθω παράξενα όταν βρίσκομαι μέσα της. Με αναστατώνει φοβερά.

• Ήμουνα παλιά σ' ένα κοσμικό μαγαζί. Μια μέρα το κοινό δεν μου άρεσε καθόλου. Ακύρωσα τον εαυτό μου, κατέβασα τα ρολά και δεν τους έδωσα τίποτα. Ήμουνα δυστυχής, κομμάτια πεταμένα. Με πλησιάζει ένα παιδί και μου λέει: «Κυρία Τσανακλίδου, έκανα οικονομίες δύο μήνες για να 'ρθω να σας ακούσω». Δεν φαντάζεσαι πόσο ντράπηκα. Μου 'γινε μάθημα. Τώρα, αν καμιά φορά είναι κάπως το κοινό ή εγώ είμαι κάπως, κάθομαι και σκέφτομαι πως υπάρχει ένας που έκανε θυσία να έρθει να με δει και δεν έχω δικαίωμα να τον φτύσω.

Είμαι πολύ ρομαντική. Έχω ένα όνειρο. Να πάω σ' ένα μεγάλο κτήμα και να χτίσω ένα κοινόβιο. Να έχει μια μεγάλη κουζίνα. Να μαγειρεύουμε εκεί όλα μου τα αδέρφια με παιδιά και συζύγους και γύρω γύρω να έχουμε μικρά σπιτάκια. Είναι απαραίτητο να ιδιωτεύεις. Να παίζουμε μπιρίμπα μέρα νύχτα. Έτσι ονειρεύομαι τα γεράματά μου, σε ένα ωραίο κοινόβιο με ανθρώπους και ζώα.

• Πολλές φορές έχω τραγουδήσει για έναν. Φέτος ίσως είναι από τις λίγες φορές που δεν τραγουδώ για κάποιον. Έστηνα πάντα τα προγράμματά μου, τις παραστάσεις μου για κάποιον. Φέτος δεν είχα για κανένα. Περιέργως με ελευθέρωσε. Στον έρωτα θέλω να κατακτήσω τον άλλον.

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου ένας που με ερωτεύτηκε. Θέλω να τον ερωτευτώ και αφού συμβεί αυτό θα κάνω όλα τα παλαβά πράγματα για να τον κατακτήσω. Αν βέβαια κάνεις τη σαχλαμάρα να αλλάξεις τον εαυτό σου, αρχίζεις και υιοθετείς συμπεριφορές που σου επιβάλλουν οι άλλοι. Δεν είσαι ελεύθερος. Η ελευθερία για μένα είναι η μεγαλύτερη αξία. Μετά έρχονται όλα τ' άλλα.

• Δεν ονειρεύτηκα ποτέ τον εαυτό μου νύφη, όπως τα περισσότερα κοριτσάκια. Δεν μου αρέσει ούτε να πηγαίνω στους γάμους και να βλέπω αυτήν τη γελοία σκηνή να ταΐζει ο ένας τον άλλον τούρτα. Θα 'θελα να παντρευτώ χωρίς δεξίωση σε ένα ξωκλήσι.

Είμαι πολύ ρομαντική. Έχω ένα όνειρο. Να πάω σ' ένα μεγάλο κτήμα και να χτίσω ένα κοινόβιο. Να έχει μια μεγάλη κουζίνα. Να μαγειρεύουμε εκεί όλα μου τα αδέρφια με παιδιά και συζύγους και γύρω γύρω να έχουμε μικρά σπιτάκια. Είναι απαραίτητο να ιδιωτεύεις. Να παίζουμε μπιρίμπα μέρα νύχτα. Έτσι ονειρεύομαι τα γεράματά μου, σε ένα ωραίο κοινόβιο με ανθρώπους και ζώα.

• Έχω ένα σκύλο, τον Μηνά, με τον οποίο έχω δεθεί τρομερά. Απέκτησα και μια τρομερή ευαισθησία με τα αδέσποτα. Στο τέλος δεν βγαίνω για ανκόρ αν δεν ρίξουν λεφτά σε ένα κουτί που έχω για τα αδέσποτα. Έχουμε μαζέψει ήδη €5.000.

Η Τάνια Τσανακλίδου αφηγείται τη ζωή της στη LiFO Facebook Twitter
Στον έρωτα θέλω να κατακτήσω τον άλλον. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου ένας που με ερωτεύτηκε. Θέλω να τον ερωτευτώ και αφού συμβεί αυτό θα κάνω όλα τα παλαβά πράγματα για να τον κατακτήσω. Φωτο: Παντελής Ζερβός / LiFO

• Είμαι μάγκας, και νομίζω αρκετά. Ο καφές που πίνω μου αξίζει. Τον κέρδισα. Ήμουνα τυχερή, όμως είμαι και αγωνίστρια. Είμαι 55 χρονών και έχω κάτι να πω. Όπως κάθε άνθρωπος που έχει ζήσει με γενναιοδωρία, που δεν τσιγκουνεύτηκε στη ζωή του, που δεν φοβήθηκε να τσαλακωθεί. Είμαστε βλάκες αν δεν τον ακούμε. Όταν ήμουνα νέα σπάνια άκουγα, νόμιζα ότι όλα τα ήξερα. Όταν έμαθα ότι δεν τα ξέρω, ξεκλείδωσα σαν άνθρωπος. Δεν αισθάνομαι διδάσκαλος, ούτε παράγων. Δεν είμαι σνομπ. Είμαι γαϊδούρα. Δεν πάω όταν με καλούνε, πηγαίνω μόνη μου. Θέλω να είμαι αόρατη.

• Είμαι μοναχική, μπορώ να διαλυθώ αν δεν περάσω τουλάχιστον δύο ώρες τη μέρα χωρίς να μιλήσω σε άνθρωπο. Τρελαίνομαι για τον καναπέ. Όποτε περνάω καταθλίψεις, εκεί βουλιάζω με τον Μηνά. Αλλά και αυτό φυσιολογικό είναι.

• Το μότο μου είναι μια φράση του Ευριπίδη από τις Βάκχες, «Αιωνίως θητεύω στο κάλλος». Γύρω από αυτό τριγυρίζει και η δική μου ζωή, στην αναζήτηση του κάλλους. Διαβάζω, περπατάω, έχω αισθήματα, συγκινούμαι, πέφτω σε αντιφάσεις, μετανιώνω, συγχωρώ, αγαπάω και σιχαίνομαι. Δεν παράτησα τίποτα από αυτά που με κάνουν άνθρωπο.

Οι Αθηναίοι
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Γκίκας Ξενάκης

Γκίκας Ξενάκης / «Έχω κάνει λάθη – δούλεψα πολύ με τον εαυτό μου για να τους σέβομαι όλους στην κουζίνα»

Μεγαλώνοντας στη Θήβα, αγάπησε το φρέσκο ψάρι, τα άγρια χόρτα και τις ταπεινές συνταγές. Αν και είχε αρχικά πολύ κακή εικόνα για τους μάγειρες, εξελίχθηκε σε σεφ για τον οποίο –όπως είπε ο Επίκουρος– μπορούσε να καταλάβει κανείς ένα πιάτο του με κλειστά τα μάτια. Ο «τιμονιέρης» της κουζίνας του Aleria, Γκίκας Ξενάκης, είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Γιώργος Βότσης: «Κάποτε δεν χρειαζόταν να δώσεις ορισμό για το τι εστί αναρχικός»

Οι Αθηναίοι / Γιώργος Βότσης: «Κάποτε δεν χρειαζόταν να δώσεις ορισμό για το τι εστί αναρχικός»

Για τις Αρχές ήταν «τρομοκράτης» και «αρχηγός» της 17Ν, ενώ για την Αριστερά «προβοκάτορας». Σήμερα δηλώνει αντιστασιακός εκ φύσεως και πιστεύει ότι η «Ελευθεροτυπία» της δικής του εποχής δεν μπορεί να ξαναβγεί. Ο θρυλικός δημοσιογράφος αφηγείται την πολυτάραχη ζωή του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Εβελίνα Παπούλια: «Δεν μου χαρίστηκε τίποτα»

Oι Αθηναίοι / Εβελίνα Παπούλια: «Δεν μου χαρίστηκε τίποτα»

«Μην παίξεις ποτέ κωμωδία», της είχαν πει, αλλά τελικά το ευρύ κοινό τη λάτρεψε ως Μαρίνα Κουντουράτου. Όταν αποφάσισε να ερμηνεύσει τον ρόλο μιας τρανς γυναίκας, της είπαν «θα καταστραφείς». Ήταν πάντα τολμηρή και άφοβη. Και είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Η Ελλάδα που πρωτοείδα ήταν βουτηγμένη στη φτώχεια» ή «Γνώρισα/πρόλαβα μια Ελλάδα ανέγγιχτη και αναλλοίωτη». ή «Οι άνθρωποι στα νησιά δεν γνώριζαν καν τι σημαίνει τουρίστας»

Οι Αθηναίοι / «Τώρα η γλώσσα του Οδυσσέα είναι η γλώσσα μου. Και το Αιγαίο είναι η θάλασσά μου»

Γεννημένος στο Σικάγο, η αληθινή αλλαγή στη ζωή του ήρθε όταν ταξίδεψε για πρώτη φορά στα ελληνικά νησιά και την Αθήνα το 1954. Αποτύπωσε φωτογραφικά «τα χρόνια της ελπίδας σε μια Ελλάδα ανέγγιχτη και αναλλοίωτη». Σήμερα, εκφράζει την ανησυχία του για τα όμορφα τοπία της και τις γειτονιές, όπως η Πλάκα, που «είναι γεμάτες από καταστήματα με σουβενίρ». Ο φιλέλληνας φωτογράφος Ρόμπερτ Μακέιμπ είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Βασιλική Δρίβα: «Με προσβάλλει να με χρησιμοποιούν σαν καθρέφτη για την ανωτερότητά τους»

Οι Αθηναίοι / Βασιλική Δρίβα: «Με προσβάλλει να με χρησιμοποιούν σαν καθρέφτη για την ανωτερότητά τους»

Ανατρέποντας πολλά από τα στερεότυπα που συνοδεύουν τους ανθρώπους με αναπηρία, η Βασιλική Δρίβα περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε αλλά και τις χαρές, και μπορεί πλέον να δηλώνει, έστω δειλά, πως είναι ηθοποιός. Είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ειρήνη Φρεζάδου: «Είμαστε οι αρχιτέκτονες της ζωής μας»

Ειρήνη Φρεζάδου / Ειρήνη Φρεζάδου: «Ό,τι κλείνει στο κέντρο, ανοίγει στη θέση του ένα μπαρ ή ένα εστιατόριο»

Αγωνίζεται ενάντια «στην απληστία που ξοδεύει τον αρχιτεκτονικό, φυσικό και πολιτιστικό μας πλούτο». Βγήκε μπροστά για το κτίριο «που ντροπιάζει την Ακρόπολη». Και τώρα, το νέο της σχέδιο είναι η αναβίωση του ιστορικού σιδηροδρομικού δικτύου της Πελοποννήσου. 
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Αγορίτσα Οικονόμου

Αγορίτσα Οικονόμου / «Πέφτω να κοιμηθώ και σκέφτομαι ότι κάτι έχω κάνει καλά»

Βρέθηκε να κυνηγάει το όνειρο της υποκριτικής, χωρίς να γνωρίζει τον τρόπο, αλλά με τη βεβαιότητα ότι δεν ήθελε ποτέ να μείνει με την απορία «γιατί δεν το έκανα;». Μέσα από σκληρή δουλειά και πολλούς μικρούς ρόλους, κατάφερε να βρει τον δρόμο της στην τέχνη, στον οποίο προχωρά και αισθάνεται τυχερή. Η Αγορίτσα Οικονόμου είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Οι Αθηναίοι / Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Ένα απρόσμενο Σαββατοκύριακο σε ένα κότερο στάθηκε αρκετό για να αλλάξει τη ζωή του. Από την πρώτη του εμπειρία ως μάγειρας στον στρατό μέχρι τις κουζίνες των κορυφαίων εστιατορίων του κόσμου, κάθε σταθμός διαμόρφωσε τη φιλοσοφία του βραβευμένου σεφ. Σήμερα, μέσα από το αστεράτο Soil, αποδεικνύει πως η μαγειρική δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά τρόπος ζωής.
M. HULOT
«Ελάχιστοι άνθρωποι που ασχολήθηκαν με την τέχνη άφησαν παρακαταθήκη»

Οι Αθηναίοι / «Αυτό που λέμε ευτυχισμένη ζωή δεν υπάρχει»

Ο Θέμης Ανδρεάδης γνώρισε τεράστια επιτυχία με το σατιρικό τραγούδι αλλά το ρίσκο να ασχοληθεί με το αγαπημένο του είδος, την μπαλάντα, τον άφησε εκτός μουσικής για σχεδόν είκοσι χρόνια. Η επιστροφή του με ένα δίσκο βινυλίου με συμμετοχές μουσικών από τις νεότερες γενιές ανοίγει ένα νέο, πιο φωτεινό κεφάλαιο στη ζωή του.
M. HULOT
Γιάννης Μπακογιαννόπουλος

Οι Αθηναίοι / Γιάννης Μπακογιαννόπουλος: «Η δημοσιότητα που έχω είναι μεγαλύτερη από την αξία μου»

Τη δεκαετία του '50 έβγαλε το πιο φτηνό εισιτήριο, βρέθηκε στο Παρίσι και κοιμόταν στο πάτωμα, προκειμένου να γνωρίσει το «μαγικό σύμπαν» του κινηματογράφου. Ο Βούλγαρης τον φωνάζει ακόμα «δάσκαλο», ενώ κάποτε του έλεγαν ότι οι κριτικές του έμοιαζαν να απευθύνονται μόνο στους φίλους του. Όμως εκείνος παρέμεινε πιστός στον δικό του δρόμο. Και είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Χρήστος Μποκόρος, εικαστικός

Οι Αθηναίοι / Χρήστος Μποκόρος: «Η τέχνη δεν είναι θέαμα, πρέπει να σε αφορά και να σε πονάει»

Όταν βρέθηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών, ένιωσε ότι ναυάγησαν όλα του τα όνειρα και οι επιθυμίες. Αν και έχει ζωγραφίσει χιλιάδες κεράκια, ακόμα αισθάνεται αρχάριος, γιατί το καθένα είναι διαφορετικό, όπως και οι άνθρωποι. Για εκείνον, η τέχνη είναι ένα μνημείο, και κάθε φορά με τα έργα του ακουμπά εκεί που πονάει, για να παίρνει δύναμη.
M. HULOT
Μαίρη Κουκουλέ

Οι Αθηναίοι / Μαίρη Κουκουλέ (1939-2025): Η αιρετική λαογράφος που κατέγραψε τη νεοελληνική αθυροστομία

Μοίρασε τη ζωή της ανάμεσα στην Αθήνα και το Παρίσι, υπήρξε σύντροφος ζωής του επίσης αιρετικού Ηλία Πετρόπουλου. Ο Μάης του ’68 ήταν ό,τι συγκλονιστικότερο έζησε. Πέθανε σε ηλικία 86 ετών.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Θανάσης Σκρουμπέλος, συγγραφέας

Οι Αθηναίοι / «Δεν μπορεί να κερδίζει συνέχεια το δίκιο του ισχυρού»

Στο Λονδίνο, ο Θανάσης Σκρουμπέλος έλεγε ότι είναι «απ’ τον Κολωνό, γείτονας του Σοφοκλή». Έχοντας βγει από τα σπλάχνα της, ο συγγραφέας που έγραψε για την Αθήνα του περιθωρίου, για τη γειτονιά του και τον Ολυμπιακό, πιστεύει ότι η αριστερά που γνώρισε έχει πεθάνει, ενώ το «γελοίο που εκφράζει η ισχυρή άρχουσα τάξη» είναι ο μεγαλύτερός του φόβος.
M. HULOT
«Κάποια στιγμή έμαθα να βάζω στον λόγο μου ένα "ίσως", ένα "ενδεχομένως"»

Οι Αθηναίοι / «Κάποια στιγμή έμαθα να βάζω στον λόγο μου ένα "ίσως", ένα "ενδεχομένως"»

Στην Α’ Δημοτικού τη μάγεψε η φράση «Η Ντόρα έφερε μπαμπακιές». Διαμορφώθηκε με Προυστ, Βιρτζίνια Γουλφ, Γιώργο Ιωάννου και Κοσμά Πολίτη. Ως συγγραφέα την κινεί η περιέργεια για τις ανθρώπινες σχέσεις. Η Αγγέλα Καστρινάκη είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ