Η κορυφαία καραβιδομακαρονάδα στο Πήλιο

Η κορυφαία καραβιδομακαρονάδα στο Πήλιο Facebook Twitter
Απ' τα χεράκια της «Κοραήνας». Φωτο: Ε. Ψυχούλη/ LIFO
0

Στην Αγία Κυριακή, η κυρία Ευσταθία Κοραή, η «Κοραήνα», περνά τη μέρα της και έχει ήδη περάσει πάνω από 60 χρόνια της υπερ-ογδοντάχρονης ζωής της, ανάμεσα στο λευκό και το γαλάζιο, στον καφενέ που της κληρονόμησε η οικογένεια του άντρα της. Κυανόλευκο απαστράπτον, της απόλυτης πάστρας, το πετρογκάζ, δίπλα του το μπρίκι, ο ελληνικός σε βαζάκι της μαρμελάδας, πλάι του το θυμιατήρι, το λάδι στο πλαστικό «ροί», οικογενειακές φωτογραφίες, έργα ταπεινής λαϊκής τέχνης, παραλίες και ανεμόμυλοι φτιαγμένοι από κοχυλάκια, πλαστικά λουλουδάτα τραπεζομάντιλα και μαξιλαράκια με κεντημένες σταυροβελονιές, μια κατσαρόλα. Παραπλεύρως τα ράφια του μπακάλικου.

 

Ρολ και Τάιντ, χλωρίνη Κλινέξ, μπισκότα Παπαδοπούλου, λεμονάδες ΕΨΑ, φακελάκια με κανέλα και γαρίφαλα, τα κλασικά χρειώδη μιας καθημερινότητας που θα πάθαινε κρίση πανικού αν έμπαινε ποτέ στα σούπερ-μάρκετ της πόλης. Η Κοραήνα, ψήνει κάθε μέρα πιπεριές Φλωρίνης στη σχάρα. Όλο και κάποιος θα μπει να της ζητήσει ένα ούζο. Να του φτιάξει ένα μεζέ. Οι πιπεριές Φλωρίνης είναι ο δικός της Σισύφειος αγώνας. Ταυτόχρονα το νήμα της ζωής της. Η επόμενη μέρα θα είναι εκεί, θα έχει το νόημά της, αφού θα πρέπει να ξεφλουδίσει μια-μια την πιπεριά, να την καθαρίσει από τα σπόρια της. Ακουμπώντας την κούραση των υπερκοπωμένων αγκώνων της στο τραπεζάκι, πλάι στο ασύρματο τηλέφωνο και τα ψιλά για τα ρέστα.

 

Οι πελάτες μπαίνουν, αυτοεξυπηρετούνται στο μπακάλικο, πιτσιρίκια ανοίγουν το ψυγείο για μια πορτοκαλάδα, έρχονται στο τραπεζάκι της να αναμετρηθούν με το «πόσο κάνει». Η Κοραήνα θα’πρεπε τώρα να ξεκουράζεται, να λιάζεται σε μια καρέκλα στον ήλιο κυνηγώντας τα εγγόνια της. Όμως, δεν πάει ο νους της. Ότι θα μπορούσε να ζήσει ή να πεθάνει κάπου αλλού, μακριά από τα μπρίκια και το μαυρισμένο τηγάνι της. Όσο θα υπάρχει έστω και ένας πελάτης να του ψήσει έναν γλυκύ βραστό η ύπαρξη της θα έχει νόημα. Το νόημα της πιπεριάς που καθαρίζεται με τόσο κόπο στο χέρι. Την ίδια ώρα που στις επαγγελματικές κουζίνες γίνεται ο κακός χαμός, το έλα να δεις του άγχους και του στρες, η Κοραήνα ψάχνει τη συνταγή-κέντημα που θα δικαιολογήσει ένα επάγγελμα, από το οποίο μπορεί να σε σταματήσει μόνον ένας αιφνίδιος θάνατος. Στο πόστο σου.

 

Στις Κόττες, η Ασημίνα έρχεται κάθε καλοκαίρι. Ξεχειμωνιάζει στο Βόλο σαν καλή νοικοκυρά και μόλις ανοίξει ο καιρός, φορά το ψάθινο καπέλο της, τα ανατομικά σανδάλια και το γαλάζιο βλέμμα που την κάνουν να μοιάζει σαν γερμανίδα αναχωρήτρια του Νοτίου Πηλίου, φυτεύει τους πιο πολλούς, τους πιο φουντωτούς βασιλικούς σε όλα τα Τρίκερι και ανοίγει, ξανά, την ταβέρνα της. Έχει κι αυτή κούραση, σκασίλες, ανημπόριες, μαζί και μια απογοήτευση που οι δουλειές αργοσβήνουν τα τελευταία χρόνια.

 

Η κυρία Ασημίνα. Φωτο: Ε. Ψυχούλη/ LIFOΣε κοιτά όμως, τόσο αθώα, σαν να της μιλάς κινέζικα, όταν τη ρωτάς γιατί δεν αποσύρεται πια, να χαρεί κι αυτή λίγη ξεκούραση. Εδώ, στο περίκλειστο λιμανάκι, πλάι στο φαλακρό βουνό που χωρίζει τον κόσμο πίσω του, τη δουλειά που διάλεξες την τιμάς μέχρι το τέλος. Μέχρι να τελειώσουν όλα τα ψάρια και οι καραβίδες της θάλασσας, μέχρι να φάει κι ο τελευταίος πελάτης.

 

Κάθε χρόνο η καρδιά μου παγώνει μέχρι να την ξαναβρώ εκεί, μάχιμη, στις επάλξεις: να κυνηγάει τους ζωντανούς αστακούς που δεν κάθονται στη ζυγαριά, να διαλέγει μια-μια τις καραβίδες που περπατάνε ξεφεύγοντας από τα φελιζόλ κουτιά του ψαρά, να μαγειρεύει τον θεϊκότερο ντόπιο τόνο που έχω φάει στη ζωή μου, με ένα απλό βράσιμο, λίγο λάδι και ρίγανη του βουνού. 

 

Να περηφανεύεται για την καραβιδομακαρονάδα της, να ψήνει μαγικά το φαγκρί και το χταπόδι της, να φτιάχνει την ονειρεμένη λευκή ταραμοσαλάτα της, να σου σερβίρει την πιο αξέχαστη θαλασσινή κουζίνα ενός κόσμου που δύει, που βασιλεύει σαν τον ήλιο που χάνεται μπροστά σου στα βάθη του βυθού. (Ταβέρνα του Τσέτα, 24230 91677)

 

Η κορυφαία καραβιδομακαρονάδα στο Πήλιο Facebook Twitter
Οι βασιλικοί της κυρίας Ασημίνας. Φωτο: Ε. Ψυχούλη/ LIFO

 

0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Από arrancini μέχρι καλαμάκι συκώτι στο χέρι: Αυτό είναι το νέο αθηναϊκό street food

Γεύση / Από arrancini μέχρι καλαμάκι συκώτι στο χέρι: Αυτό είναι το νέο αθηναϊκό street food

H Αθήνα έχει πολλά στριτφουντάδικα. Όμως κάποια νέα, εκτός από το ότι ανεβάζουν το επίπεδο, έχουν καταφέρει να γίνουν instant συνήθεια για το προσεγμένο φαγητό τους, αλλά όχι μόνο γι' αυτό.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Σουπιοπίλαφο

Γεύση / Σουπιοπίλαφο: Η μυστηριώδης γεύση του Αιγαίου

Από τον μινωικό πολιτισμό και τα κύπελλα του μέχρι τα σύγχρονα τσουκάλια, το μελάνι της σουπιάς συνεχίζει να αφήνει το αποτύπωμά του, ενώ το σουπιοπίλαφο αναδεικνύει τη μοναδικότητά του, τόσο στην εμφάνιση όσο και στο γευστικό του αποτέλεσμα.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Nothing Days / Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Ένα «ανοιξιάτικο» τριήμερο σε μία πόλη που ξέρει από φυσικές καταστροφές αλλά ξέρει και να υμνεί τη ζωή, και μία μεγάλη βόλτα στην Πομπηία και στο Ερκολάνο. Από το αρχαίο «fast food» στις σύγχρονες γεύσεις της ναπολιτάνικης κουζίνας.
M. HULOT
Από Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Γεύση / Από το Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Σε μακαρονάδα ή παστός με ρεβίθια, ή λεμονάτος με ολόκληρα κρεμμύδια: Από το ένα πέλαγος στο άλλο, το τελετουργικό μας πιάτο παίρνει διαφορετικές μορφές, αποτελώντας ένα εκλεκτό έδεσμα της ελληνικής cucina povera.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τραβόλτα: Σ’ αυτή την ψαροταβέρνα η παράδοση και η καινοτομία που αναδεικνύουν τη φρεσκάδα της θάλασσας πάνε χέρι-χέρι

Γεύση / Πώς να φτιάξετε στο σπίτι τα κορυφαία πιάτα του Τραβόλτα

Πριν από 13 χρόνια, σε μια ψαροταβέρνα πολύ μακριά από τη θάλασσα, οι αδελφοί Λιάκοι μαζί με τον Ανέστη Λαζάι συνδυάσαν την παράδοση με την καινοτομία και δημιούργησαν γεύσεις-σταθμούς, όπως το καλαμάρι κοντοσούβλι και η τσιπούρα χουνκιάρ, κερδίζοντας φανατικούς θαυμαστές.
ΝΙΚΗ ΜΗΤΑΡΕΑ
Λήμνος: Ταξίδι στους αμπελώνες και τις γεύσεις του νησιού

Το κρασί με απλά λόγια / Λήμνος: Ένα από τα αρχαιότερα μέρη στον κόσμο που έφτιαχνε κρασί

Η Υρώ Κολιακουδάκη Dip WSET ταξιδεύει στη Λήμνο για να οινοτουρισμό και μοιράζεται με τον Παναγιώτη Ορφανίδη τις εμπειρίες της από τις γεύσεις που δοκίμασε και φυσικά ό,τι έμαθε για τα κρασιά, τις ποικιλίες, την αμπελουργία και τα οινοποιεία του νησιού.
THE LIFO TEAM
Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές, κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου φαγητού

Γεύση / Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές και κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου γεύματος

Δεν είναι απλώς ένα έδεσμα. Είναι μια τελετουργία που χάνεται στα βάθη του χρόνου, μια ιεροτελεστία που ξεκινά από την άγρια καταδίωξη στα βράχια και καταλήγει στο μεθυστικό άρωμα της θάλασσας, που αναδύεται στο πιάτο.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Οι Αθηναίοι / Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Ένα απρόσμενο Σαββατοκύριακο σε ένα κότερο στάθηκε αρκετό για να αλλάξει τη ζωή του. Από την πρώτη του εμπειρία ως μάγειρας στον στρατό μέχρι τις κουζίνες των κορυφαίων εστιατορίων του κόσμου, κάθε σταθμός διαμόρφωσε τη φιλοσοφία του βραβευμένου σεφ. Σήμερα, μέσα από το αστεράτο Soil, αποδεικνύει πως η μαγειρική δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά τρόπος ζωής.
M. HULOT
Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Γεύση / Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Μια ταβέρνα που έχτισαν το '56 οι οικοδόμοι της περιοχής και κράτησαν ζωντανή ακόμα και στις δύσκολες στιγμές, συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποτελεί ένα comfort zone, με λίγα, κλασικά και καλά πράγματα, για τις μέρες που δεν θέλουμε να είμαστε μέρος της «φάσης».
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ