Τα κυδώνια κι εγώ

Τα κυδώνια κι εγώ Facebook Twitter
0

23.01 Πέμπτη

Δουλεύω μέχρι αργά τις καθημερινές και προσπαθώ να τρώω υγιεινά. Τα μεσημέρια δεν παραγγέλνω από το καλό ντελιβεράδικο με τα λαδερά και τα ωραία μαγειρευτά, περιορίζομαι σε ένα γιαουρτάκι με κάτι διαιτητικό από πάνω. Πάω γυμναστήριο και τα βράδια, αυτά που τρώω, θέλω να ετοιμάζονται γρήγορα και να μην περιέχουν τις λέξεις «πίτσα», «κρέμα γάλακτος», «λιπαρό κρέας», «τηγάνι» κ.λπ. Η δημιουργικότητά μου δεν τα πάει και τόσο καλά αυτές τις μέρες. Κατά βάθος, όχι δίαιτα δεν θα ήθελα να κάνω, ούτε από την πόρτα της κουζίνας δεν θα ήθελα να περνάω. Τάπερ από γείτονες και συγγενείς να έπαιρνα και με το ντελίβερι να την έβγαζα! Μακάρι, αλλά αυτή είναι τελικά η μοίρα όποιου μπαίνει συχνά στην κουζίνα. Όλοι να περιμένουν από αυτόν. Ακόμα και οι γάτες. Απόψε που γύρισα κομμάτια από τη δουλειά θα φτιάξω κάτι που γίνεται σε είκοσι λεπτά. Και, φίλοι μου, σας μιλάω υπευθύνως: στην κουζίνα τίποτα δεν μαγειρεύεται σε λιγότερο από είκοσι λεπτά. Ούτε τα βραστά αυγά. Και δεν είμαστε και ρομπότ. Λίγο τον σταθμό του ραδιοφώνου να ρυθμίσεις, ένα κρασί να βάλεις, έχει περάσει το ημίωρο. Λοιπόν, πρώτα ψήνω στο γκριλ μια κόκκινη πιπεριά, μέχρι να μαυρίσει η φλούδα απ' όλες τις μεριές. Την αποσύρω και με το τέχνασμα της νάιλον σακούλας αφαιρώ την καμένη πέτσα και κρατάω την ωραία, γλυκιά σάρκα, που την κόβω σε λωρίδες. Σε νερό που βράζει ρίχνω μπρόκολο που το έκοψα σε μικρές φλορέτες – το αφήνω για ένα δίλεπτο. Αφού το βγάλω από το βραστό νερό, το ρίχνω σε παγωμένο και μετά σουρώνω. Έτσι θα σταματήσει να ψήνεται και θα κρατήσει και το πράσινό του χρώμα. Τα δύο λεπτά μπορούν άνετα να γίνουν τέσσερα, αν δεν το 'χεις με τα crispy λαχανικά. Στο ίδιο νερό που έβρασαν τα μπρόκολα και που τώρα κοχλάζει ρίχνω μισό κιλό πένες. Όσο ψήνονται οι πέννες, ρίχνω ελαιόλαδο σε ένα τηγάνι και εκεί σοτάρω απαλά σκόρδο ψιλοκομμένο και αντζούγιες που τις έχω σουρώσει από το λάδι τους για ένα δίλεπτο. Προσθέτω την κόκκινη πιπεριά και το μπρόκολο και συνεχίζω στο τηγάνι για άλλο ένα πεντάλεπτο. Κάπου εδώ είναι έτοιμες και οι πένες, τις οποίες σουρώνω και ρίχνω στο τηγάνι με το μπρόκολο. Ανακατεύω, τσεκάρω αλάτι και πιπέρι και σερβίρω. Σούπερ φαΐ. Και νομίζω πως τα κατάφερα να παραμείνω στη σφαίρα του healthy eater και σήμερα.

27.01 Δευτέρα

Ανακάλυψα πρόσφατα ένα κόλπο για τα ψητά κυδώνια και δεν σταματώ να τα φτιάχνω. Νομίζω πως όλοι ξέρουμε να φτιάχνουμε ψητά κυδώνια. Ζάχαρη, κανέλα, γαρίφαλα, στον φούρνο με λίγο νεράκι κι έγινε η δουλειά. Λοιπόν, ένας φίλος μου μίλησε για το καλό που κάνουν το VinSanto και οι γάστρες στα κυδώνια και έκτοτε αυτό το θείο φρούτο μπήκε ξανά στην κουζίνα μου. Πρώτα κόβω τα κυδώνια στα τέσσερα και αφαιρώ τα κουκούτσια. Αφαιρώ και τη φλούδα από ένα λεμόνι με το εργαλείο που ξεφλουδίζω τις πατάτες. Με το υπόλοιπο λεμόνι αλείφω τη σάρκα των κυδωνιών να μη μαυρίσουν. Τα αραδιάζω στη γάστρα με την πλευρά της φλούδας προς τα κάτω. Σκορπάω και τη φλούδα του λεμονιού από πάνω. Το ίδιο κάνω με τρία ξυλαράκια κανέλα, μπόλικο γαρίφαλο και τρεις-τέσσερις κόκκους πιπέρι. Προσθέτω ένα φλιτζάνι ζάχαρη και ένα μεγάλο ποτήρι κρασιού Vin Santo. Σκεπάζω τη γάστρα και ψήνω για ένα δίωρο. Με το πέρας του ψησίματος, στον φούρνο έχει παραμείνει το σιρόπι που μοσχοβολάει μπαχάρια και που ισορροπεί τέλεια με τη γλύκα του Vin Santo και την αυθάδεια του λεμονιού. Αφήνω να κρυώσει το φρούτο, έστω και λίγο. Πολλά μπορούν να γίνουν με αυτό το αριστούργημα. Σήμερα με ένα κουτάλι βγάζω τη σάρκα και τη βάζω σε ένα ποτήρι. Θρυμματίζω κάτι μπισκότα από πάνω και συνεχίζω με ένα σκουπ παγωτό βανίλια που έφτιαξα εγώ και κάθεται ήσυχα στην κατάψυξη, περιμένοντας κάτι τέτοιες στιγμές. Τελειώνω με άφθονο σιρόπι και κάθε κουταλιά από το γλυκό μου με πάει πιο μακριά από τις μέρες της δίαιτας. Σας φιλώ!

Γεύση
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Σουπιοπίλαφο

Γεύση / Σουπιοπίλαφο: Η μυστηριώδης γεύση του Αιγαίου

Από τον μινωικό πολιτισμό και τα κύπελλα του μέχρι τα σύγχρονα τσουκάλια, το μελάνι της σουπιάς συνεχίζει να αφήνει το αποτύπωμά του, ενώ το σουπιοπίλαφο αναδεικνύει τη μοναδικότητά του, τόσο στην εμφάνιση όσο και στο γευστικό του αποτέλεσμα.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Nothing Days / Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Ένα «ανοιξιάτικο» τριήμερο σε μία πόλη που ξέρει από φυσικές καταστροφές αλλά ξέρει και να υμνεί τη ζωή, και μία μεγάλη βόλτα στην Πομπηία και στο Ερκολάνο. Από το αρχαίο «fast food» στις σύγχρονες γεύσεις της ναπολιτάνικης κουζίνας.
M. HULOT
Από Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Γεύση / Από το Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Σε μακαρονάδα ή παστός με ρεβίθια, ή λεμονάτος με ολόκληρα κρεμμύδια: Από το ένα πέλαγος στο άλλο, το τελετουργικό μας πιάτο παίρνει διαφορετικές μορφές, αποτελώντας ένα εκλεκτό έδεσμα της ελληνικής cucina povera.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τραβόλτα: Σ’ αυτή την ψαροταβέρνα η παράδοση και η καινοτομία που αναδεικνύουν τη φρεσκάδα της θάλασσας πάνε χέρι-χέρι

Γεύση / Πώς να φτιάξετε στο σπίτι τα κορυφαία πιάτα του Τραβόλτα

Πριν από 13 χρόνια, σε μια ψαροταβέρνα πολύ μακριά από τη θάλασσα, οι αδελφοί Λιάκοι μαζί με τον Ανέστη Λαζάι συνδυάσαν την παράδοση με την καινοτομία και δημιούργησαν γεύσεις-σταθμούς, όπως το καλαμάρι κοντοσούβλι και η τσιπούρα χουνκιάρ, κερδίζοντας φανατικούς θαυμαστές.
ΝΙΚΗ ΜΗΤΑΡΕΑ
Λήμνος: Ταξίδι στους αμπελώνες και τις γεύσεις του νησιού

Το κρασί με απλά λόγια / Λήμνος: Ένα από τα αρχαιότερα μέρη στον κόσμο που έφτιαχνε κρασί

Η Υρώ Κολιακουδάκη Dip WSET ταξιδεύει στη Λήμνο για να οινοτουρισμό και μοιράζεται με τον Παναγιώτη Ορφανίδη τις εμπειρίες της από τις γεύσεις που δοκίμασε και φυσικά ό,τι έμαθε για τα κρασιά, τις ποικιλίες, την αμπελουργία και τα οινοποιεία του νησιού.
THE LIFO TEAM
Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές, κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου φαγητού

Γεύση / Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές και κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου γεύματος

Δεν είναι απλώς ένα έδεσμα. Είναι μια τελετουργία που χάνεται στα βάθη του χρόνου, μια ιεροτελεστία που ξεκινά από την άγρια καταδίωξη στα βράχια και καταλήγει στο μεθυστικό άρωμα της θάλασσας, που αναδύεται στο πιάτο.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Οι Αθηναίοι / Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Ένα απρόσμενο Σαββατοκύριακο σε ένα κότερο στάθηκε αρκετό για να αλλάξει τη ζωή του. Από την πρώτη του εμπειρία ως μάγειρας στον στρατό μέχρι τις κουζίνες των κορυφαίων εστιατορίων του κόσμου, κάθε σταθμός διαμόρφωσε τη φιλοσοφία του βραβευμένου σεφ. Σήμερα, μέσα από το αστεράτο Soil, αποδεικνύει πως η μαγειρική δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά τρόπος ζωής.
M. HULOT
Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Γεύση / Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Μια ταβέρνα που έχτισαν το '56 οι οικοδόμοι της περιοχής και κράτησαν ζωντανή ακόμα και στις δύσκολες στιγμές, συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποτελεί ένα comfort zone, με λίγα, κλασικά και καλά πράγματα, για τις μέρες που δεν θέλουμε να είμαστε μέρος της «φάσης».
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
ΕΠΕΞ Έκανε την Ελληνίδα μαμά του αστέρι του TikTok κι όταν εκείνη πέθανε, συνέχισε να μαγειρεύει τις συνταγές της

Γεύση / Έκανε την Ελληνίδα μαμά του αστέρι του TikTok κι όταν εκείνη πέθανε, συνέχισε να μαγειρεύει τις συνταγές της

Ο Ελληνοαμερικανός stand-up κωμικός Γκας Κωνσταντέλλης έφτιαξε έναν «βωμό» στα social media για τη μητέρα του και τις συνταγές της, οι οποίες συγκεντρώνονται τώρα σ’ ένα βιβλίο.
THE LIFO TEAM