22 Έλληνες μουσικόφιλοι επιλέγουν το μουσικό άλμπουμ της χρονιάς

22 Έλληνες μουσικόφιλοι επιλέγουν το μουσικό άλμπουμ της χρονιάς Facebook Twitter
3

Γιάννης Πετρίδης

apotis4stis5.com

David Bowie – Blackstar

null

Δεν αποτελεί πρωτοτυπία βέβαια το ότι ο David αγαπούσε την πατρίδα μας. Στις 3 μέρες που  φιλοξενήσαμε αυτόν και τον φίλο του Iggy Pop μαζί με τον αξέχαστο Μίκη Κορίνθιο, ταξιδεύαμε για τρεις μέρες στους αρχαιολογικούς τόπους της πατρίδας μας και εκτός από μουσική, μιλάγαμε για την ιστορία μας και το πόσο σημαντικό ρόλο έχει παίξει στην ιστορία όλου του πλανήτη.

Εντυπωσιάσθηκαν και οι δύο, όπως και η γραμματέα του που τους συνόδευε και ήταν στριμωγμένη μαζί τους στο πίσω κάθισμα του Austin 1100,  από την επίσκεψη στους Δελφούς και την απέραντη γαλήνη που προσφέρει το τοπίο και η θέα στο Σούνιο. Ήταν η εποχή που είχε κυκλοφορήσει το Young Americans και μου έλεγε για την συνεργασία του με τον John Lennon στο Fame, μια συνεργασία που είχε αποφασισθεί σε ένα πάρτι για μια νέα ταινία της Elizabeth Taylor. Εκείνη την περίοδο, είχε έλθει στην Ελλάδα για να περάσει ένα τριήμερο ξεκούρασης μετά τις ηχογραφήσεις του Βερολίνου. Στην δεκαετία του '80 συναντηθήκαμε ξανά όταν ήμουν ένας από αυτούς που παρακολούθησαν στο Λονδίνο την παρουσίαση του άλμπουμ Let's Dance.

Στην δεκαετία του '90 είχα την τύχη να περάσω μαζί του 5 ώρες γευματίζοντας μαζί με 4 άλλους σε ένα από τα μεγάλα ξενοδοχεία του Λονδίνου. 5 ώρες που πέρασαν σύντομα μιλώντας συνέχεια για μουσική και κριτικάροντας το τι συνέβη στην μουσική στα 20 σχεδόν χρόνια που είχαν περάσει από τις μέρες που περάσαμε μαζί στην δεκαετία του '70. Ο ξαφνικός για μας θάνατος του ήλθε σε μια στιγμή που απολαμβάναμε ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της καριέρας του, γιατί το Blackstar ήταν το καλύτερο άλμπουμ που είχε κυκλοφορήσει από την εποχή του Let's Dance και με το πρώτο άκουσμα ήξερα ότι θα ήταν στις επιλογές μου με τα καλύτερα της χρονιάς και το είχα επισημάνει στο apotis4stis5.

Καλές γιορτές

 

Μαρία Παππά

Regressverbot – Music for Ordinary Life Machines

null

 

Μαριάννα Βασιλείου

mic.gr

Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree

null

Φώντας Τρούσας

Δικά μας: Επειδή έχω μια αρκετά καλή εικόνα της ελληνικής μουσικής παραγωγής αισθάνομαι μια σιγουριά για την παρακάτω πρόταση. Την κάνω, δηλαδή, χωρίς την αίσθηση ότι μπορεί να έχω λησμονήσει κάτι σημαντικό, κάτι που να μου έχει διαφύγει.  Ο λόγος, λοιπόν, για το LP τού Σείριου Σαββαΐδη «Πλανωδία» [G.O.D. Records], στο οποίο ακούγονται παράξενα, μυστηριακά τραγούδια, φτιαγμένα από σπαράγματα της αρχαίας ελληνικής μουσικής και δημοτικά που ξαναγίνονται, κατά μίαν έννοια, hit μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Ακούστε αυτό το άλμπουμ, που υπάρχει και στο bandcamp…

Πίσω από την «Πλανωδία», αλλά κοντά σ’ αυτή, θα τοποθετούσα το άλμπουμ των CHiCKN [Inner Ear], το “Quantum Unknown” [Inner Ear] των Gravitysays_i και το LP των Appalachian Cobra Worshipers [Ανεξάρτητη Παραγωγή].

null

Το άλμπουμ είναι γραμμένο στο κλαμπ Helsinki, στο Hudson της Νέας Υόρκης και περιέχει φοβερή και εν τω γεννάσθαι ethnic-trance-groovy jazz, βγαλμένη όχι από τίποτα χθεσινούς, αλλά από ένα μεγάλο γκρουπ με ιστορία (που τυγχάνει να έχει στη line-up του και μια τρανή μορφή, τον οργανίστα John Medeski, που οργιάζει).

Από τα δώδεκα κομμάτια του 2CD τα έντεκα είναι πρωτότυπα, ενώ υπάρχει και μια διασκευή σ’ έναν παλιό βερβέρικο σκοπό, που ξεπερνά τα 12 λεπτά και είναι «θάνατος».  Δύσκολο και ίσως αχρείαστο, λοιπόν, να μείνει κανείς σ’ ένα προς ένα τα κομμάτια των CD, αφού, εδώ, δεν υπάρχει ούτε μισή αδιάφορη στιγμή. Κάθε track, κάθε σύνθεση είναι τέλεια μελετημένη, με τα παιξίματα και τα soli να εντυπωσιάζουν, όπως φυσικά εντυπωσιακές είναι και οι αναπτύξεις των θεμάτων, καθώς συναισθηματικό δόσιμο και δεξιοτεχνία συναγωνίζονται στον αυτό βαθμό.

Το «χάσιμο», η έκσταση και εν τέλει η ψυχεδελική διαύγεια προσφέρονται σε… κιλά κατά την εκτέλεση των κομματιών, με τους μουσικαράδες των Club D'Elf να ίπτανται, και με το κοινό, από κάτω, φαντάζομαι, να ταξιδεύει σε «άλλους κόσμους πρώτη θέση και με εισιτήριο διαρκείας.  Χίλια «εύγε» σε όλους και ειδικά στον John Medeski, που το γλεντάει όσο λίγες άλλες φορές στην τεράστια καριέρα του.

 

Σπύρος Zoυπάνος

μουσικός παραγωγός στον Intersonik.net

Oren Ambarchi - Hubris

Πως θα ακούγονταν οι Can σήμερα αν ηχογραφούσαν με τον Miles Davis ( της ηλεκτρικής του περιόδου ) και τις πινελιές στην παραγωγή έβαζε ο John Carpenter; Κατα πάσα πιθανότητα όπως αυτό το εξαιρετικό άλμπουμ του Αυστραλού πολυοργανίστα στο οποίο συμμετέχουν σπουδαία ονόματα όπως ο Ricardo Villalobos, o Jim O'Rourke, o Arto Lindsay και άλλα εξέχοντα μέλη του σύγχρονου πειραματισμού. Σε μια χρονιά που η κυριαρχία της μαύρης μουσικής υπήρξε πρόδηλη, το Hubris παίρνει εντελώς διαφορετικό δρόμο, προσφέροντας ένα συναρπαστικό αλλά και απαιτητικό άκουσμα στους τολμηρούς.

Leon Segka

ιδρυτής του Homcore, Synthesizers & Vinyl homcore.com και μουσικός παραγωγός στον intersonik.net/

Black Merlin: Hypnotik Tradisi ( Island Of Gods ) 

Από τους καλύτερους drone / ambient δίσκους που έχω ακούσει και μάλιστα  μας έρχεται από παραγωγό που δεν εξειδικεύεται στο συγκεκριμένο είδος.  Απλές συνθέσεις, ιδρωμένη ατμόσφαιρα και εξωτικά subs. 

Aggelos K.

Radiohead - A Moon Shaped Pool

null

η Anohni), όμως, αναμφισβήτητα, είναι το μεγαλύτερο γκρουπ του πλανήτη αυτή τη στιγμή. Oταν βγάζουν νέο άλμπουμ γίνεται ο κακός χαμός. Τα νέα σταματάνε και για 15 λεπτά η προσοχή όλου του κόσμου είναι στραμμένη εκεί, το έκαναν τρείς φορές συνεχόμενα και προφανώς θα το ξανακάνουν. Το ίδιο πήγε να κάνει και ο Kanye West, αλλά την αλληλεπίδραση που έχουν κτίσει οι radiohead με τον κόσμο δεν θα την αποκτήσει ποτέ. Είναι το "A Moon Shaped Pool", ο καλύτερος δίσκος που κυκλοφόρησαν οι radiohead:προφανώς όχι (to ok computer δεν θα το ξεπεράσουν ποτέ), είναι όμως ένας από τους πιο απολαυστικούς, ένας δίσκος που σου τραβάει όλη την προσοχή σου και χάνεσαι μέσα στον ηχητικό καμβά που δημιούργησε ο Greenwood. Eίναι, όμως, ο δίσκος που άκουσα περισσότερο στη χρονιά και ήταν το προσωπικό μου αντίβαρο στα ζόρια μου. Οπως λένε και οι ίδιοι:

This Album, Is like a Weapon Of self defence, against Present, The Present Τense...

Και επίσης τα: 2) Swans - The Glowing Man (το άλμπουμ - κάθαρση) 3) The Body – No One Deserves Happiness ο ήχος του 2016. 4) Arabrot – 'The Gospel' το υβρίδιο του 2016, 5) Pop 1280 – Paradice το cyberpunk.

Μαρία Μαρκουλή

www.mariamarkouli.com

Swans – The Glowing Man

null

 

Σάκης Δημητρακόπουλος

Εφημερίδα το Βήμα

David Bowie – Blackstar

Δεν υπήρχε περίπτωση να είναι κάτι άλλο από το Blackstar του Bowie. Για όλους τους λόγους. Γιατί ένα άλμπουμ με τη σφραγίδα του έχει πάντα ιδιαίτερη αξία. Γιατί είναι το καλύτερο άλμπουμ που ηχογράφησε από το Scary Monsters του 1980. Γιατί έφτιαξε ένα εντυπωσιακό υβρίδιο όπου το τζαζ session τιθασεύεται από τη ροκ δυναμική. Γιατί υπάρχουν μέσα του όλα αυτά για τα οποία τον αγαπήσαμε: υπέροχα φωνητικά, εκπληκτικά ρεφρέν, κρυπτογραφικοί στίχοι, μαγεία, και το βασικότερο η αίσθηση ότι σαλπάρεις για ένα ακόμη μοναδικό και περιπετειώδες ταξίδι στη ζωή σου.

Δημήτρης Λίλης

DJ / avopolisradio.gr

Frank Ocean - Blonde

null



Το video που έγινε για το κομμάτι “Nikes” υπήρξε και το μοναδικό promo υλικό καθώς και στη περίπτωση του “Blonde” ο Frank Ocean ένιωσε περιττή την ανάγκη για συνεντεύξεις. Συνάντησε μονάχα για 15 λεπτά τον Jon Caramanica των New Υork Times περίπου ένα μήνα μετά την κυκλοφορία και ενώ το album είχε στρογγυλοκαθήσει στο νούμερο 1 τoυ Billboard.

Moυσικά εδώ υπήρχε συνοχή σε επίπεδο μάλιστα, concept album . Από το περίφημο ποστ στο tumblr που έψαχνε απεγνωσμένα να βιώσει την ζωή μέσα από το σώμα μιας ξανθιάς λευκής γυναίκας (να θυμίσουμε ότι έχει προηγηθεί σχεδόν 5 χρόνια πριν ένα επικό ποστ του πάλι στο tumblr όπου δήλωνε ανοιχτά τις gay, bi προτιμήσεις του) μέχρι τους ερωτικούς στίχους της νέο soul μπαλάντας “Ivy", ο Ocean κατευθύνει μια απίστευτη ομάδα μουσικών συνεργατών με μοναδικό στόχο την δημιουργία ενός δεμένου δίσκου που τηρώντας την παραγωγική αξία του "less is more", δίνει σε εκατομμύρια μουσικόφιλους ανά τον κόσμο την ευκαιρία να αποθεώσουν για μια ακόμη φορά το ταλέντο και το μουσικό όραμα του νεαρού.

Από τα credits συμπαραγωγής των the Beatles, Kendrick Lamar, Elliott Smith, Pharrell Williams, Jamie xx, Rostam Batmanglij, James Blake, Gang of Four, Todd Rundgren και του καλού του φίλου Tyler, the Creator, μέχρι τον skateboarder Sage Elsesser και τα φωνητικά της Beyonce ή τα πλήκτρα του Γάλλου Chassol, τα 17 κομμάτια του “Βlonde” συνθέτουν τον πιο καθημερινό και αστικό δίσκο που μπορεί να ακούσει κανείς το 2016. Και αυτό γιατί έχουν την μαγική ικανότητα να σε μεταφέρουν στον δημιουργικό κόσμο του Ocean και είναι τόσο άμεσα, τόσο λιτά και παράλληλα τόσο “δικά σου" που σε περιπτώσεις νιώθεις τον εαυτό σου να ακούει τα sessions από μια γωνιά στα περίφημα Abbey Road studios.


To μεγαλείο του δίσκου βρήκε πρόσφορο έδαφος στο χρώμα μαλλιών του Kanye West που αν και ο νούμερο ένα συνυποψήφιος για το album της χρονιάς δήλωσε πως θα περάσει άσχημα στα Grammy’s αν δεν είναι υποψήφιο το “Blonde”. Kαι όντως δεν είναι, ο Frank Ocean αρνήθηκε να το καταχωρήσει στις σχετικές λίστες υποψηφιοτήτων θεωρώντας ότι την μουσική του την ακούνε όντως οι πιτσιρικάδες που πρέπει και σε αυτούς τους ανήκει το μέλλον καθώς ελάχιστα τον ενδιαφέρει να τον εκτιμούν λευκοί βολεμένοι μεσήλικες του Hollywood που ψάχνουν τρόπους να αναστήσουν την ανύπαρκτη μουσική βιομηχανία.Όπως άλλωστε αρνείται προς το παρόν να περιοδεύσει και όπως έλυσε το συμβόλαιό του και με την δημιουργική ομάδα management του Christian Clancy που τον είχε αναλάβει από τα χρόνια των Odd Future και αποφάσισε να ενταχθεί στο καλλιτεχνικό ρόστερ του ID management που ειδικεύεται στο management  ηθοποιών κλάσης Sean Pen.

Βλέπετε ο κατά κόσμον Christopher Francis σαν γνήσιος καλλιτεχνικός εκπρόσωπος της γενιάς που κάνει τα πάντα μέσα από το iphone, έχει μάθει ο ίδιος να παίζει εξαιρετικά και το παιχνίδι της επικοινωνίας. Στο Blonde δεν ένιωσε ότι πρέπει να κάνει θόρυβο γιατί όντως το μουσικό του όραμα γύρω από αυτό τα λέει πολύ πιο δυνατά από μόνο του και για αυτό ένας twitter λογαριασμός με εκατομμύρια ακόλουθους να περιμένουν μερικές λέξεις ήταν το τελευταίο που χρειαζόταν. Για κομμάτια όπως το "Self Control" που οι νεαροί μουσικοί θα συζητούν για καιρό το μόνο που χρειάστηκε ήταν μερικά ακόρντα από μια ηλεκτρική κιθάρα και το vibe τoυ Electric Ladyland studio και αυτή η αμεσότητα είναι που έκανε μέσα στο 2016 το καλύτερο δυνατό reboot για τις επόμενες γενιές.

Αντώνης Ξαγάς

mic.gr

ENAΣ ΔΙΣΚΟΣ ΠΡΟΤΑΣΗ (και ουχί καλύτερος ή ...καλυτερότερος)

Jambinai – A Hermitage (Bella Union)

null

Βύρωνας Κριτζάς

Δημοσιογράφος

Radiohead – A Moon Shaped Pool

Το 2016 οι μουσικόφιλοι που αναζητούν διακαώς νέα acts και διψούν για πρωτοπορία (δεν είμαι εδώ), αισθάνθηκαν λιγάκι κορόιδα. Κι αυτό γιατί οι περισσότεροι σπουδαίοι δίσκοι βγήκαν από μεγάλα, δημοφιλή ονόματα.

Για τη γενιά μου, τη γενιά που είναι λίγο πριν ή λίγο μετά τα 30, οι Radiohead κυρίως ήταν αυτοί που δίδαξαν ότι μια σοβαρή μπάντα οφείλει να ρισκάρει και να εξελίσσεται. Και να λοιπόν που εν έτει 2016, πλησιάζοντας τα 50 πια αλλά με έναν παράξενο τρόπο ακόμα νέοι, οι Radiohead κυκλοφορούν το A Moon Shaped Pool. Έναν δίσκο κατασταλαγμένο, βατό, ίσως όχι τόσο συναρπαστικό. Έναν δίσκο που δεν καίγεται (ή αδυνατεί) να ανοίξει νέους δρόμους για το ροκ και ακριβώς γι' αυτό παρουσιάζει το γκρουπ στην απόλυτη ωριμότητά του. Πλήρως συμφιλιωμένοι με τον θάνατο του μεγάλου στρογγυλού ρεφρέν, αλλά και χωρίς την εργαστηριακή ψυχρότητα του The King of Limbs, οι Radiohead πέτυχαν μια μεγαλειώδη επιστροφή χωρίς κανέναν ηρωισμό. Με έγχορδα, με μπαλάντες χωρισμού, με παλιά τραγούδια που τώρα ένιωσαν έτοιμοι να τα βγάλουν επίσημα, με μια υποτονική αύρα που κρύβει από πίσω της σιγουριά. Το “Identikit” και το “Present tense” είναι απίστευτα τραγούδια, από κάθε άποψη. Μάλιστα αν τα παίξεις με ακουστικά και κλείσεις τα μάτια βλέπεις την πρώην σου.

Με έναν δίσκο σαν κι αυτό, στο δικό μου ραδιοκεφάλι, οι άλλοτε καινοτόμοι Radiohead υποψιάζονται ότι το μέλλον μπορεί να μην είναι η πρωτοπορία, αλλά η καταβύθιση μέσα μας.“Τhe future is inside us” τραγουδάει ο Thom Yorke. Η “πισίνα σε σχήμα φεγγαριού” είμαστε τελικά εμείς οι ίδιοι.

Μιχάλης Ε.

rodonfm.net

David Bowie - Blackstar

Έχουν γραφτεί πολλά για το Blackstar του David Bowie και έχει αναγνωριστεί η καλλιτεχνική του αξία από τις πρώτες μέρες της κυκλοφορίας του. Η επιλογή περισσότερο συμβολική (2016, η χρονιά των μεγάλων και αναπάντεχων ‘’αποχαιρετισμών’’ ) αφού και φέτος είχαμε αρκετούς εξαιρετικούς δίσκους από αναγνωρισμένα αλλά και νεοφερμένα ονόματα στο χώρο της μουσικής. Η ερώτηση , προσωπικά για τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς γίνεται όλο και πιο δύσκολη με το πέρασμα των χρόνων μιας και προτιμώ να απολαμβάνω τον κάθε δίσκο ξεχωριστά παρά να τους αξιολογώ μεταξύ τους. Άλλωστε γιατί πρέπει να πείσω κάποιον ότι το Blackstar είναι καλύτερο από τα Skeleton Tree του Nick Cave & The Bad Seeds ή το Those Of You Who Have Never (And Also Those Who Have) του Huerco S.

Χρήστος Μίχος

tospitimetaparaxena.blogspot.gr

David Bowie - Blackstar

Στο ''Blackstar'' ο DAVID BOWIE, ακούγεται γεμάτος σιγουριά, αυτοπεποίθηση και με την ευτυχία του ανθρώπου που έφτασε πλέον στο υψηλότερο σημείο της μουσικής του πορείας. Δεν ήταν άλλη μια κορυφή από τις πολλές που πάτησε ο Bowie, ακριβώς. Ήταν η κορυφαία στιγμή του, η στιγμή που πέντε δεκαετίες καριέρας, αποκρυσταλλώνεται σε αυτό το υβρίδιο jazz/electronica/pop που δεν θυμίζει πολλά, δεν χρωστά πουθενά και συνδυάζει όλες τις περσόνες του σε μία. Ένα μεγάλο παιχνίδι έφτασε στο τέλος του. Δυστυχώς!

Άκης Καπράνος

κριτικός κινηματογράφου στα  ΝΕΑ / μουσικός

David Bowie  - Blackstar

Τι είναι αυτό που εκτιμά κανείς στους Μεγάλους εκεί έξω περισσότερο από τη συνέπεια; Ήταν τέλη Δεκεμβρίου του 2015, όταν ο Lemmy των Motorhead άφησε την τελευταία του πνοή, καταπονημένος από μια αλυσίδα ασθενειών που δεν υπάρχει λόγος να απαριθμήσω, μιας και το πραγματικά εντυπωσιακό είναι πως, δυο εβδομάδες πριν, αποχαιρετούσε τους οπαδούς του επί σκηνής. Εκεί λοιπόν που ο Lemmy πέθαινε εξαπολύοντας ντεσιμπέλ, ο David Bowie μετέτρεψε τον θάνατο του σε conceptual art, λίγες μέρες μετά: Το «Blackstar» ξεσήκωσε ένα κύμα ενθουσιασμού στο διαδίκτυο (μαζί με κάποιες επικριτικές φωνές που, μεταξύ άλλων, τον κατηγόρησαν για κοπιάρισμα των Radiohead – αστεία όλα αυτά σήμερα) ενώ το κλιπ του «Lazarus» ακολούθησε λίγο αργότερα. Εκστασιασμένοι από τη μουσική και αισθητική του αρτιότητα, προσπαθούσαμε να ερμηνεύσουμε λόγια και σύμβολα με τα λάθος εργαλεία: Δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε πως μας αποχαιρετούσε κι αυτός χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της τέχνης του. Μόνο που η βαρύτητα αυτής της πράξης εκτίναξε ολόκληρο το άλμπουμ στη σφαίρα του μύθου. Δικαιολογημένα: Συνεπικουρούμενος από τη σπουδαία δουλειά του Toni Visconti στη παραγωγή, ο Bowie φεύγει να συναντήσει τον Ziggy Stardust. Σπουδαίο να ξέρεις πως, πάνω απ’ όλα, ο άνθρωπος αυτός δεν μας κορόιδεψε ποτέ.

Άγγελος Κλείτσικας

avopolis.gr, περιοδικό Sonik

Frank Ocean – Blonde

Το 2016 θα το θυμόμαστε ως το έτος που η μουσική έγινε ξανά μόδα. Λίγο οι πολλαπλοί θάνατοι εμβληματικων ηρώων της μουσικής ιστορίας, λίγο οι σημαντικά εμπορικοί δίσκοι που έμοιαζαν περισσότερο με βαρύγδουπα κοινωνικόπολιτικα προϊόντα προσωπικής προωθησης πάρα αλλαγής, μετέτρεψαν την ενασχόληση με την τωρινή δισκογραφική πράγματικοτητα σε ένα pop culture γεγονός διαδικτυακής παράνοιας, αφήνοντας όμως ένα συναίσθηματικο κενό αληθινής επαφής με έναν δίσκο. Το Blonde της διάνοιας ονόματι Frank Ocean έρχεται να το καλύψει: είναι ένα άλμπουμ που ηχητικά ακούγεται 2016 όσο ελάχιστα, με την φουτουριστικη του soul, ριζωμένη όμως σε διαχρονικά μελωδικά μοτίβα και συνδυαστικά με στίχους που στοχεύουν στο κέντρο της ανθρώπινης ψυχής, αποφέρουν ένα βαθιά εσωστρεφη δίσκο που αν σπάσει κανείς τον κωδικό του θα ανταμείφθει με την πιο απολαυστική ηχητική εμπειρία της φετινής χρονιάς.

Δημήτρης Μεντές

avopolis.gr, περιοδικό Sonik

David Bowie - Blackstar

22 Έλληνες μουσικόφιλοι επιλέγουν το μουσικό άλμπουμ της χρονιάς Facebook Twitter

Το 2016 γράφτηκε στα κιτάπια μας ως ένας καθ' όλα θανατερός χρόνος. Είναι λοιπόν λογικό ο δίσκος της χρονιάς να είναι εκείνος που περιστρέφεται γύρω από ένα διήγημα περί του θανάτου. Το Blackstar του David Bowie μπορεί να μην ασχολείται στιχουργικά με τα πιο αμφιλεγόμενα θέματα του έτους όπως π.χ. το Lemonade της Beyoncé, το Hopelessness της Anohni ή το A Seat Αt Τhe Table της Solange. Όμως ο θεματικός του πυρήνας περικλείει τη θνητότητα, μία συνθήκη άρρηκτα συνυφασμένη στην ανθρώπινη φύση. Και αυτή η συνθήκη εξετάζεται εν προκειμένω με τον πλέον υπερβατικό τρόπο· προσφέροντας σαν πρίσμα τον επικείμενο (κατά τη δημιουργία του δίσκου) θάνατο του δημιουργού του.

Τα ηχητικά τοπία που δημιουργεί η μουσική είναι ερημικά: φανερώνουν την απουσία ζωής και το σκοτάδι, με έναν τρόπο σχεδόν διαστημικό. Ο Bowie εξετάζει τις αφηγηματικές γραμμές τις καριέρας του και την επιδραστικότητα τους και μας προσφέρει με κρυπτικά μηνύματα την ερμηνεία του για τη σημασία τους. Η μεταφορική στιχουργική του είναι τόσο πυκνά φορτωμένη με εικόνες ειδικού βάρους, με μυθολογικές και θρησκευτικές αναφορές, ώστε έχει προκαλέσει αναλύσεις επί αναλύσεων για την προοικονομία τους –βαφτίζοντας τον ίδιο τον Bowie μέχρι και προφήτη.

Ούτε όμως και μουσικά δεν αντανακλά το Blackstar τα trends της στιγμής (όπως π.χ. το Lemonade), ούτε και εξερευνά χάριν της εξερεύνησης (όπως το Blond του Frank Ocean). Αντιθέτως, προχωρά τη μουσική χωρίς να κάνει εκπτώσεις στον θεματικό του άξονα, αποτελώντας τουλάχιστον πρόταση για τις ροκ προοπτικές. Αν και βασίστηκε σε ένα ensemble jazz δεξιοτεχνών, ο Bowie δεν έφτιαξε έναν jazz δίσκο, αλλά ούτε και έναν αμιγώς ροκ δίσκο. Βρέθηκε αντιθέτως να συνδυάζει το ψηφιακό με το οργανικό, δίνοντας χώρο και στα δύο για να αναπνεύσουν. Oι σχεδόν απλές μπασογραμμές του Tim Lefebvre μετουσιώνονται όταν τις παίρνουν από το χέρι τα συνθετικά στοιχεία του δίσκου, η κουρασμένη, ριγηλή φωνή του Bowie άλλοτε περνά μέσα από ένα ψηφιακό πρίσμα και άλλοτε γίνεται διαπεραστική κραυγή, ενώ ως επισφράγισμα έρχεται το σαξόφωνο του Donny McCaslin, φέρνοντας ένα ακόμα βαθύτερο επίπεδο εκφραστικότητας στο διήγημα του Blackstar.

Ο όρος κύκνειο άσμα έχει πολυχρησιμοποιηθεί, μα λίγες φορές φάνηκε τόσο ταιριαστός. Γιατί το Βlackstar δεν είναι μόνο η επιθανάτια μουσική κραυγή ενός καλλιτέχνη, αλλά μία ματιά μέσα στον θάνατο και πέρα από αυτόν. Και κάπως έτσι κατάφερε να γίνει ο δίσκος της χρονιάς, από τη στιγμή που κυκλοφόρησε, στα σπάργανα του ’16.

Χάρης Συμβουλίδης

avopolis.gr, περιοδικό Sonik

Oranssi Pazuzu: Värähtelijä

null

Το Värähtelijä δεν ενδιαφέρεται να επικοινωνήσει, γι' αυτό και παραμένει τραγουδισμένο στα φινλανδικά –σε μια γλώσσα δηλαδή μάλλον δύστροπη για τα περισσότερα αυτιά. Και δεν ενδιαφέρεται να χωρέσει ούτε σε περιγραφές. Είναι heavy metal; Δεν είναι; Είναι πειραματικό; Ανήκει με κάποιον τρόπο στην ψυχεδέλεια; Μήπως είναι τζαζ; Καμία ερώτηση δεν είναι άσχετη, καμία απάντηση δεν κρίνεται επαρκής.

Οι Oranssi Pazuzu κινούνται συνειδητά εκεί όπου τα σύνορα των μουσικών ειδών ξεθωριάζουν. Δεν είναι «σχετικοί» με ό,τι λογίζεται σήμερα ως ποπ κουλτούρα, φτιάχνουν όμως σπουδαιότερη μουσική από πολλούς που λαμβάνουν 8άρια στο Pitchfork (και αλλού) μηρυκάζοντας δανεικά μεγαλεία, ανθίζοντας σε εσχατιές οι οποίες ξενίζουν τους περισσότερους ακροατές –ακόμα και όσους ακούν σκληρά. Έτσι, το black metal των βορειοευρωπαϊκών δασών δεν αποτελεί πεδίο δράσης, μα είναι περισσότερο μνήμη και αφορμή, ενώ ο ψυχεδελικός ορίζοντας δεν αντιμετωπίζεται χαρωπά στα πλαίσια του trendy revival των τελευταίων ετών, μα χρησιμεύει ως όχημα εκσκαφής των ορίων, αποπνέοντας κάτι από τη space αισθητική των πιονέρων της δεκαετίας του 1970. Στο όλο παιχνίδι μπαίνει μάλιστα και η τζαζ, κάνοντας το αποτέλεσμα ακόμα πιο αλλόκοτο, ακόμα πιο περιπετειώδες, ακόμα πιο δύστροπο, εν τέλει ακόμα πιο όμορφο.

Δεν χρειάζεται βέβαια να επικροτούμε μόνο τους πρωτοπόρους, αν ήταν έτσι, θα έπρεπε να ακούμε πολύ λίγα πράγματα. Σε καιρούς όμως που σπανίζουν και η ευρύτερη ροκ οικογένεια δείχνει πελαγωμένη είτε σε χλιαρά πράγματα με νεανική/εναλλακτική βιτρίνα, είτε σε διαρκή αναμασήματα της παρακαταθήκης της, η αξία τέτοιων καλλιτεχνών θα έπρεπε να μεγενθύνεται και όχι να υποβιβάζεται.

Βαγγέλης Πούλιος

avopolis.gr, περιοδικό Sonik

Vijay Iyer & Wadada Leo Smith: A Cosmic Rhythm With Each Stroke

null

Στα περισσότερα σημεία του, βέβαια, τούτος ο «γεμάτος» δίσκος είναι στην πραγματικότητα αραιοκατοικημένος, προικισμένος από έναν διάφανο λυρισμό ο οποίος δεν κοιτάζει να γίνει εμφατικός για να αποκτήσει πρόσβαση στη συναισθηματική νοημοσύνη του ακροατή και της ακροάτριάς του. Αντίθετα, προτιμάει να διατηρεί τους χώρους περισσότερο ανοιχτούς, να δίνει έμφαση τόσο στον ήχο όσο και στον απόηχο, να διαχέεται διακριτικά αντί να επιβάλλεται εμφατικά.

Ίσως λόγω αυτής της καλοζυγισμένης οικονομίας των πραγμάτων, το A Cosmic Rhythm With Each Stroke έχει μια σχεδόν ιαματική δράση. Είναι από τους δίσκους που αφήνεσαι μέσα τους, βάζεις τα ακουστικά, κλείνεις τα μάτια και τους εμπιστεύεσαι για τα υπόλοιπα. Ακούς, λοιπόν, την πάντοτε ευέλικτη μελωδικότητα από το πιάνο του Iyer, τα φορτισμένα φυσήματα ή εκείνες τις ολοστρόγγυλες και μεγάλες σε διάρκεια νότες από την τρομπέτα του Smith. Ακούς δύο μαέστρους να ανταλλάσσουν νότες, βασισμένοι σε μουσικό κείμενο, αλλά και στην έμπνευση της στιγμής. Προφανώς, βρίσκεσαι σε καλά χέρια…

Πρόκειται για έναν συναρπαστικό και ισότιμο διάλογο, για μια μουσική τουλάχιστον σαγηνευτική, η οποία ανταποκρίνεται με το παραπάνω στο βάρος των υπογραφών που φέρει.

Black Athena

ραδιοφωνικοί παραγωγοί

A Tribe Called Quest - We Got It from Here... Thank You 4 Your Service

null

Το We Got It from Here... Thank You 4 Your Service των μυθικών A Tribe Called Quest κυκλοφόρησε 3 ημέρες μετα τις εφιαλτικές Αμερικάνικες εκλογές και λίγο καιρό μετά το θάνατο του ιδρυτικού τους μέλους Phife Dawg. Το We Got It from Here... Thank You 4 Your Service είναι μια αβίαστη γιορτή του ήχου τους, είναι ένας αβίαστος εορτασμός του Rap και του Hip Hop. Είναι το Rap και το Hip Hop σε όλο του το μεγαλείο. Οι Tribe σαν πραγματικοί σύγχρονοι masters παραμερίζουν τα εφήμερα trends και μας παίρνουν μαζί τους σε μια κατάδυση και εξερεύνηση του ήχου τους, του sound signature που τόσο μαεστρικά έχουν εδραιώσει από τις αρχές των 90s. Πολιτικά φορτισμένο, με χίπικες ποσότητες αγάπης και με έναν διαχρονικό ήχο, το νέο τους LP αποδεικνύει γιατί είναι ‘πραγματικά οι καλύτεροι’, όπως μου έγραψε στο messenger ο καλλιτεχνικός διευθυντής μεγάλου ελληνικού φεστιβάλ. Ενώ κατά τον Christopher R. Weingarten του Rolling Stone οι Tribe "καταφέρνουν να διατηρήσουν το ίδιο μποέμικο διαπλανητικό attitude, που ενέπνευσε σύγχρονους τιτάνες του είδους, όπως ο Kanye West, ο Andre 3000 και ο Kendrick Lamar.

It's time to go left and not right
Gotta get it together forever
Gotta get it together for brothers
Gotta get it together for sisters
For mothers and fathers and dead n¥¥¥¥€$

For non-conformists, one hitter quitters
For Tyson types and Che figures
Let's get it together, come on let's make it
Gotta make it to make it, to make it, to make it, to make it
To make something happen, to make something happen
To make something happen, let's make something happen

Άρης Μπούρας

Μουσικός Συντάκτης/Ραδιοφωνικός Παραγωγός

The Avalanches - Wildflower (XL)

null

Μ.Hulot

Gaika – Security

null
3

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης του Ιγκόρ Στραβίνσκυ: Τι συμβαίνει με αυτό το ερεθιστικό έργο;

Συμφωνική Μουσική - Ιστορίες / Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης του Ιγκόρ Στραβίνσκυ: Τι συμβαίνει με αυτό το ερεθιστικό έργο;

Με αφορμή τη συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών στο Μέγαρο Μουσικής στις 11 Απριλίου, η Ματούλα Κουστένη περιγράφει ένα από τα περιφημότερα έργα του συμφωνικού ρεπερτορίου, την εμβληματική Ιεροτελεστία της Άνοιξης του Ιγκόρ Στραβίνσκυ, αλλά και αφηγείται ένα από τα διασημότερα σκάνδαλα στην Ιστορία της Μουσικής. Η πρεμιέρα του έργου στο Παρίσι του 1913 συνοδεύτηκε από επεισόδια που οδήγησαν μέχρι και στην παρέμβαση της αστυνομίας.
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
O Kristof και το τέλος του παιχνιδιού

Μουσική / «Αν δουν ένα αγόρι με ρούχα που θεωρούν ότι δεν είναι αντρικά, ξαφνικά το φετιχοποιούν»

Στο νέο άλμπουμ του, ο Kristof εμπνέεται από τα παιχνίδια κάθε είδους και τo fluidity, κυκλοφορώντας την πιο προσωπική δουλειά του μέχρι σήμερα, η οποία συνοδεύεται από ένα επιτραπέζιο.
M. HULOT
Autow Nite Superstore: Ελληνική dance electronica διεθνών προδιαγραφών

Μουσική / Autow Nite Superstore: Ελληνική dance electronica διεθνών προδιαγραφών

Το άλμπουμ του ανερχόμενου παραγωγού από τη Θεσσαλονίκη, που προκάλεσε διεθνές ενδιαφέρον, φέρνει έναν νέο, πιο προσωπικό ήχο στη σκηνή της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής, που δεν προορίζεται απαραίτητα για τα clubs.
M. HULOT
SARA LANDRY

Μουσική / Η ωμή techno της Sara Landry απέναντι στους haters

Όσα πρέπει να ξέρετε για την DJ που ξεκίνησε από τα σκοτεινά κλαμπ του Τέξας, κατάφερε να χτίσει τον δικό της θρόνο σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από ανδρικά ονόματα και ετοιμάζεται να δονήσει για πρώτη φορά την Αθήνα με 150 bpm και πάνω.
ΦΩΦΗ ΤΣΕΣΜΕΛΗ
Ο Μότσαρτ και τα μυστήρια

Συμφωνική Μουσική - Ιστορίες / Ο Μότσαρτ και τα μυστήρια

Η πιο διάσημη Συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ κρύβει ακόμη και σήμερα άλυτα μυστήρια για ακροατές και μελετητές, τόσο για τη δημιουργία της όσο και για την πρώτη της εκτέλεση. Η συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών στις 21 Μαρτίου στο Μέγαρο Μουσικής, στην οποία θα ακουστεί το περίφημο έργο, γίνεται αφορμή για τη Ματούλα Κουστένη να «σκαλίσει» τη ζωή του μεγάλου συνθέτη και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκαν τα τελευταία του έργα.
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Δημήτρης Μπάκουλης: «Έχω σταθεί τυχερός λόγω του φύλου μου»

Lifo Videos / Δημήτρης Μπάκουλης: «Έχω σταθεί τυχερός λόγω του φύλου μου»

Ο τραγουδοποιός που ξεκίνησε από το YouTube μιλά για τη νέα του δουλειά «Η άνθρωπος», για την ανάγκη να σπάσουν τα γλωσσικά στερεότυπα και για τον σεξισμό που επικρατεί στη μουσική βιομηχανία. 
ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΛΑΡΗΣ

σχόλια

3 σχόλια
Κατα τη γνωμη μου η συγκεκριμενη λιστα πασχει απο δηθενια , ελλειψη ποικιλιας ( ουτε μία γυναίκα καλλιτέχνης ? έλεως ) και συνήθους ύποπτους που δεν το πολυαξίζουν ( βλέπε Radiohead ).