Υψηλό τίποτα (2)

Υψηλό τίποτα (2) Facebook Twitter
6

02.07 Τρίτη

Διαβάζω ένα κείμενο σημαντικού Έλληνα κριτικού εστιατορίων που μας παραπέμπει σε συγκεκριμένο (πολύ καλό) εστιατόριο για να φάμε ένα συγκεκριμένο πιάτο του που είναι «μακράν το καλύτερο στην Ελλάδα» και με λούζει κρύος ιδρώτας. Κι εγώ το έχω κάνει. Έχω γράψει επαίνους για πιάτα, για εστιατόρια, για καντίνες, ό,τι θες. Όπου πάω και μου αρέσει, το γράφω. Πάντα το θεωρούσα σωστό να επαινώ αυτούς που κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ακόμα, βέβαια, θεωρώ πως δεν με ξέρει κανείς και ούτε με θεωρεί υπολογίσιμη δύναμη. Αν ήμουν κριτικός εστιατορίων, θα είχα μεγάλο άγχος. Σκέφτομαι συνέχεια αυτά που έλεγε η Ruth Reichl στο βιβλίο της Garlic and Sapphires, στο οποίο περιγράφει τις περιπέτειές της ως κριτικού εστιατορίων στους «New York Times». Πιο συγκεκριμένα, τις περιπέτειές της ως κριτικού εστιατορίων που κατέληξε να πηγαίνει μεταμφιεσμένη στα εστιατόρια για να μην την αναγνωρίζουν και να τρώει αυτό που τα εστιατόρια σερβίρουν σε όλους και όχι στους κριτικούς ή στους ανθρώπους που επηρεάζουν αυτό τον τομέα. Έλεγε η Reichl πως είχε παρατηρήσει ότι όταν πήγαινε για δεύτερη φορά στα εστιατόρια, όχι ως μια περσόνα αλλά ως ο εαυτός της, όλα ήταν λίγο καλύτερα. Τα φιλέτα ήταν λίγο πιο χοντρά, τα σερβίτσια ήταν πιο καλά, τα βατόμουρα στις τάρτες ήταν διπλάσια σε μέγεθος, το σέρβις ήταν πιο αέρινο. Ενώ, όταν πήγαινε μεταμφιεσμένη, έβλεπε την κανονική εικόνα των εστιατορίων. Να πω πως λέει ψέματα ή πως υπερβάλλει; Απεναντίας. Το έχω διαπιστώσει κι εγώ. Έτσι είναι, όσο κι αν θα θέλαμε να πιστεύουμε το αντίθετο. Το έχω δει να συμβαίνει. Και είναι λάθος για τους εστιάτορες αλλά και μια τεράστια παγίδα για τους κριτικούς εστιατορίων. Πρέπει κανείς να λαμβάνει υπ' όψιν του αυτό το γεγονός. Πριν γράψεις πως το τάδε είναι το καλύτερο ριζότο του κόσμου και πως είναι σαν να σε σερβίρουν άγγελοι, σκέψου και προσπάθησε να δεις τι γίνεται, αν εσύ δεν είσαι ο σούπερ διάσημος κριτικός εστιατορίων αλλά ένας απλός Αθηναίος που έχει προσπαθήσει πάρα πολύ να κάνει κράτηση και να φάει στο συγκεκριμένο εστιατόριο. Kαι που προφανώς θα του φέρονται σαν πολίτη δεύτερης κατηγορίας, επειδή «δεν είναι κάποιος».

Πρόσφατα πήγα σε ένα από τα πολύ καλά μας εστιατόρια. Η κράτηση δεν ήταν στο όνομά μου -δεν πάω και συχνά εκεί- και έφτασα και αργοπορημένος. Με το που κάθισα, αντίκρισα τον πιο ξινό σερβιτόρο όλων των εποχών, που επειδή δεν ενέκρινε τη flamboyant παρέα μου και δεν τη θεώρησε ικανή να ξέρει να τρώει και να πίνει τα σωστά, αποφάσισε να μας σνομπάρει. Πέρα από αυτό, έκανε (αυτός και οι συνάδελφοί του) απαράδεκτα και ασυγχώρητα λάθη, που για εστιατόριο τόσο ακριβό, θα έπρεπε τουλάχιστον να μας κεράσουν το δείπνο. Όχι μόνο αυτό, αλλά ούτε καν μας απολογήθηκαν για πράγματα που ντρέπομαι και να αναφέρω. Σιγά σιγά τα κόμπλεξ εξαφανίστηκαν, τα προβλήματα λύθηκαν με ανεπαίσθητο τρόπο, η βραδιά ήταν πολύ όμορφη και το φαγητό επαρκέστατο. Όχι τέλειο γι' αυτά τα λεφτά, αλλά επαρκέστατο. Όμως εγώ δεν το ξέχασα αυτό που έγινε. Δεν κατάλαβα γιατί μας σνόμπαραν. Ούτε γιατί δεν έκαναν διορθώσεις στο γιγαντιαίο λάθος τους. Αναρωτιέμαι, αν πήγαινε ο σούπερ κριτικός εστιατορίων της Ελλάδας ή ο σούπερ επώνυμος, τα ίδια θα έκαναν; Ή θα παρέλυε η κουζίνα μέχρι να σερβιριστούν αυτοί; Πόσο λάθος όλα αυτά! Πόσο αρχοντοχωριάτες είμαστε! Το φαγητό είναι φαγητό. Οι υπηρεσίες, υπηρεσίες. Και η ποιότητά τους πάει ανάλογα με τα λεφτά που πληρώνεις, όχι με το ποιος είσαι. Βαριέμαι και που γράφω τα αυτονόητα, αλλά πραγματικά μπούχτισα με όλο αυτό το restaurant scene.

Eπιστρέφω στην κουζίνα μου. Σας φιλώ.

Γεύση
6

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Σουπιοπίλαφο

Γεύση / Σουπιοπίλαφο: Η μυστηριώδης γεύση του Αιγαίου

Από τον μινωικό πολιτισμό και τα κύπελλα του μέχρι τα σύγχρονα τσουκάλια, το μελάνι της σουπιάς συνεχίζει να αφήνει το αποτύπωμά του, ενώ το σουπιοπίλαφο αναδεικνύει τη μοναδικότητά του, τόσο στην εμφάνιση όσο και στο γευστικό του αποτέλεσμα.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Nothing Days / Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Ένα «ανοιξιάτικο» τριήμερο σε μία πόλη που ξέρει από φυσικές καταστροφές αλλά ξέρει και να υμνεί τη ζωή, και μία μεγάλη βόλτα στην Πομπηία και στο Ερκολάνο. Από το αρχαίο «fast food» στις σύγχρονες γεύσεις της ναπολιτάνικης κουζίνας.
M. HULOT
Από Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Γεύση / Από το Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Σε μακαρονάδα ή παστός με ρεβίθια, ή λεμονάτος με ολόκληρα κρεμμύδια: Από το ένα πέλαγος στο άλλο, το τελετουργικό μας πιάτο παίρνει διαφορετικές μορφές, αποτελώντας ένα εκλεκτό έδεσμα της ελληνικής cucina povera.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τραβόλτα: Σ’ αυτή την ψαροταβέρνα η παράδοση και η καινοτομία που αναδεικνύουν τη φρεσκάδα της θάλασσας πάνε χέρι-χέρι

Γεύση / Πώς να φτιάξετε στο σπίτι τα κορυφαία πιάτα του Τραβόλτα

Πριν από 13 χρόνια, σε μια ψαροταβέρνα πολύ μακριά από τη θάλασσα, οι αδελφοί Λιάκοι μαζί με τον Ανέστη Λαζάι συνδυάσαν την παράδοση με την καινοτομία και δημιούργησαν γεύσεις-σταθμούς, όπως το καλαμάρι κοντοσούβλι και η τσιπούρα χουνκιάρ, κερδίζοντας φανατικούς θαυμαστές.
ΝΙΚΗ ΜΗΤΑΡΕΑ
Λήμνος: Ταξίδι στους αμπελώνες και τις γεύσεις του νησιού

Το κρασί με απλά λόγια / Λήμνος: Ένα από τα αρχαιότερα μέρη στον κόσμο που έφτιαχνε κρασί

Η Υρώ Κολιακουδάκη Dip WSET ταξιδεύει στη Λήμνο για να οινοτουρισμό και μοιράζεται με τον Παναγιώτη Ορφανίδη τις εμπειρίες της από τις γεύσεις που δοκίμασε και φυσικά ό,τι έμαθε για τα κρασιά, τις ποικιλίες, την αμπελουργία και τα οινοποιεία του νησιού.
THE LIFO TEAM
Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές, κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου φαγητού

Γεύση / Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές και κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου γεύματος

Δεν είναι απλώς ένα έδεσμα. Είναι μια τελετουργία που χάνεται στα βάθη του χρόνου, μια ιεροτελεστία που ξεκινά από την άγρια καταδίωξη στα βράχια και καταλήγει στο μεθυστικό άρωμα της θάλασσας, που αναδύεται στο πιάτο.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Οι Αθηναίοι / Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Ένα απρόσμενο Σαββατοκύριακο σε ένα κότερο στάθηκε αρκετό για να αλλάξει τη ζωή του. Από την πρώτη του εμπειρία ως μάγειρας στον στρατό μέχρι τις κουζίνες των κορυφαίων εστιατορίων του κόσμου, κάθε σταθμός διαμόρφωσε τη φιλοσοφία του βραβευμένου σεφ. Σήμερα, μέσα από το αστεράτο Soil, αποδεικνύει πως η μαγειρική δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά τρόπος ζωής.
M. HULOT
Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Γεύση / Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Μια ταβέρνα που έχτισαν το '56 οι οικοδόμοι της περιοχής και κράτησαν ζωντανή ακόμα και στις δύσκολες στιγμές, συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποτελεί ένα comfort zone, με λίγα, κλασικά και καλά πράγματα, για τις μέρες που δεν θέλουμε να είμαστε μέρος της «φάσης».
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
ΕΠΕΞ Έκανε την Ελληνίδα μαμά του αστέρι του TikTok κι όταν εκείνη πέθανε, συνέχισε να μαγειρεύει τις συνταγές της

Γεύση / Έκανε την Ελληνίδα μαμά του αστέρι του TikTok κι όταν εκείνη πέθανε, συνέχισε να μαγειρεύει τις συνταγές της

Ο Ελληνοαμερικανός stand-up κωμικός Γκας Κωνσταντέλλης έφτιαξε έναν «βωμό» στα social media για τη μητέρα του και τις συνταγές της, οι οποίες συγκεντρώνονται τώρα σ’ ένα βιβλίο.
THE LIFO TEAM

σχόλια

5 σχόλια
Νομίζω ότι η μισή δουλειά του κριτικού είναι να κάνει και κακές κριτικές και να ονοματίζει τα προιόντα / επαγγελματίες που τον δυσαρέστησαν. Στην Ελλάδα αυτό γίνεται σπάνια, λες και προέχουν για τον κριτικό η ευγένεια και οι καλές σχέσεις με τους ανθρώπους του χώρου και όχι η ενημέρωση των αναγνωστών.Εννοείται ότι με ενδιαφέρει να μάθω εάν σε ένα εστιατόριο το προσωπικό είναι αγενές, πολύ περισσότερο από το εάν είναι καλοφτιαγμένο ένα πιάτο. Και εάν αποδειχτεί ότι η κακή κριτική είναι άδικη, δεν τρέχει κάτι. Και μια καλή κριτική μπορεί κάλλιστα να είναι λάθος. Εϊναι μέσα στο παιχνίδι και ο αναγνώστης το ξέρει.Οπότε: ποιό είναι το "ένα από τα πολύ καλά μας εστιατόρια" με τα "απαράδεκτα και ασυγχώρητα λάθη"?