Δείξε μου τις εκπομπές μαγειρικής σου για να σου πω ποιος είσαι

Facebook Twitter
14

 

Οι εκπομπές μαγειρικής ξεκίνησαν στην Αμερική στη δεκαετία του 1940 από το ραδιόφωνο για να περάσουν στην τηλεόραση μέσω τοπικών τηλεοπτικών σταθμών και να καταφέρουν να επιβιώσουν προσαρμοζόμενες στις μόδες κάθε εποχής, καταλήγοντας στο ριάλιτι του Top Chef.

 

Μία από τις πρώτες εκπομπές ήταν αυτή του James Beard με τίτλο “I love to eat”, που ξεκίνησε το 1946 στο κανάλι NBC. Αρχικά κρατούσε 15 λεπτά για να γίνει ημίωρη αλλά δυστυχώς δεν έχει επιβιώσει ούτε μία σκηνή ως σήμερα.

 

 

Η Julia Child (γύρω από την οποία γυρίστηκε η ταινία Julie and Julia) δεν ήταν η πρώτη τηλεοπτική μαγείρισσα  αλλά η πρώτη πετυχημένη στη δεκαετία του 1960 με την εκπομπή «the French Chef». Ξεχώρισε γιατί σε μεγάλη αντίθεση με την τότε παράδοση βούταγε τα χέρια στις σάλτσες, ανακάτευε και πέταγε τις κουτάλες στο νεροχύτη, δοκίμαζε το φαγητό κι έκανε ειλικρινή σχόλια, κάτι που ούτε οι σημερινοί μάγειροι/τηλεστάρ κάνουν.

 

 

Σήμερα οι εκπομπές μοιάζουν με τσόντες: ειδικά φώτα, έντονα χρώματα, σκηνικά κουζίνας και προκαταρκτικά ενός μάγειρα με σεξ απήλ ο οποίος μας προετοιμάζει για το μεγάλο τελείωμα, για την πρώτη μπουκιά του φαγητού που θα συνοδευτεί από ηδονικά επιφωνήματα και close-up στα μισόκλειστα μάτια του. Χωρίς τελείωμα, δεν κλείνει το επεισόδιο.

 

 

 

 

Χρόνια τώρα οι διάσημοι σεφ/σταρ έχουν μία ροκ εν ρολ αύρα, με αφετηρία τον ελκυστικό Marco Pierre White που ενέπνευσε γενιές περιθωριακών μαγείρων σε ανήλιαγα υπόγεια να εκδηλωθούν: «η μαγειρική με έσωσε από τα ναρκωτικά», με ενθάρρυνση του Anthony Bourdain που έγραψε ένα best seller το οποίο απευθυνόταν σε λίγους αλλά γοήτευσε πολλούς. Τα τατουάζ έγιναν αξεσουάρ μαζί με τα κοφτερά μαχαίρια, οι σεφ έγιναν νέοι, γρήγοροι και μοντέρνοι, άλλοι για νεοφώτιστους εργένηδες όπως ο Bobby Flay, άλλοι για τους τριαντάρηδες που έχουν τα λεφτά και την όρεξη να ασχοληθούν όπως ο Jamie Oliver και άλλοι για να ικανοποιήσουν αυτούς που σοκάρονται ακόμα με τη λέξη ‘fuck” όπως ο Gordon Ramsay.

 

 

Στην Ελλάδα τότε μεσουρανούσε η κυρία Βέφα με τα διαμαντικά της η οποία έδινε συμβουλές στις νοικοκυρές των οποίων η μεγαλύτερη μαγειρική πρόκληση ήταν να μαγειρέψουν για το διευθυντή του άντρα τους. Έχουμε περάσει στην δεύτερη γενιά Αλεξιάδου (φοβάμαι και στην τρίτη) η οποία μοιάζει να έχει τα ίδια μαγειρικά άγχη. Η  μόδα τους μάλλον πια παρήλθε και η ελληνική τηλεόραση ακολουθεί το ροκ ρεύμα κάνοντας σταρ τον Δημήτρη Σκαρμούτσο ο οποίος μαζί με το εντυπωσιακό του βιογραφικό, έχει και πέραση στα κορίτσια, οπότε ας πούμε ότι αποκτήσαμε κι εμείς τον δικό μας Marco Pierre White.

 

 

Πλέον η ελληνική τηλεόραση δεν έχει τίποτα να ζηλέψει: και ριάλιτι έχουμε, και παιχνίδι έχουμε, και συνταγές στα πρωινάδικα έχουμε, και εκπομπή με γλυκά έχουμε, δε μας λείπει τίποτα. Αν ισχύει ότι οι μαγειρικές εκπομπές παρακολουθούν τις συνήθειες της κοινωνίας τότε η Ελλάδα ενδιαφέρεται για τη μόδα στο φαγητό. Οι «πειραγμένες ελληνικές συνταγές» των μαστόρων έχει προκαλέσει στις μαμάδες που μαγειρεύουν (και στους μπαμπάδες που θέλουν να είναι cool) μία σύγχυση που αποτελείται από ξίδι μπαλσάμικο, ρόδι, καρύδια και ρόκα. Μετά το μπαράζ top chef και master chef προστέθηκαν οι γαρίδες και τα λινγκουίνι, το ξύσμα πορτοκαλιού και τη-λύση-για-όλα-τα-προβλήματα-πρωτοτυπίας, το φινόκιο. Θέλεις πειραγμένη ελληνική κουζίνα στο σπίτι σου; Βάλε κι εσύ τώρα τραχανά στο μενού, μπορείς.

 

 

Η γκλαμουροποίηση την ελληνικής παράδοσης φυσικά δεν είναι κακό πράγμα. Μακάρι όλοι οι μικροί παραγωγοί που παλεύουν για αναγνώριση να επιβιώσουν, να κερδίσουν και να γίνουν ακόμα καλύτεροι. Μακάρι και όλοι οι ερασιτέχνες μάγειρες να τιμήσουν τα ελληνικά προϊόντα. Η ποικιλία των εκπομπών δείχνει πολλές τάσεις. Που θα πάει, κάπου θα ισορροπήσουμε.

 

Για την ώρα, το αλαλούμ των ελληνικών νοικοκυριών καθρεφτίζεται στο Κάτι Ψήνεται.

 

 

 

 

Δε θα βαρεθώ ποτέ να το βλέπω, δε θα βαρεθώ ποτέ να μιλάω γι’ αυτό το φαινόμενο. Δε μπορώ να χάσω επεισόδιο από αυτόν τον καταιγισμό βαθιάς Ελλάδας που παλεύει να κρύψει τον συντηρητισμό της, υπερασπιζόμενη με σθένος αυτά που ξέρει (κι ας είναι λάθος) κρύβοντας τον τρόμο της με μισά χαμόγελα και αμηχανία.

 

 

 

 

Το σχόλιο που επαναλαμβάνεται ad nauseam σ’ όλες τις εκπομπές είναι «δεν ήταν αυτό που περίμενα». Αν δεν δουν αυτό που περίμεναν, αυτό που ξέρουν από τα βρεφικά τους χρόνια, τότε είναι λάθος, και αυτό είναι τελεσίδικο όσο ο θάνατος. Αυτή την Ελλάδα δεν την βλέπω κάθε μέρα αλλά υποψιάζομαι ότι υπάρχει σε μικρές λάμψεις στα σούπερ μάρκετ, σε κλεφτές κουβέντες και σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων. Υποψιάζομαι επίσης ότι αυτή είναι η Ελλάδα που αποφασίζει -μη αποφασίζοντας, αντιδρώντας σε ό,τι συμβαίνει, σε περίπτωση που «δεν ήταν αυτό που περίμεναν».

 

 

 

 

Ευτυχώς μαζί με το «Κάτι ψήνεται» υπάρχουν κι εκπομπές όπως το «Chef στον αέρα», η οποία ασχολείται με προσγειωμένο τρόπο με τη μαγειρική, οι «Γλυκές Αλχημείες», με ωραία φωτογραφία και μοντέρνα γλυκά και το “Food and the City” που παρουσιάζει μία Αθήνα-μητρόπολη που έχει και καλές πλευρές και μία παράδοση αυθεντική και όχι «πειραγμένη» με το ζόρι. Είναι δύσκολο να αποφασίσει κανείς για το ποια είναι η ελληνική κοινωνία βλέποντας τις εκπομπές της. Όμως που θα πάει, κάπου θα ισορροπήσουμε.

 

 

Γεύση
14

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Σουπιοπίλαφο

Γεύση / Σουπιοπίλαφο: Η μυστηριώδης γεύση του Αιγαίου

Από τον μινωικό πολιτισμό και τα κύπελλα του μέχρι τα σύγχρονα τσουκάλια, το μελάνι της σουπιάς συνεχίζει να αφήνει το αποτύπωμά του, ενώ το σουπιοπίλαφο αναδεικνύει τη μοναδικότητά του, τόσο στην εμφάνιση όσο και στο γευστικό του αποτέλεσμα.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Nothing Days / Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Ένα «ανοιξιάτικο» τριήμερο σε μία πόλη που ξέρει από φυσικές καταστροφές αλλά ξέρει και να υμνεί τη ζωή, και μία μεγάλη βόλτα στην Πομπηία και στο Ερκολάνο. Από το αρχαίο «fast food» στις σύγχρονες γεύσεις της ναπολιτάνικης κουζίνας.
M. HULOT
Από Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Γεύση / Από το Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Σε μακαρονάδα ή παστός με ρεβίθια, ή λεμονάτος με ολόκληρα κρεμμύδια: Από το ένα πέλαγος στο άλλο, το τελετουργικό μας πιάτο παίρνει διαφορετικές μορφές, αποτελώντας ένα εκλεκτό έδεσμα της ελληνικής cucina povera.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τραβόλτα: Σ’ αυτή την ψαροταβέρνα η παράδοση και η καινοτομία που αναδεικνύουν τη φρεσκάδα της θάλασσας πάνε χέρι-χέρι

Γεύση / Πώς να φτιάξετε στο σπίτι τα κορυφαία πιάτα του Τραβόλτα

Πριν από 13 χρόνια, σε μια ψαροταβέρνα πολύ μακριά από τη θάλασσα, οι αδελφοί Λιάκοι μαζί με τον Ανέστη Λαζάι συνδυάσαν την παράδοση με την καινοτομία και δημιούργησαν γεύσεις-σταθμούς, όπως το καλαμάρι κοντοσούβλι και η τσιπούρα χουνκιάρ, κερδίζοντας φανατικούς θαυμαστές.
ΝΙΚΗ ΜΗΤΑΡΕΑ
Λήμνος: Ταξίδι στους αμπελώνες και τις γεύσεις του νησιού

Το κρασί με απλά λόγια / Λήμνος: Ένα από τα αρχαιότερα μέρη στον κόσμο που έφτιαχνε κρασί

Η Υρώ Κολιακουδάκη Dip WSET ταξιδεύει στη Λήμνο για να οινοτουρισμό και μοιράζεται με τον Παναγιώτη Ορφανίδη τις εμπειρίες της από τις γεύσεις που δοκίμασε και φυσικά ό,τι έμαθε για τα κρασιά, τις ποικιλίες, την αμπελουργία και τα οινοποιεία του νησιού.
THE LIFO TEAM
Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές, κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου φαγητού

Γεύση / Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές και κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου γεύματος

Δεν είναι απλώς ένα έδεσμα. Είναι μια τελετουργία που χάνεται στα βάθη του χρόνου, μια ιεροτελεστία που ξεκινά από την άγρια καταδίωξη στα βράχια και καταλήγει στο μεθυστικό άρωμα της θάλασσας, που αναδύεται στο πιάτο.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Οι Αθηναίοι / Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Ένα απρόσμενο Σαββατοκύριακο σε ένα κότερο στάθηκε αρκετό για να αλλάξει τη ζωή του. Από την πρώτη του εμπειρία ως μάγειρας στον στρατό μέχρι τις κουζίνες των κορυφαίων εστιατορίων του κόσμου, κάθε σταθμός διαμόρφωσε τη φιλοσοφία του βραβευμένου σεφ. Σήμερα, μέσα από το αστεράτο Soil, αποδεικνύει πως η μαγειρική δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά τρόπος ζωής.
M. HULOT
Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Γεύση / Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Μια ταβέρνα που έχτισαν το '56 οι οικοδόμοι της περιοχής και κράτησαν ζωντανή ακόμα και στις δύσκολες στιγμές, συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποτελεί ένα comfort zone, με λίγα, κλασικά και καλά πράγματα, για τις μέρες που δεν θέλουμε να είμαστε μέρος της «φάσης».
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
ΕΠΕΞ Έκανε την Ελληνίδα μαμά του αστέρι του TikTok κι όταν εκείνη πέθανε, συνέχισε να μαγειρεύει τις συνταγές της

Γεύση / Έκανε την Ελληνίδα μαμά του αστέρι του TikTok κι όταν εκείνη πέθανε, συνέχισε να μαγειρεύει τις συνταγές της

Ο Ελληνοαμερικανός stand-up κωμικός Γκας Κωνσταντέλλης έφτιαξε έναν «βωμό» στα social media για τη μητέρα του και τις συνταγές της, οι οποίες συγκεντρώνονται τώρα σ’ ένα βιβλίο.
THE LIFO TEAM

σχόλια

11 σχόλια
Έχετε δει στο makedonia tv τον "εγώ.....o enzo και ο vincenzo"; δε μοιάζει σε τίποτα με τις άλλες τηλεοπτικές εκπομπές μαγειρικής, είναι ιδιαίτερη περίπτωση και έχω δει μερικά πιάτα που δεν ειχα ιδέα ότι υπάρχουν
Πρίν κανά εξάμηνο πέτυχα ξημερώματα μια εκπομπή μαγειρικής στην ΝΕΤ που παρουσίαζε ο Κωνσταντίνος Τζούμας φορώντας πυτζαμες και του μαγείρευε αυγά με σαμπάνια για πρωινό ο Πέσκιας, έχωντας φόντο ενα γιγαντιαίο γύρο projection να γυρίζει στο background...και ήταν απλα οτι πιο ωραίο και σουρεαλ έχω δεί στην ελληνική τηλεόραση. Το πρωί ξεμέθυστος πλέον είπα μαλλον το gin έκανε θαύματα και δε μπορεί να ήταν αλήθεια αυτη η μαγεία, το έψαξα οσο μπορούσα και το συζήτησα με κάποιους φίλους και ένα απο αυτους το ψιλοθυμόταν. Η εκπομπή λεγόταν πρωινό στο κρεβάτι (ή κάτι παρόμοιο) και παίχτηκαν κάνα δυο επεισόδια στα τελη του 90, δυστυχώς όσο και να έχω ψάξει δε βρίσκω περισσότερο υλικό, αν κάποιος έχει να δωσει καμια πληροφορία θα ήταν και γαμώ
Η Ελλάδα αναστενάζει σε χιλιάδες food blogs και sites μαγειρικής, σε ατελείωτη μπουρδολογία σε στήλες μαγειρικής που γράφει ο κάθε ένας που μπορεί να ξέρει να φτιάχνει το πολύ αυγά τηγανητά. Αυτή είναι η Ελλάδα, της υπερβολής και της ακατάσχετης φλυαρίας χωρίς ουσία και νοστιμιά. Θέλει πολύ δουλειά, αυτογνωσία και κυρίως αξιοπρέπεια και σεβασμό σε κάθε επίπεδο για να ξυπνήσουν μυαλά και αισθήσεις. Περαστικός από την στήλη σας, ότι λατρεύω στην Lifo είναι η στήλη Μικροπράγματα που αποτυπώνει το μεγαλείο της ελληνικής πραγματικότητας. Θα είχε ενδιαφέρον η ματιά του Δημοκίδη στο φαινόμενο κάτι ψήνεται/ δεν τρώγεται/ κανείς δεν μαγειρεύει σωστά αλλά όλοι έχουν άποψη.
Όταν νιώθω ότι έχω χάσει τις εξελίξεις στη μόδα των σεμεδακίων βάζω λίγο "κάτι ψήνεται" να ενημερωθώ.Πάντως, στην ελληνική τηλεόραση και Antony Bourdain και Chuck hughes παίξανε χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.Τον Chuck, μάλλον, προσπαθεί να αντιγράψει ο Άκης Πετρετζίκης(αρκετά αποτυχημένα)
Θέλω να δω μια εκπομπή που να εξηγεί τεχνικές. Τεχνικές κυρίες και κύριοι, όχι lifestyle και foodporn. Πρακτικά θέματα. Σαν να πηγαίνεις σχολείο. Πχ, πώς να κάνω ψήσω το ρημαδοφιλέτοκοτόπουλο και να παραμείνει ζουμερό. Βήμα, βήμα. Τέτοια πράγματα, καθημερινά. (Αυτό που οι γυναίκες είναι πάνω από την κατσαρόλα με τη μαλλούρα να πηγαίνει πέρα-δώθε δε μπορώ να το ξεπεράσω./ Βρείτε και καμιά άλλη λέξη απ΄το "υπέροχο".)
Η ωραιότερη εκπομπή μαγειρικής που έχω δει ήταν της Μαλβινας πριν πολλά χρόνια στον ΣΚΑΙ ακριβώς γιατί μιλαγε σαν να πηγαίνεις σχολείο.Έκανε και τα θανατηφόρα σχόλια της παράλληλα. Τι άλλο θες?