Θεσσαλονίκη, κοιτίδα ενός εγχώριου εναλλακτικού ήθους

Μπάμπης Αργυρίου Facebook Twitter
Μια ευγενής και διακριτική μορφή, σύμφωνα με πάσα μαρτυρία, προτιμούσε να χρησιμοποιεί τον όρο «ανεκτίμητος» αντί για το «υποτιμημένος» και πιστεύω ότι το ίδιο ισχύει και για τον ίδιον. 
0

ΝA ΠΡΟΣΘΕΣΩ ΚΙ ΕΓΩ από εδώ έναν πενιχρό –σε σχέση με την σημασία του εκλιπόντος στη διάδοση της «εναλλακτικής» ροκ κουλτούρας και αισθητικής στην ταλαίπωρη και πολιτισμικά ξενοφοβική τούτη χώρα– φόρο τιμής στον Μπάμπη Αργυρίου που, όπως πληροφορηθήκαμε χθες, μας αποχαιρέτησε αποτελειωμένος από Covid καθώς νοσούσε από σοβαρό υποκείμενο νόσημα εδώ και χρόνια. 

Δεν τον είχα γνωρίσει προσωπικά, μόνο εμμέσως, από τα σπαράγματα της τόσο «κομβικής» δραστηριότητάς του στα μουσικά πράγματα μέσα στις δεκαετίες, από τα μέσα των ‘80s και μετά: το περιοδικό Rollin Under και το ομώνυμο δισκάδικο στη Θεσσαλονίκη (που είχα επισκεφτεί καναδυό φορές στα ‘90s), τη Lazy Dog, ίσως την πιο ασυμβίβαστα εκλεκτική ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία που εμφανίστηκε στον εγχώριο εναλλακτικό μικρόκοσμο, την πλατφόρμα του Mic.gr (όπου πριν από μερικά χρόνια είχα την τιμή να κληθώ να συνεισφέρω ένα mixtape το οποίο είχα ονομάσει «down and out in the '90s»), τα κείμενά του, τα γεμάτο από ευαισθησία και ιδιοσυγκρασιακό πνεύμα βιβλία του, με τίτλους παιγνιωδώς εμπνευσμένους από τους καημούς, τις ψευδαισθήσεις, το πρωτόκολλο και τους ευσεβείς πόθους των απανταχού ψαγμένων μουσικόφιλων: «Έχω όλους τους δίσκους τους», «Προτιμώ τα παλιά τους», «Άλμπουμ διασκευών»...   

Η διαδρομή του μας υπενθυμίζει ότι η Θεσσαλονίκη υπήρξε στις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90 η κοιτίδα ενός εγχώριου εναλλακτικού ήθους που εστίαζε στην ουσία των πραγμάτων και έβαζε τα γυαλιά στην πλαδαρή αυταρέσκεια της αθηναϊκής indie νομενκλατούρας.

Μια ευγενής και διακριτική μορφή, σύμφωνα με πάσα μαρτυρία, προτιμούσε να χρησιμοποιεί τον όρο «ανεκτίμητος» αντί για το «υποτιμημένος» και πιστεύω ότι το ίδιο ισχύει και για τον ίδιον. Γράφει αυτός ο αιώνιος «late bloomer» (αγαπούσε ιδιαίτερα τον όρο και όσους ξεκίνησαν αργά αλλά όχι πολύ αργά) στο πρώτο κεφάλαιο του «Προτιμώ τα παλιά τους», που έχει τίτλο «Ένα τ’ αριστερό»:

... Αν και τελείωσα τη σχολή σκηνοθεσίας μερικά χρόνια πριν τριανταρίσω, άφησα τα επόμενα να κυλήσουν ανεκμετάλλευτα. Με απορροφούσαν οι δουλειές και οι έρωτες όταν τους είχα, η αναζήτησή τους όταν έμενα άνεργος ή μπάκουρος, με καθυστερούσε η αναζήτηση της φοβερής ιδέας, τα χρήματα που δεν διέθετα. Πολλές φορές θέλεις να ασχοληθείς αλλά νιώθεις σαν ιστιοφόρο σε νηνεμία και το αναβάλεις μέχρι ν’ ανέβουν τα μποφόρ. Πιστεύεις ότι έχεις ολόκληρη τη ζωή μπροστά σου, και λες, ας περάσει κι αυτό το καλοκαίρι, ας απολαύσω λίγο την τεμπελιά, ας χαρώ απρόσκοπτα αυτό το μεγάλο έρωτα, ας ξεχάσω πρώτα τον πόνο του χωρισμού, ας προετοιμαστώ καλά πριν βάλω μπροστά, και μια μέρα μαθαίνεις ότι πέθανε ο αδερφός σου και το παίρνεις απόφαση ότι δεν είσαι πια ο μικρός που μπορεί να κωλοβαράει επ’ άπειρον στη σκιά του...

Rollin Under Facebook Twitter
Το δισκάδικο Rollin Under στη Σωκράτους στη Θεσσαλονίκη. Πηγή: babisargyriou

Εκτός των άλλων, η διαδρομή του μας υπενθυμίζει ότι η Θεσσαλονίκη υπήρξε στις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90 η κοιτίδα ενός εγχώριου εναλλακτικού ήθους που εστίαζε στην ουσία των πραγμάτων και έβαζε τα γυαλιά στην πλαδαρή αυταρέσκεια της αθηναϊκής indie νομενκλατούρας.

Στην προσωπική του ιστοσελίδα υπάρχει μπόλικο υλικό για όποιον και όποια επιθυμεί να εντρυφήσει περισσότερο στην πορεία μιας ξεχωριστής –και διακριτικά ασυμβίβαστης, χωρίς τις συνήθεις ναρκισσιστικές τυμπανοκρουσίες– προσωπικότητας στη μυστική ιστορία της ελληνικής αλτερνατίβας....

Έχω αφιερώσει πολύ χρόνο στη δημιουργία άυλων σελίδων με κείμενα που δεν είναι δικά μου, επειδή με ευχαριστεί και παραδόξως με ξεκουράζει η διαδικασία, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της συγγραφής των βιβλίων. Δυστυχώς, βρίσκω πολύ βαρετή και ψυχοφθόρα την προώθηση και τη διαφήμιση αυτών που κάνω. Δεν μπορώ να παίρνω τηλέφωνα σε δημοσιογράφους παρακαλώντας να γράψουν κάτι για το νέο μου εγχείρημα, να ζητάω από μουσικούς να αναρτήσουν στα κοινωνικά δίκτυα μια κριτική μας για δίσκο ή συναυλία τους, δεν μου αρέσει να βάζω pop-up τα οποία σε «υποχρεώνουν» να κάνεις like… Προτιμώ να ρίχνω μπουκάλια με μηνύματα και ν’ αφήνω την τύχη να τα μεταφέρει. Εντάξει, έχει φρακάρει ο Θερμαϊκός, αλλά υπήρξαν και πολλά που έφτασαν πολύ μακριά από τη Θεσσαλονίκη και χαροποίησαν τους παραλήπτες τους...

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Κι αν είμαι τραπ μη με φοβάσαι

Daily / Κι αν είμαι τραπ μη με φοβάσαι

Η εξαιρετική ταινία MJ του Γιώργου Φουρτούνη που μπορεί να δει κανείς από την πλατφόρμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, έχει ως κεντρικό χαρακτήρα έναν εγχώριο σταρ της (τ)ραπ σκηνής στα πρόθυρα νευρικής κατάρρευσης.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
KAOS: Το λυκόφως των θεών και η «Κρήτη» της πιο τρελής φαντασίας

Daily / KAOS: Το λυκόφως των θεών και η «Κρήτη» της πιο τρελής φαντασίας

Η νέα σειρά του Netflix είναι ένα μεθυστικό – και λίγο βαρύ ίσως – κοκτέιλ όπου συμπλέκονται γλυκά κι αυθαίρετα διάφοροι αρχαιοελληνικοί μύθοι, με ιδανικό πρωταγωνιστή τον Τζεφ Γκόλντμπλουμ στο ρόλο ενός σύγχρονου Δία.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η Αν Κάρσον έχει Πάρκινσον και αυτό που την ενοχλεί πιο πολύ είναι η αποσύνθεση του γραφικού της χαρακτήρα

Daily / Η Αν Κάρσον έχει Πάρκινσον και αυτό που την ενοχλεί πιο πολύ είναι η αποσύνθεση του γραφικού της χαρακτήρα

«Η ζωή γλιστράει ακόμη ένα σκαλοπάτι προς τη βαρβαρότητα…»: Η σπουδαία ποιήτρια αποκαλύπτει με ένα υπέροχο κείμενό της στο London Review Books ότι πάσχει από τη νόσο του Πάρκινσον.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Με σκότωσε γιατί την αγαπούσα

Daily / Με σκότωσε γιατί την αγαπούσα

Μεγάλη αρρώστια βγάζει τελικά στους εραστές της η «επίσημη αγαπημένη», όπως φάνηκε από τις αντιδράσεις για την εθνική μπάσκετ στους Ολυμπιακούς. Ευτυχώς υπάρχει ο Μίλτος Τεντόγλου για να μας επαναφέρει στην τάξη με τη συγκροτημένη χαλαρότητα και το ελεύθερο πνεύμα του.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Όχι βιβλία, όχι πλαστικά σε θάλασσες κι ακτές 

Daily / Όχι βιβλία, όχι πλαστικά σε θάλασσες κι ακτές 

Πώς μπορεί κανείς να συγκεντρώνεται στο μικρό κάδρο ενός ανοιχτού βιβλίου, όταν υπάρχει το μεγάλο κάδρο –ο ουρανός, η θάλασσα, τα βράχια, το πολύτιμο τοπίο, οι άνθρωποι στα καλύτερά τους– που μπορείς να το χαρείς μόνο για ένα δραματικά περιορισμένο διάστημα;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Έλεος, όχι άλλη Μεταπολίτευση, μισός αιώνας φτάνει 

Daily / Έλεος, όχι άλλη Μεταπολίτευση, μισός αιώνας φτάνει 

Ο φετιχισμός όμως και ο ψυχαναγκασμός με τον όρο καλά κρατούν. Σα να υπάρχει μια συλλογική άρνηση να κλείσει ένα κεφάλαιο που έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα αφηγηματικά του όρια και μοιάζει αυτές τις μέρες με περιφερόμενο μαυσωλείο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
«Πίσω από το χαμόγελό μας, ξέρω ότι μέσα μας κοιμάται ακόμα o φόβος»

Daily / «Πίσω από το χαμόγελό μας ξέρω ότι μέσα μας κοιμάται ακόμα o φόβος»

Το «Bye Bye Tiberias», ένα ονειρικό γενεαλογικό οδοιπορικό στην Παλαιστίνη με κεντρική φιγούρα τη γνωστή Παλαιστίνια ηθοποιό Χιάμ Αμπάς, διάσημη εσχάτως από τον ρόλο της στο «Succession», είναι ένα από τα πιο μελαγχολικά, συγκινητικά αλλά και λυτρωτικά, εν τέλει, ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν πρόσφατα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Θάλασσα αγαπημένη, θάλασσα φαρμακερή

Daily / Θάλασσα αγαπημένη, θάλασσα φαρμακερή

Όταν βρεθεί κανείς σε μια οποιαδήποτε σχεδόν ήσυχη παραλία κατά το σούρουπο, τα ξεχνάει όλα, όχι επειδή γίνονται καπνός οι ευαισθησίες του, αλλά γιατί αυτό είναι ένα από τα ελάχιστα μέρη όπου μπορεί να το κάνει.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ