Tα τελευταία καλύτερα ρυζόγαλα. Από την Ελένη Ψυχούλη

Tα τελευταία καλύτερα ρυζόγαλα. Από την Ελένη Ψυχούλη Facebook Twitter
3

Tα τελευταία καλύτερα ρυζόγαλα. Από την Ελένη Ψυχούλη Facebook Twitter

Το ρυζόγαλο το αγαπώ κυρίως για το κεσεδάκι. Γι’αυτή την παλιά αίσθηση που έρχεται από τα βάθη της ελληνικότητας, για το σκληρό πλαστικό που αγκαλιάζει ιδανικά η παλάμη, για το χρις-χριτς του κουταλιού όταν γλύφει τον πάτο στα τελευταία ψήγματα κρεμένιας γλύκας. Για τη γραμματοσειρά της φίρμας που έρχεται κι αυτή από τα παλιά της γραφιστικής, σαν εγγύηση ότι εδώ έχεις να κάνεις με κάτι που δοκίμασε ο χρόνος, άρα, δεν μπορεί παρά να είναι μούρλια-σαν κάτι που ευλόγησαν όλοι μαζί οι νεκροί τσέλιγκες της ελληνίδας στάνης. Να το φτιάξεις στο σπίτι, δεν είναι και τόσο απλό. Εγώ χάθηκα στη μετάφραση, άλλοι βάζουν αβγό, άλλοι όχι, άλλοι ξύσμα λεμόνι και άλλοι το προτιμούν γαλατένιο, άλλοι το πήζουν μόνο με το ρύζι άλλοι με κορν-φλάουρ. Η μαγκιά είναι στο καλό γάλα (με βουβαλίσιο ή πρόβειο “τα σπάει”) , στο σπυρωτό ρύζι, στο πότε θα το τραβήξεις από τη φωτιά για να μη σου βγει στόκος και στη σοφή συμβουλή της γιαγιάς μου: μόνο ένα φλιτζανάκι του καφέ ρύζι για την κάθε δόση. Άμα το πετύχεις στα γούστα σου, τη στιγμή που κατεβαίνει στον ουρανίσκο, κατρακυλάς αυτόματα στην ασφάλεια της μήτρας, σε κείνη την ηλικία της μη-μνήμης, όταν σε τάιζαν κρέμες βελούδινες και η ζωή σου χουζούρευε σε μια αγκαλιά.

 

Κάστινγκ στα ράφια του σούπερ-μάρκετ

 

ΛΙΑΠΗ. Από βιολογικό γάλα.

Θα το αγαπήσουν όσοι, όπως εγώ, το ρυζόγαλο το ψηφίζουν νερουλό και κρεμώδες με το ρύζι να μην κρατά τον πρώτο λόγο. Η υφή του προδίδει ρυζάλευρο, περισσότερο το αγαπάς για την υφή παρά για τα αρώματά του.

 

ΜΕΒΓΑΛ

Στην πρώτη μπουκιά ξεχύνεται στο στόμα το γαλατένιο άρωμα του παραδοσιακού ρυζόγαλου. Μετά η παράδοση εξαφανίζεται και δίνει τη θέση της σε μια βελούδινη κρέμα με σπυρωτό, άψογα βρασμένο ρύζι σε λίαν διακριτική ποσότητα. Το λες μαστόρικο και το ξαναπροτιμάς.

 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Κάπως πιο γλυκούλι από τα υπόλοιπα, σαν να ξεχάστηκε ο μάγειρας και του βγήκε λίγο παραβρασμένο το ρύζι, θα το αγαπήσουν όσοι στο ρυζόγαλο προτιμούν το ρυζο-. Γαλατένιο, χωρίς έξτρα αρώματα.

 

ΑΒ

Στην υφή και το χρώμα θυμίζει παλιό ρυζόγαλο με μπόλικο το ρυζάκι του αν και κομματάκι παραβρασμένο. Με ένα ελαφρώς έντονο άρωμα από κρέμα βανίλια σε φακελάκι.

 

ΦΑΓΕ

Πρωτοξαδελφάκι με κείνο της ΜΕΒΓΑΛ, κινείται στην ίδια κατηγορία κρέμας με ρύζι αλλά το ρύζι σε λίγο πιο ρουστίκ υφή παραδοσιακού ρυζόγαλου. Κι εδώ πρωταγωνιστεί το άρωμα του ρυζάλευρου ή κρέμας στιγμής.

 

 

Στα γαλακτοπωλεία που απέμειναν

 

*Η Στάνη (Μ. Κοτοπούλη 10, Ομόνοια, 2105233637) φτιάχνει την ίδια συνταγή της οικογενειακής παράδοση από το 1931, με γάλα ντόπιο, από μικρούς παραγωγούς. Το ιδανικό ρυζόγαλο, με σπυρωτό ρυζάκι, ολόφρεσκο και κανελάτο.

 

*Ο Βασίλης Μπακογιάννης (Χ. Σμύρνης 15, Ηλιούπολη, 2109736971), από το 1955 που απέκτησε το δικό του κοπάδι, γυρνούσε στις γειτονιές της Ηλιούπολης με το αγροτικό του μοιράζοντας το γάλα στα σπίτια. Ο γιος, παρότι σοβαρά σπουδασμένος, αφοσοιώθηκε στην οικογενειακή επιχείρηση και μεις χαιρόμαστε ακόμη ένα μαγικό ρυζόγαλο, με έντονο, μοσχοβολιστό το καλό γάλα.

 

*Η οικογένεια Λακαφώση ήταν κτηνοτρόφοι, που το 1949 κατέβηκαν με τα πόδια και τα κοπάδια τους από το Λιδωρίκι στα βοσκοτόπια της Β. Αττικής. Η νεότερη γενιά έχει φτιάξει ένα εργαστήρι κουκλίστικο, σε στυλ νιου-γαλακτοπωλείο με διαβατήριο για franchise στο εξωτερικό-και φτιάχνει ένα από τα πολύ καλά ρυζόγαλα της απολύτου παράδοσης. (Λ. Σταμάτας 47, 2106217810)

 

*Όταν κατεβαίνω Σύνταγμα, θα περάσω από το Χατζή, σταθερή αξία στο ρυζόγαλο φούρνου, με παράδοση από το 1908 στις πολίτικες κρέμες. (Μητροπόλεως 5, 2103222647)

 

*Στον πεζόδρομο των Εξαρχείων (Τσαμαδού 5, 2103815909), όλοι οι παππούδες της γειτονιάς ορκίζονται στον Τσέπα για το όπως-παλιά γιαούρτι τους. Ο γιος Γιάννης, διακριτικός και ολιγόλογος, μπορεί να μην αγαπά τη δημοσιότητα, αλλά φτιάχνει το ίδιο υπέροχο ρυζόγαλο από το 1932, με άρωμα από καλό γάλα από τα Μεσόγεια και τον ευχαριστούμε που δεν έχει αλλάξει τίποτα από το ‘60’ς ντεκόρ του μπαμπά.

 

*Ο μπαμπάς και η κόρη συνεχίζουν με την ίδια αφοσοίωση στο ίδιο μια σταλιά μαγαζάκι που δε άλλαξαν τα χρόνια, τις ίδιες δυό τρεις σπεσιαλιτέ της οικογένειας: σπιτικό παγωτό, γιαούρτι, κρέμα, ρυζόγαλο. Μαγγίνας (Ελ. Βενιζέλου 94, Ν. Ερυθραία, 2106200499)

Γεύση
3

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Από arrancini μέχρι καλαμάκι συκώτι στο χέρι: Αυτό είναι το νέο αθηναϊκό street food

Γεύση / Από arrancini μέχρι καλαμάκι συκώτι στο χέρι: Αυτό είναι το νέο αθηναϊκό street food

H Αθήνα έχει πολλά στριτφουντάδικα. Όμως κάποια νέα, εκτός από το ότι ανεβάζουν το επίπεδο, έχουν καταφέρει να γίνουν instant συνήθεια για το προσεγμένο φαγητό τους, αλλά όχι μόνο γι' αυτό.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Σουπιοπίλαφο

Γεύση / Σουπιοπίλαφο: Η μυστηριώδης γεύση του Αιγαίου

Από τον μινωικό πολιτισμό και τα κύπελλα του μέχρι τα σύγχρονα τσουκάλια, το μελάνι της σουπιάς συνεχίζει να αφήνει το αποτύπωμά του, ενώ το σουπιοπίλαφο αναδεικνύει τη μοναδικότητά του, τόσο στην εμφάνιση όσο και στο γευστικό του αποτέλεσμα.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Nothing Days / Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Ένα «ανοιξιάτικο» τριήμερο σε μία πόλη που ξέρει από φυσικές καταστροφές αλλά ξέρει και να υμνεί τη ζωή, και μία μεγάλη βόλτα στην Πομπηία και στο Ερκολάνο. Από το αρχαίο «fast food» στις σύγχρονες γεύσεις της ναπολιτάνικης κουζίνας.
M. HULOT
Από Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Γεύση / Από το Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Σε μακαρονάδα ή παστός με ρεβίθια, ή λεμονάτος με ολόκληρα κρεμμύδια: Από το ένα πέλαγος στο άλλο, το τελετουργικό μας πιάτο παίρνει διαφορετικές μορφές, αποτελώντας ένα εκλεκτό έδεσμα της ελληνικής cucina povera.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τραβόλτα: Σ’ αυτή την ψαροταβέρνα η παράδοση και η καινοτομία που αναδεικνύουν τη φρεσκάδα της θάλασσας πάνε χέρι-χέρι

Γεύση / Πώς να φτιάξετε στο σπίτι τα κορυφαία πιάτα του Τραβόλτα

Πριν από 13 χρόνια, σε μια ψαροταβέρνα πολύ μακριά από τη θάλασσα, οι αδελφοί Λιάκοι μαζί με τον Ανέστη Λαζάι συνδυάσαν την παράδοση με την καινοτομία και δημιούργησαν γεύσεις-σταθμούς, όπως το καλαμάρι κοντοσούβλι και η τσιπούρα χουνκιάρ, κερδίζοντας φανατικούς θαυμαστές.
ΝΙΚΗ ΜΗΤΑΡΕΑ
Λήμνος: Ταξίδι στους αμπελώνες και τις γεύσεις του νησιού

Το κρασί με απλά λόγια / Λήμνος: Ένα από τα αρχαιότερα μέρη στον κόσμο που έφτιαχνε κρασί

Η Υρώ Κολιακουδάκη Dip WSET ταξιδεύει στη Λήμνο για να οινοτουρισμό και μοιράζεται με τον Παναγιώτη Ορφανίδη τις εμπειρίες της από τις γεύσεις που δοκίμασε και φυσικά ό,τι έμαθε για τα κρασιά, τις ποικιλίες, την αμπελουργία και τα οινοποιεία του νησιού.
THE LIFO TEAM
Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές, κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου φαγητού

Γεύση / Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές και κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου γεύματος

Δεν είναι απλώς ένα έδεσμα. Είναι μια τελετουργία που χάνεται στα βάθη του χρόνου, μια ιεροτελεστία που ξεκινά από την άγρια καταδίωξη στα βράχια και καταλήγει στο μεθυστικό άρωμα της θάλασσας, που αναδύεται στο πιάτο.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Οι Αθηναίοι / Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Ένα απρόσμενο Σαββατοκύριακο σε ένα κότερο στάθηκε αρκετό για να αλλάξει τη ζωή του. Από την πρώτη του εμπειρία ως μάγειρας στον στρατό μέχρι τις κουζίνες των κορυφαίων εστιατορίων του κόσμου, κάθε σταθμός διαμόρφωσε τη φιλοσοφία του βραβευμένου σεφ. Σήμερα, μέσα από το αστεράτο Soil, αποδεικνύει πως η μαγειρική δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά τρόπος ζωής.
M. HULOT
Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Γεύση / Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Μια ταβέρνα που έχτισαν το '56 οι οικοδόμοι της περιοχής και κράτησαν ζωντανή ακόμα και στις δύσκολες στιγμές, συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποτελεί ένα comfort zone, με λίγα, κλασικά και καλά πράγματα, για τις μέρες που δεν θέλουμε να είμαστε μέρος της «φάσης».
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ

σχόλια

3 σχόλια
Δεν ξέρω αν σχετίζεται με την Στάνη της ομόνοιας, υπέροχα ρυζόγαλα & κρέμες πάντως έχει και η Στάνη στην πλατεία Κοραή, στον Πειραιά, διάσημη κυρίως για το παγωτό καϊμάκι της (το πιο ασυναγώνιστό της Ελλάδας κατά την ταπεινή μου άποψη).