Guilty Pleasures

Guilty Pleasures Facebook Twitter
2

Δευτέρα 17.02:

Με πιάνει κατά καιρούς. Βάζω στο μυαλό μου ένα φαγητό, μια λαιμαργία, όχι ένα καλοφτιαγμένο πράγμα, κάτι που συνήθως δεν χρειάζεται ώρες μαγειρικής για να γίνει. Είναι ζουμερό, με δυο-τρεις γεύσεις να κοντράρονται στον ουρανίσκο. Πολλές φορές είναι καυτερό, άλλες είναι κρεμώδες. Σατανικό! Όλη μέρα αυτό σκέφτομαι. Και όταν τα καταφέρνω να «συναντηθώ μαζί του», είμαι συνήθως μόνος στην κουζίνα, και στο όρθιο, μες στην ησυχία μασουλάω βουλιμικά αυτό το αριστούργημα που μάλλον κάτι ψυχολογικό πάει και βρίσκει και καταπραΰνει, αλλιώς δεν εξηγείται. Το πιο πρόσφατο παραστράτημά μου είναι το εξής: έχω από τα Χριστούγεννα ένα μισόκιλο πραλίνα Valrhona που έχω πάρει από τον Παρλιάρο. Παίρνω φέτες ψωμί, λευκό συνήθως, βάζω πάνω ένα πολύ πολύ χοντρό κομμάτι ανάλατο βούτυρο, το πασπαλίζω με αλάτι και τελειώνω με δυο κουταλιές πραλίνα. Τώρα, ας πούμε, που γράφω αυτό το κείμενο και που μόλις έχω επιστρέψει από ένα υπέροχο δείπνο με ωραίο λεπτεπίλεπτο φαγητό με φίλους, σαν αποτρελαμένος απλώνω το βούτυρο στο ψωμί και ρίχνω την πραλίνα από πάνω. Ανεξήγητο, αλλά είναι με διαφορά η καλύτερη στιγμή μέσα στη μέρα μου. Παλιότερα είχα κι άλλα τέτοια, πολλά: πολύ ρυζόγαλο, όλων των ειδών και ποιοτήτων, τοστ ζαμπόν τυρί σε εξάδες από τον καφενέ κάτω από το γραφείο, φαχίτας που έφτιαχνα σε μια μεγάλη δόση κι έτρωγα για τρεις-τέσσερις μέρες. Τορτίγιες γεμάτες κοτόπουλο, πιπεριές, και καραμελωμένα κρεμμύδια, μια καλή καυτερή σάλτσα, sour cream και κομμάτια αβοκάντο, όχι γουακαμόλε, γίνεται πολύπλοκο – όταν είχα ανακαλύψει την επική shakshuka, το ισραηλινό πιάτο με τα αυγά και την καυτερή σάλτσα ντομάτας, είχα πάθει εμμονή, η μέρα δεν τελείωνε ή δεν άρχιζε πολλές φορές, αν δεν έχωνα μια αραβική πίτα μέσα στο ζουμί αυτού του τηγανιού. Είναι μέρες που το μόνο που σκέφτομαι είναι τα σουβλάκια από τον Κώστα ή μια μακαρονάδα με κιμά, κάτι σοκολατίνες αισθητικής ’70s με βουτυρόκρεμα τίγκα στο σιρόπι και καφέ γλάσο αντί για σοκολάτα. Νομίζω το πιάνετε το μήνυμα. Ρώτησα τους φίλους μου στο Facebook και στη δουλειά να μου πουν τις δικές τους ένοχες απολαύσεις. Λοιπόν, διάβασε να λιποθυμήσεις. Ένοχη απόλαυση για μένα είναι να τρώω το λίπος που καλύπτει το σύγκλινο, πίνοντας από το μπουκάλι Knob Creek (μπέρμπον) / η αγία σφολιάτα / αυγά, πατάτες, λιωμένο τυρί – αν είναι και σε συνδυασμό, even better / πατάτες, αυγά, συκωταριά, όλα στο τηγάνι! / Να τρώω μπανάνα και φράουλες, ενώ τα περιλούζω κομματάκι-κομματάκι με γλάσο βαλσαμικού (υπέροχο προϊόν στα ΑΒ) / Πατάτες-truffle mayo από το Burger Joint / να γλείφω τον πάτο της κατσαρόλας από την μπεσαμέλ που μόλις έφτιαξε η μαμά / να τρώω τυριά στη μέση της νύχτας όρθια μπροστά στο ψυγείο / πατάτες τηγανητές με μαγιονέζα και ό,τι καμένο μένει στο ταψί όταν ξαναζεσταίνεις κάτι / Η ωμή ζύμη του κέικ / grilled cheese (κατά προτίμηση cheddar ώριμο και χυδαίο) πάνω σε τυπικό τοστάκι γαλοπούλα-μίλνερ / να τσακίζω τη σοκολάτα μαγειρικής μαζί με ένα καλό κονιάκ, στο σκοτάδι και με μπαρόκ μουσική στη διαπασών / να δοκιμάζω το μείγμα για τους κεφτέδες πριν τους πλάσω για το τηγάνι / τυρί-προσούτο-ιταλικό σαλάμι / πατάτες τηγανητές με φέτα φυσικά / ψημένο Chevre, religieuse Laduree βιολέτα και καϊμάκι από την Πόλη μόνο του, με μέλι ή σε οποιονδήποτε συνδυασμό / οι «πίτες των φτωχών», χωρίς φύλλο, με αλεύρι, στο ταψί και από πάνω ό,τι υπάρχει στο ψυγείο / Μερέντα και ΙΟΝ αμυγδάλου η μεγάλη / φέτες φρέσκο ψωμί μέσα στο λάδι από τα βραστά κολοκυθάκια το καλοκαίρι, με λεμόνι κι αλάτι / ζαχαρούχο γάλα από την κονσέρβα / τοστ με μερέντα και κομμάτια σοκολάτας / πατάτες τηγανητές με φέτα, σοκολάτα ΙΟΝ ολόκληρη / λιωμένο αβοκάντο με κατίκι Δομοκού, γιαούρτι, τόνο και κάππαρη, απλωμένο σε φέτες του τοστ και από πάνω πιπεριές ψητές Φλωρίνης / ανθόγαλο από τη στάνη / πατάτες φούρνου με λίπος πάπιας που έχω κρατήσει από την κονσέρβα της / παστουρμαδόπιτα με διπλό κασέρι και αυγό μάτι από πάνω / τυρογαριδάκια - ψωμί - σοκοφρέτα εναλλάξ / πατάτες τηγανητές, αυγά μάτια και χόρτα / τηγανητά αυγά με στάκα – άντε, και πατάτες / burgers / ποπ-κορν εναλλάξ με nestle dessert κουβερτούρα γάλακτος / βουτυρένια κουλουράκια του Ασημακόπουλου με ελληνικό καφέ / cookies με κρύο γάλα / προφιτερόλ και Σικάγο με παρφέ σοκολάτα του Αqua Μarina / κουλούρια πεταλάκια σοκολατένια από το Desire / γάλα Βλάχας ζαχαρούχο με το κουτάλι / μαύρη σοκολάτα με πατατάκια / τυρογαριδάκια, δρακουλίνια, πακοτίνια, McDonalds / να τρώω με το κουτάλι μόνο τα αμύγδαλα από το βάζο με το γλυκό κυδώνι / οτιδήποτε με λιωμένο τυρί – αν καεί και λίγο τυρί στις άκρες, ακόμα καλύτερα / φρυγανισμένο ψωμί με βούτυρο, Μάρμαϊτ, κατσικίσιο τυρί και μαρμελάδα πορτοκαλιού / να τρώω άπειρη σαντιγί κατευθείαν απ’ το σπρέι μπουκαλιού που αγοράζω απ’ το σούπερ-μάρκετ / σπαγγέτι με ελαιόλαδο, σκόρδο, αντσούγια, μπόλικο μαϊντανό και τριμμένο τυρί / πολύ τυρί, ώριμη παρμεζάνα, φρυγανισμένο ψωμί, χοντρή φέτα με τραγανή κόρα και τυρί μετσοβόνε, να το βάζω πάνω να ζεσταίνεται / πιτόγυρα / φυστικοβούτυρο με μαρμελάδα / πιροσκί με λουκάνικο βουτηγμένο σε κρέμα Βαυαρίας / Σπαγγέτι με ελαιόλαδο και σκόρδο με τηγανητό μπέικον, μπόλικο τριμμένο κασέρι και με δύο αυγά μάτια πάνω τους για σάλτσα / νουτέλα με βάφλες / Ο πουρές –το απόλυτο comfort food (φτιαγμένο φυσικά με κανονικές πατάτες, γάλα και βούτυρο)–, διότι, όπως έχει πει και η Νόρα Έφρον, «I have made a lot of mistakes falling in love, and regretted most of them, but never the potatoes that went with them» / μακαρονάδα με κιμά «και» ψωμί «και» μπλε τυρί / Μια ολόκληρη γαβάθα πατάτες τηγανητές κυδωνάτες με πολύ θαλασσινό αλάτι και θρούμπι και φέτα δίπλα / φιστικοβούτυρο με τσιπς και αμέσως στο καπάκι φιστικοβούτυρο με κομμάτια σοκολάτας ΙΟΝ Αμυγδάλου / πίτσα με παγωτό βανίλια, αρκεί η πίτσα να έχει πάνω λουκάνικο, ειδάλλως είναι too much / μερέντα με το κουτάλι της σούπας / οι τηγανητές πατάτες της μαμάς μου (μόνο) / φιστικοβούτυρο με μαρμελάδα φράουλα / πάστες, όλων των ειδών οι πάστες / μιλφέιγ με διπλό εσπρέσο / Φιλαδέλφεια τυρί κρέμα με μαρμελάδα φράουλα / caprice απ’ την κατάψυξη, βουτηγμένα σε λιωμένη κουβερτούρα / πουρές πατάτας με βούτυρο-αλάτι και Coca Cola light / Μουσακάς ή παστίτσιο, όπως έχει μείνει από την προηγούμενη, για πρωινό, ψημένο ψωμί βουτηγμένο στο λάδι της χωριάτικης, όπου έχω λιώσει και τη φέτα με το πιρούνι / αυγά με ντομάτα, μπέικον, κίτρινο τυρί, τσίλι και ταμπάσκο – ό,τι ώρα και να ’ναι / επαγγελματική συσκευασία Νachos (τις τεράστιες, από τα Μakro) με ένα μεγάλο μπολ γουακαμόλε. Και τελειώνουμε με την ένοχη απόλαυση του Αλέξανδρου: σπαγγέτι με Νουτέλα. Που μου θυμίζει κάτι που έτρωγα μικρός: φιδέ μέσα σε γλυκό γάλα. Είμαστε όλοι survivors τελικά. Τον έχουμε τον τρόπο μας. Σας φιλώ.

2

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Από arrancini μέχρι καλαμάκι συκώτι στο χέρι: Αυτό είναι το νέο αθηναϊκό street food

Γεύση / Από arrancini μέχρι καλαμάκι συκώτι στο χέρι: Αυτό είναι το νέο αθηναϊκό street food

H Αθήνα έχει πολλά στριτφουντάδικα. Όμως κάποια νέα, εκτός από το ότι ανεβάζουν το επίπεδο, έχουν καταφέρει να γίνουν instant συνήθεια για το προσεγμένο φαγητό τους, αλλά όχι μόνο γι' αυτό.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Σουπιοπίλαφο

Γεύση / Σουπιοπίλαφο: Η μυστηριώδης γεύση του Αιγαίου

Από τον μινωικό πολιτισμό και τα κύπελλα του μέχρι τα σύγχρονα τσουκάλια, το μελάνι της σουπιάς συνεχίζει να αφήνει το αποτύπωμά του, ενώ το σουπιοπίλαφο αναδεικνύει τη μοναδικότητά του, τόσο στην εμφάνιση όσο και στο γευστικό του αποτέλεσμα.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Nothing Days / Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Ένα «ανοιξιάτικο» τριήμερο σε μία πόλη που ξέρει από φυσικές καταστροφές αλλά ξέρει και να υμνεί τη ζωή, και μία μεγάλη βόλτα στην Πομπηία και στο Ερκολάνο. Από το αρχαίο «fast food» στις σύγχρονες γεύσεις της ναπολιτάνικης κουζίνας.
M. HULOT
Από Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Γεύση / Από το Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Σε μακαρονάδα ή παστός με ρεβίθια, ή λεμονάτος με ολόκληρα κρεμμύδια: Από το ένα πέλαγος στο άλλο, το τελετουργικό μας πιάτο παίρνει διαφορετικές μορφές, αποτελώντας ένα εκλεκτό έδεσμα της ελληνικής cucina povera.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τραβόλτα: Σ’ αυτή την ψαροταβέρνα η παράδοση και η καινοτομία που αναδεικνύουν τη φρεσκάδα της θάλασσας πάνε χέρι-χέρι

Γεύση / Πώς να φτιάξετε στο σπίτι τα κορυφαία πιάτα του Τραβόλτα

Πριν από 13 χρόνια, σε μια ψαροταβέρνα πολύ μακριά από τη θάλασσα, οι αδελφοί Λιάκοι μαζί με τον Ανέστη Λαζάι συνδυάσαν την παράδοση με την καινοτομία και δημιούργησαν γεύσεις-σταθμούς, όπως το καλαμάρι κοντοσούβλι και η τσιπούρα χουνκιάρ, κερδίζοντας φανατικούς θαυμαστές.
ΝΙΚΗ ΜΗΤΑΡΕΑ
Λήμνος: Ταξίδι στους αμπελώνες και τις γεύσεις του νησιού

Το κρασί με απλά λόγια / Λήμνος: Ένα από τα αρχαιότερα μέρη στον κόσμο που έφτιαχνε κρασί

Η Υρώ Κολιακουδάκη Dip WSET ταξιδεύει στη Λήμνο για να οινοτουρισμό και μοιράζεται με τον Παναγιώτη Ορφανίδη τις εμπειρίες της από τις γεύσεις που δοκίμασε και φυσικά ό,τι έμαθε για τα κρασιά, τις ποικιλίες, την αμπελουργία και τα οινοποιεία του νησιού.
THE LIFO TEAM
Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές, κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου φαγητού

Γεύση / Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές και κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου γεύματος

Δεν είναι απλώς ένα έδεσμα. Είναι μια τελετουργία που χάνεται στα βάθη του χρόνου, μια ιεροτελεστία που ξεκινά από την άγρια καταδίωξη στα βράχια και καταλήγει στο μεθυστικό άρωμα της θάλασσας, που αναδύεται στο πιάτο.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Οι Αθηναίοι / Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Ένα απρόσμενο Σαββατοκύριακο σε ένα κότερο στάθηκε αρκετό για να αλλάξει τη ζωή του. Από την πρώτη του εμπειρία ως μάγειρας στον στρατό μέχρι τις κουζίνες των κορυφαίων εστιατορίων του κόσμου, κάθε σταθμός διαμόρφωσε τη φιλοσοφία του βραβευμένου σεφ. Σήμερα, μέσα από το αστεράτο Soil, αποδεικνύει πως η μαγειρική δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά τρόπος ζωής.
M. HULOT
Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Γεύση / Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Μια ταβέρνα που έχτισαν το '56 οι οικοδόμοι της περιοχής και κράτησαν ζωντανή ακόμα και στις δύσκολες στιγμές, συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποτελεί ένα comfort zone, με λίγα, κλασικά και καλά πράγματα, για τις μέρες που δεν θέλουμε να είμαστε μέρος της «φάσης».
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ

σχόλια

2 σχόλια
Λιγουρεύομαι εδώ και πολύ καιρό που στερούμαι το αλάτι σαρδέλες με μπόλικο λάδι και ζυμωτό ψωμί για παπάρα.Και φυσικά κάθε είδος τυριού και αλλαντικού, αλλά οι σαρδέλες μου έχουν γίνει έμμονη ιδέα.Άλλη μια λιχουδιά αποκλειστική νομίζω είναι το ψωμί που έριχνε η γιαγιά μου στο τηγάνι, για να δει αν έκαψε το λάδι.Και επειδή μου άρεσε πολύ, πριν ρίξει μέσα το φαγητό, έριχνε μια φέτα μπαγιάτικο ψωμί στο ζεστό λάδι, την πασπάλιζε με αλάτι και μου την έδινε.Τις σπάνιες φορές που τηγανίζουμε πατάτες, πάντα κλέβω λίγο ψωμί και το βουτάω στο λάδι.Η αδερφή μου στις μεγάλες πείνες έσφαζε ένα φρατζολάκι ψωμί, το γέμιζε με πακοτίνια και σοκολάτα λάκτα και το κατέβαζε με τη βοήθεια ενός μίλκο στην παλιά συσκευασία, ξέρουν οι πιο σιτεμένοι και ακόμα απορώ πως με τόσο φαγητό που έκανε και που κάνει ακόμα παραμένει σαν σουβλί.