«Το εστιατόριο του μεσονυχτίου»: Μελαγχολικές ιστορίες και comfort food από το νυχτερινό Τόκιο

Το εστιατόριο του μεσονυχτίου: Ιστορίες του Τόκιο Facebook Twitter
Στην αρχή κάθε επεισοδίου ο Master, ο ιδιοκτήτης του μικροσκοπικού φαγάδικου που είναι κρυμμένο σε ένα από τα αθέατα σοκάκια του Τόκιο, συστήνεται στην κάμερα, την ώρα που προετοιμάζεται, λίγο πριν ανοίξει το μαγαζί του.
0

«Όταν οι άνθρωποι τελειώνουν τη μέρα τους και βιάζονται να πάνε σπίτι, αρχίζει η δική μου μέρα. Το εστιατόριό μου είναι ανοιχτό από τα μεσάνυχτα μέχρι τις επτά το πρωί. Το αποκαλούν “το εστιατόριο του μεσονυχτίου” και σερβίρει μόνο αυτά που έχω στο μενού. Αλλά φτιάχνω και ό,τι μου ζητήσουν οι πελάτες μου, εφόσον έχω τα υλικά. Αυτή είναι η τακτική μου. Αν έχω πελάτες; Περισσότερους απ’ όσους φαντάζεστε».

Στην αρχή κάθε επεισοδίου ο Master, ο ιδιοκτήτης του μικροσκοπικού φαγάδικου που είναι κρυμμένο σε ένα από τα αθέατα σοκάκια του Τόκιο, συστήνεται στην κάμερα, την ώρα που προετοιμάζεται, λίγο πριν ανοίξει το μαγαζί του. Είναι υποδειγματικός σεφ, σερβιτόρος και μπάρμαν, που υποδέχεται με ευγένεια και υπομονή τους νυχτερινούς επισκέπτες του και ακούει σιωπηλά τις ιστορίες τους.

Δεν λέει τίποτα για τον εαυτό του, δεν μαθαίνουμε τίποτα για το παρελθόν του, από πού έρχεται, ποιος είναι, ποιο είναι το όνομά του, πώς άνοιξε το μαγαζί, πώς απέκτησε τη χαρακιά στο αριστερό μέρος του προσώπου του ‒ που το διατρέχει από το μέτωπο μέχρι χαμηλά στο μάγουλο. Έχει οικογένεια; Γιατί δουλεύει μόνο νύχτα; 

Το νυχτερινό περιβάλλον, όπως και το κοινό που συχνάζει στο μαγαζάκι του Master, θυμίζει τα πατσατζίδικα των περασμένων δεκαετιών, που, ειδικά στην Αθήνα, τα εξαφάνισε η αφθονία επιλογών που έφερε η γαστρονομική πρόοδος.     

Από τους τίτλους της αρχής (που συνοδεύoυν ηχητικά το υπέροχο «Omoide» του Tsunekichi Suzuki) το «Εστιατόριο του Μεσονυχτίου: Ιστορίες από το Τόκιο» σε βάζει σε ένα μελαγχολικό τριπ, κάνοντας μια περιπλάνηση στους δρόμους του νυχτερινού Τόκιο, μέχρι να καταλήξει στο μαγαζάκι του μυστηριώδους Master. Αυτή η ονειρική, θλιμμένη ατμόσφαιρα (που σε διαπερνά και είναι αδύνατο να σε αφήσει ανεπηρέαστο) κυριαρχεί σε όλη τη διάρκεια των επεισοδίων, δέκα συνολικά στον κάθε κύκλο, όπου, μέσα από τις ιστορίες των πελατών, ξεδιπλώνονται η μοναξιά, οι σχέσεις (οικογενειακές, φιλικές, ερωτικές), οι χαμένες ευκαιρίες και τα όνειρα των κατοίκων της μεγαλούπολης, ανθρώπων της διπλανής πόρτας που προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή τους, με τα πάνω και τα κάτω της.

Το εστιατόριο του μεσονυχτίου: Ιστορίες του Τόκιο Facebook Twitter
Ο πελάτης ζητάει το αγαπημένο του πιάτο και ξεκινάει να αφηγείται συνειρμικά όσα του φέρνει στο μυαλό και οι υπόλοιποι τον ακούν, επεμβαίνοντας όπου και όσο πρέπει, ενώ ο Master παρακολουθεί και μιλάει μόνο όταν χρειαστεί, λέγοντας χαϊκού σοφίας.

Το αξιοπερίεργο με το «Εστιατόριο του Μεσονυχτίου: Ιστορίες από το Τόκιο» (Midnight Diner: Tokyo Stories) είναι ότι αποτελεί μια σειρά φαγητού, που, όμως, δεν έχεις ξαναδεί και δεν έχει καμία σχέση με την εκνευριστική ανηθικότητα και υπεροψία που κυριαρχεί στους διαγωνισμούς μαγειρικής και στην κουραστική επανάληψη των βίντεο μαγειρικής στο YouTube, όπου παίζουν τα ίδια και τα ίδια, σαν λούπα.

Στο μαγαζάκι του Master, που χωράει μονοψήφιο αριθμό ατόμων, το φαγητό είναι ταπεινό, εξαιρετικά απλό, με ελάχιστα υλικά και οι μερίδες μικρές ‒ κάποιες τόσο μικρές, που δεν θα τις σέρβιρε κανένα δυτικό εστιατόριο. Οι πελάτες δεν έχουν καμία υποχρέωση να φάνε «κανονικό» γεύμα και δεν αισθάνονται καμία αμηχανία όταν παραγγέλνουν μόνο δύο βερίκοκα τουρσί, μια πατατοσαλάτα ή λίγο «ταραμά», γιατί η χαρά και η ικανοποίηση δεν σχετίζονται με την ποσότητα. Ο Master τούς ετοιμάζει στωικά και με αγάπη το πιάτο, το σερβίρει σιωπηλά και αφήνει τους πελάτες του να μιλήσουν διακριτικά, αποκαλύπτοντας ιστορίες που σχετίζονται με το κάθε υλικό, το κάθε φαγητό, που είναι ένα σε κάθε 25λεπτο επεισόδιο.

Αυτή η συσχέτιση του φαγητού με την προσωπική ιστορία του καθενός, που παρουσιάζεται χωρίς να προκαλεί καμία έκπληξη στους υπόλοιπους πελάτες –μόνιμους θαμώνες και τυχαίους επισκέπτες‒, κάνει τη σειρά μοναδική. Ο πελάτης ζητάει το αγαπημένο του πιάτο και ξεκινάει να αφηγείται συνειρμικά όσα του φέρνει στο μυαλό και οι υπόλοιποι τον ακούν, επεμβαίνοντας όπου και όσο πρέπει, ενώ ο Master παρακολουθεί και μιλάει μόνο όταν χρειαστεί, λέγοντας χαϊκού σοφίας.

Οι συζητήσεις που γίνονται πάνω από ένα πιάτο φαγητού είναι από χαζολογήματα μέχρι βαθιά φιλοσοφικές, οι ρυθμοί χαλαροί, τα συναισθήματα από ευφορία μέχρι απόγνωση, ο καθένας μόνος και όλοι μαζί, γνωστοί και άγνωστοι, την ώρα που όλος ο κόσμος κοιμάται, τρώνε ένα πιάτο που τους θυμίζει την παιδική τους ηλικία, κάτι καλό ή κάτι τραυματικό ‒ το comfort food στην πλήρη έννοια του. 

Το εστιατόριο του μεσονυχτίου: Ιστορίες του Τόκιο Facebook Twitter
Οι πελάτες δεν έχουν καμία υποχρέωση να φάνε «κανονικό» γεύμα και δεν αισθάνονται καμία αμηχανία όταν παραγγέλνουν μόνο δύο βερίκοκα τουρσί, μια πατατοσαλάτα ή λίγο «ταραμά», γιατί η χαρά και η ικανοποίηση δεν σχετίζονται με την ποσότητα.

Οι χαρακτήρες των πελατών που αποκαλύπτονται σε κάθε επεισόδιο ‒και λάμπουν μέσα στην ιδιαιτερότητά τους‒ θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν από αμφιλεγόμενοι μέχρι εκκεντρικοί με τα στάνταρ της Δύσης. Είτε είναι μέλη της Γιακούζα, της ιαπωνικής μαφίας ή πορνοστάρ, είτε ντετέκτιβ ή υπάλληλοι που δουλεύουν μέχρι αργά τη νύχτα, τρανς και στριπτιζέζ, παρουσιάζονται ως καθημερινοί, απλοί άνθρωποι, έτσι όπως θα έπρεπε, χωρίς κανένα σχόλιο για την επαγγελματική τους ιδιότητα ή τις ερωτικές τους επιλογές τους, χωρίς κριτική, χωρίς περιέργεια, με καμία διάθεση περιφρόνησης.

Είναι όλοι πελάτες που απλώς απολαμβάνουν το δείπνο τους και μοιράζονται τις ιστορίες τους με τους διπλανούς τους. Μέσα στη νύχτα όλα απλοποιούνται, τίποτα δεν εκπλήσσει, κανείς δεν αποδοκιμάζει, η στριπτιζέζ λέει πόσο αγαπάει τη δουλειά της και οι άλλοι την επαινούν για την παράστασή της, ο πορνοστάρ δέχεται συγχαρητήρια και του εύχονται να συνεχίσει να «δουλεύει σκληρά!». Τα επαγγέλματά τους ή οι σεξουαλικές τους προτιμήσεις είναι μια λεπτομέρεια στη μεγάλη ιστορία, που είναι σπαρακτική και πανανθρώπινη.

Δεν υπάρχει τίποτε ακραίο, δεν υπάρχει καμία αφήγηση με την οποία να μην μπορείς να σχετιστείς. Για πολλούς από τους χαρακτήρες το δείπνο στον Master γίνεται το καταφύγιο γι’ αυτό που έχουν καταλήξει να είναι: cult ηθοποιοί που έγιναν οδηγοί ταξί, αφηρημένοι επιστήμονες, ηλικιωμένοι εργένηδες που τους στοιχειώνουν φαντάσματα των γονιών τους.

Σε ένα από καλύτερα επεισόδια της πρώτης σεζόν, ένας άντρας που βιώνει έντονα τη μοναξιά μετά την απώλεια της μητέρας του, αναπολεί τα βερίκοκα τουρσί και το κρασί από δαμάσκηνα που του έφτιαχνε και αναρωτιέται τι θα γίνει η συλλογή του από (σπάνιες) πορνοταινίες όταν πεθάνει. 

Το εστιατόριο του μεσονυχτίου: Ιστορίες του Τόκιο Facebook Twitter
Η σειρά έχει αποκτήσει φανατικό κοινό σε ολόκληρο τον κόσμο και μπορείς να βρεις ολόκληρες αναλύσεις για το φαγητό και τους χαρακτήρες της.

Το νυχτερινό περιβάλλον, όπως και το κοινό που συχνάζει στο μαγαζάκι του Master, θυμίζει τα πατσατζίδικα των περασμένων δεκαετιών, που, ειδικά στην Αθήνα, τα εξαφάνισε η αφθονία επιλογών που έφερε η γαστρονομική πρόοδος.     

Η σειρά που σκηνοθετεί ο Τζότζι Ματσούκα βασίστηκε στο manga «Midnight Diner» του Γιάρο Άμπε και κάθε επεισόδιο παρουσιάζει ένα απλό γιαπωνέζικο πιάτο. Στο τέλος του επεισοδίου ο Master το μαγειρεύει, ενώ ο βασικός χαρακτήρας το σχολιάζει ή δίνει συμβουλές για την προετοιμασία του, κοιτάζοντας την οθόνη.

Η σειρά έχει αποκτήσει φανατικό κοινό σε ολόκληρο τον κόσμο και μπορείς να βρεις ολόκληρες αναλύσεις για το φαγητό και τους χαρακτήρες της. Εδώ είναι οι συνταγές για τα πιάτα κάθε επεισοδίου της πρώτης σεζόν και εδώ της δεύτερης.

Στο ελληνικό Netflix υπάρχουν δύο σεζόν με τον τίτλο «Midnight Diner: Tokyo stories», αλλά υπάρχουν κι άλλες τρεις (πέντε συνολικά), χωρίς το «Tokyo Stories» στον τίτλο.

Γεύση
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Sando: Τα ιαπωνικά σάντουιτς έφτασαν επιτέλους στην Αθήνα

Γεύση / Sando: Τα ιαπωνικά σάντουιτς έφτασαν επιτέλους στην Αθήνα

Ο σεφ του Poké Hawaiian Sushi, Γιάννης Κανδυλίδης, πειραματίστηκε πολύ με το αφράτο ιαπωνικό milk bread, μέχρι που κάλεσε τον φίλο του, Δημήτρη Κανταράκη, για να φτιάχνουν μαζί καθημερινά ένα δημοφιλές ασιατικό street food με τις δικές τους πινελιές και μπόλικη χειροποίητη δουλειά.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Ψίθυροι προσμονής: Ένα αριστούργημα του λιβανέζικου σινεμά από το 1980 στο Netflix

Οθόνες / Ψίθυροι προσμονής: Ένα αριστούργημα του λιβανέζικου σινεμά από το 1980 στο Netflix

Η ταινία «Whispers» (προσοχή: καμία σχέση με την ομώνυμη σαουδαραβική σειρά παραγωγής 2020 που επίσης βρίσκεται στην πλατφόρμα) είναι ένα υποβλητικό ταξίδι στον Λίβανο του 1980 με ιδανική ξεναγό μια εξέχουσα ποιήτρια.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Σουπιοπίλαφο

Γεύση / Σουπιοπίλαφο: Η μυστηριώδης γεύση του Αιγαίου

Από τον μινωικό πολιτισμό και τα κύπελλα του μέχρι τα σύγχρονα τσουκάλια, το μελάνι της σουπιάς συνεχίζει να αφήνει το αποτύπωμά του, ενώ το σουπιοπίλαφο αναδεικνύει τη μοναδικότητά του, τόσο στην εμφάνιση όσο και στο γευστικό του αποτέλεσμα.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Nothing Days / Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Ένα «ανοιξιάτικο» τριήμερο σε μία πόλη που ξέρει από φυσικές καταστροφές αλλά ξέρει και να υμνεί τη ζωή, και μία μεγάλη βόλτα στην Πομπηία και στο Ερκολάνο. Από το αρχαίο «fast food» στις σύγχρονες γεύσεις της ναπολιτάνικης κουζίνας.
M. HULOT
Από Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Γεύση / Από το Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Σε μακαρονάδα ή παστός με ρεβίθια, ή λεμονάτος με ολόκληρα κρεμμύδια: Από το ένα πέλαγος στο άλλο, το τελετουργικό μας πιάτο παίρνει διαφορετικές μορφές, αποτελώντας ένα εκλεκτό έδεσμα της ελληνικής cucina povera.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τραβόλτα: Σ’ αυτή την ψαροταβέρνα η παράδοση και η καινοτομία που αναδεικνύουν τη φρεσκάδα της θάλασσας πάνε χέρι-χέρι

Γεύση / Πώς να φτιάξετε στο σπίτι τα κορυφαία πιάτα του Τραβόλτα

Πριν από 13 χρόνια, σε μια ψαροταβέρνα πολύ μακριά από τη θάλασσα, οι αδελφοί Λιάκοι μαζί με τον Ανέστη Λαζάι συνδυάσαν την παράδοση με την καινοτομία και δημιούργησαν γεύσεις-σταθμούς, όπως το καλαμάρι κοντοσούβλι και η τσιπούρα χουνκιάρ, κερδίζοντας φανατικούς θαυμαστές.
ΝΙΚΗ ΜΗΤΑΡΕΑ
Λήμνος: Ταξίδι στους αμπελώνες και τις γεύσεις του νησιού

Το κρασί με απλά λόγια / Λήμνος: Ένα από τα αρχαιότερα μέρη στον κόσμο που έφτιαχνε κρασί

Η Υρώ Κολιακουδάκη Dip WSET ταξιδεύει στη Λήμνο για να οινοτουρισμό και μοιράζεται με τον Παναγιώτη Ορφανίδη τις εμπειρίες της από τις γεύσεις που δοκίμασε και φυσικά ό,τι έμαθε για τα κρασιά, τις ποικιλίες, την αμπελουργία και τα οινοποιεία του νησιού.
THE LIFO TEAM
Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές, κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου φαγητού

Γεύση / Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές και κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου γεύματος

Δεν είναι απλώς ένα έδεσμα. Είναι μια τελετουργία που χάνεται στα βάθη του χρόνου, μια ιεροτελεστία που ξεκινά από την άγρια καταδίωξη στα βράχια και καταλήγει στο μεθυστικό άρωμα της θάλασσας, που αναδύεται στο πιάτο.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Οι Αθηναίοι / Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Ένα απρόσμενο Σαββατοκύριακο σε ένα κότερο στάθηκε αρκετό για να αλλάξει τη ζωή του. Από την πρώτη του εμπειρία ως μάγειρας στον στρατό μέχρι τις κουζίνες των κορυφαίων εστιατορίων του κόσμου, κάθε σταθμός διαμόρφωσε τη φιλοσοφία του βραβευμένου σεφ. Σήμερα, μέσα από το αστεράτο Soil, αποδεικνύει πως η μαγειρική δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά τρόπος ζωής.
M. HULOT
Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Γεύση / Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Μια ταβέρνα που έχτισαν το '56 οι οικοδόμοι της περιοχής και κράτησαν ζωντανή ακόμα και στις δύσκολες στιγμές, συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποτελεί ένα comfort zone, με λίγα, κλασικά και καλά πράγματα, για τις μέρες που δεν θέλουμε να είμαστε μέρος της «φάσης».
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
ΕΠΕΞ Έκανε την Ελληνίδα μαμά του αστέρι του TikTok κι όταν εκείνη πέθανε, συνέχισε να μαγειρεύει τις συνταγές της

Γεύση / Έκανε την Ελληνίδα μαμά του αστέρι του TikTok κι όταν εκείνη πέθανε, συνέχισε να μαγειρεύει τις συνταγές της

Ο Ελληνοαμερικανός stand-up κωμικός Γκας Κωνσταντέλλης έφτιαξε έναν «βωμό» στα social media για τη μητέρα του και τις συνταγές της, οι οποίες συγκεντρώνονται τώρα σ’ ένα βιβλίο.
THE LIFO TEAM