Ένα Μαγαζάκι Χριστός Και Παναγία

Ένα Μαγαζάκι Χριστός Και Παναγία Facebook Twitter
7

Τη μέρα που γεννήθηκε η κυρία Αμαλία, 54 χρόνια πριν, ο θείος της έβαζε το κλειδί στο καινούριο του εμπορικό, στην προσφυγική αγορά του Βύρωνα. Τα διπλά γεννητούρια φαίνεται ότι σφράγισαν την τύχη της μικρής Αμαλίας, που μέσα από μια δίδυμη μοίρα, μαζί με την πρώτη ανάσα, κληρονόμησε και το κλειδί του οικογενειακού καταστήματος.

Μια προσωπική μυθολογία που την κουβαλά σαν σπάνιο κισμέτ, με ένα “άκου τώρα να δεις!” μου δείχνει το δημοσίευμα της τοπικής εφημερίδας που επιβεβαιώνει το συμβάν, σαν να μην εμπιστεύεται την προσωπική της μαρτυρία, φτιαγμένη μόνο από λέξεις κι όχι από τυπωμένα γράμματα. Σε έναν κόσμο καταναλωτικής σαφήνειας, όπου το κάθε κατάστημα πουλάει ακριβώς αυτό που λέει η ταμπέλα του, το μαγαζάκι της Αμαλίας πλέει στα νερά μιας απόλυτης αοριστίας που έρχεται από πολύ παλιά, καλύβα του Αλή-Μπαμπά και γιγάντιο βαλιτσάκι του Σπορτ-Μπίλι, στριμώχνεται με τους τίτλους και τις ετικέτες, φλυαρεί, τυλίγει σε χάρτινο αμπαλάζ το παρελθόν σε ένα σχεδόν παράφωνο παρόν.

Ένα Μαγαζάκι Χριστός Και Παναγία Facebook Twitter

Τα πολύχρωμα πλαστικά λουλούδια μαζί με τους σπόρους αζαλέας, το μισοτελειωμένο φλιτζανάκι του καφέ με τα μπισκότα του κολατσιού της αφεντικίνας και το φτερένιο ξεσκονιστήρι στην είσοδο, δεν σου λένε και πολλά για καλωσόρισμα, η πληροφορία δεν σε τραβά από τη μύτη, στο σκοτεινό εσωτερικό που λυπάται να τα σπαταλάει στη ΔΕΗ. Είναι, όμως, το γέλιο της, δυό-τρεις πειστικές λέξεις,  το βομβαρδισμένο σκηνικό της δεν “πουλάει” σε σένα. Αλλά σε ό,τι κουβαλάς μέσα σου από τον κόσμο της γιαγιάς και της προγιαγιάς σου, στο κύτταρο που εν αγνοία σου περικλείεις από το παραμύθι της άλλοτε ελληνικότητας.

Ένα Μαγαζάκι Χριστός Και Παναγία Facebook Twitter

Στα σκονισμένα ντέξιον, συγκατοικούν οι βίοι των Αγίων, τα τροπάρια των μεγάλων εορτών, φυλαχτά, εικονισματάκια με τον προστάτη σου άγιο, κουφέτα, μπουκαλάκια για τον αγιασμό, ο αγιασμός ο ίδιος, μαγνητάκια της Παρθένου για το ψυγείο ή το παρμπρίζ του αυτοκινήτου, κρεμαστοί εσταυρωμένοι, βαφές για τα αβγά του επόμενου Πάσχα, χαλκομανίες του “Χριστός Ανέστη”, αλοιφή κέδρου και έλαιο πανάκεια για όλους τους πόνους-με μεγάλη επιτυχία στα αρθριτικά.

Κομπολόγια, κεριά και σπαρματσέτα, μείγματα μπαχαρικών, τσάγια και χαμομίλια, υποφαές “Το Θαύμα” και γκότζι μπέρις, αποξηραμμένες πιπεριές, κράνμπερις και κακουλές, κόλιανδρος και τζίντζερ, πιπέρια και σαλέπι, ατάκτως ειρημμένα, χωμένα μέσα σε πλαστικές σακκούλες, φίρδην-μίγδην στα ράφια, σε κουτιά στα πατώματα.

Ένα Μαγαζάκι Χριστός Και Παναγία Facebook Twitter

Η ίδια μυρωδιά από τις αγορές του Καϊρου και του Χαλεπιού, η Ελλάδα-Ανατολή, εκεί όπου ο χριστιανισμός αγκαλιάζει τη μαγεία, την αρχαιότητα και τις μαγικές ικανότητες του μανδραγόρα, τα ματζούνια, τα σερνικοβότανα και τα λιβάνια αδελφωμένα στην ίδια επίκκληση-για μακροζωία, αποθεραπεία, λύτρωση. Τα λευκά κουφέτα του γάμου και τα ασημένια του μνημοσύνου πλάι-πλάι, ο κύκλος της ζωής εν συντομία παγανιστική και χριστιανική.

Αγόρασα μια σακοράφα να ράβω τις γεμιστές κοιλιές από κατσίκια και κότες, αυτοκόλλητα αγγελάκια για τα τετράδια των συνταγών μου, σταυρουδάκια για τα μπιζού μου. Τη βεβαιότητα της Αμαλίας για τη θεραπευτική δράση του σπαθόλαδου, τη μυρωδιά του παλιού χρόνου, πριν το μάρκετινγκ φωτίσει με προβολείς τα πολύχρωμα, μακιγιαρισμένα ράφια του “πλαστικού” καταναλωτισμού.

Ένα Μαγαζάκι Χριστός Και Παναγία Facebook Twitter
Γεύση
7

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Σουπιοπίλαφο

Γεύση / Σουπιοπίλαφο: Η μυστηριώδης γεύση του Αιγαίου

Από τον μινωικό πολιτισμό και τα κύπελλα του μέχρι τα σύγχρονα τσουκάλια, το μελάνι της σουπιάς συνεχίζει να αφήνει το αποτύπωμά του, ενώ το σουπιοπίλαφο αναδεικνύει τη μοναδικότητά του, τόσο στην εμφάνιση όσο και στο γευστικό του αποτέλεσμα.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Nothing Days / Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Ένα «ανοιξιάτικο» τριήμερο σε μία πόλη που ξέρει από φυσικές καταστροφές αλλά ξέρει και να υμνεί τη ζωή, και μία μεγάλη βόλτα στην Πομπηία και στο Ερκολάνο. Από το αρχαίο «fast food» στις σύγχρονες γεύσεις της ναπολιτάνικης κουζίνας.
M. HULOT
Από Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Γεύση / Από το Άγιο Όρος στην Κρήτη: Πώς μαγειρεύει η Ελλάδα τον μπακαλιάρο

Σε μακαρονάδα ή παστός με ρεβίθια, ή λεμονάτος με ολόκληρα κρεμμύδια: Από το ένα πέλαγος στο άλλο, το τελετουργικό μας πιάτο παίρνει διαφορετικές μορφές, αποτελώντας ένα εκλεκτό έδεσμα της ελληνικής cucina povera.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τραβόλτα: Σ’ αυτή την ψαροταβέρνα η παράδοση και η καινοτομία που αναδεικνύουν τη φρεσκάδα της θάλασσας πάνε χέρι-χέρι

Γεύση / Πώς να φτιάξετε στο σπίτι τα κορυφαία πιάτα του Τραβόλτα

Πριν από 13 χρόνια, σε μια ψαροταβέρνα πολύ μακριά από τη θάλασσα, οι αδελφοί Λιάκοι μαζί με τον Ανέστη Λαζάι συνδυάσαν την παράδοση με την καινοτομία και δημιούργησαν γεύσεις-σταθμούς, όπως το καλαμάρι κοντοσούβλι και η τσιπούρα χουνκιάρ, κερδίζοντας φανατικούς θαυμαστές.
ΝΙΚΗ ΜΗΤΑΡΕΑ
Λήμνος: Ταξίδι στους αμπελώνες και τις γεύσεις του νησιού

Το κρασί με απλά λόγια / Λήμνος: Ένα από τα αρχαιότερα μέρη στον κόσμο που έφτιαχνε κρασί

Η Υρώ Κολιακουδάκη Dip WSET ταξιδεύει στη Λήμνο για να οινοτουρισμό και μοιράζεται με τον Παναγιώτη Ορφανίδη τις εμπειρίες της από τις γεύσεις που δοκίμασε και φυσικά ό,τι έμαθε για τα κρασιά, τις ποικιλίες, την αμπελουργία και τα οινοποιεία του νησιού.
THE LIFO TEAM
Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές, κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου φαγητού

Γεύση / Χταπόδι με ασκολύμπρους, αβρονιές και κρίθαμα: Τα πολλά πρόσωπα ενός αρχέγονου γεύματος

Δεν είναι απλώς ένα έδεσμα. Είναι μια τελετουργία που χάνεται στα βάθη του χρόνου, μια ιεροτελεστία που ξεκινά από την άγρια καταδίωξη στα βράχια και καταλήγει στο μεθυστικό άρωμα της θάλασσας, που αναδύεται στο πιάτο.
ΝΙΚΟΣ Γ. ΜΑΣΤΡΟΠΑΥΛΟΣ
Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Οι Αθηναίοι / Τάσος Μαντής: Από τα υδραυλικά στα αστέρια Michelin

Ένα απρόσμενο Σαββατοκύριακο σε ένα κότερο στάθηκε αρκετό για να αλλάξει τη ζωή του. Από την πρώτη του εμπειρία ως μάγειρας στον στρατό μέχρι τις κουζίνες των κορυφαίων εστιατορίων του κόσμου, κάθε σταθμός διαμόρφωσε τη φιλοσοφία του βραβευμένου σεφ. Σήμερα, μέσα από το αστεράτο Soil, αποδεικνύει πως η μαγειρική δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά τρόπος ζωής.
M. HULOT
Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Γεύση / Αξώτης: Για καλοψημένο παϊδάκι και θεϊκές πατάτες στο Πολύγωνο

Μια ταβέρνα που έχτισαν το '56 οι οικοδόμοι της περιοχής και κράτησαν ζωντανή ακόμα και στις δύσκολες στιγμές, συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποτελεί ένα comfort zone, με λίγα, κλασικά και καλά πράγματα, για τις μέρες που δεν θέλουμε να είμαστε μέρος της «φάσης».
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
ΕΠΕΞ Έκανε την Ελληνίδα μαμά του αστέρι του TikTok κι όταν εκείνη πέθανε, συνέχισε να μαγειρεύει τις συνταγές της

Γεύση / Έκανε την Ελληνίδα μαμά του αστέρι του TikTok κι όταν εκείνη πέθανε, συνέχισε να μαγειρεύει τις συνταγές της

Ο Ελληνοαμερικανός stand-up κωμικός Γκας Κωνσταντέλλης έφτιαξε έναν «βωμό» στα social media για τη μητέρα του και τις συνταγές της, οι οποίες συγκεντρώνονται τώρα σ’ ένα βιβλίο.
THE LIFO TEAM

σχόλια

5 σχόλια
λατρευω τετοιου ειδους μαγαζακια-ευρυματα, ισιαιτερα για την "μυρωδια" τους, που σχεδον την αισθανθηκα βλεποντας τις φωτογραφιες. Πρεπει ομως και αυτα να εχουν μια βασικη οργανωση και ποικιλια αντικειμενων, ωστε να μην ειναι απλως μια τρυπα που πουλαει οτι της εχει ξεμεινει στο ντουλαπι απο το 1973. Επισης, οσον αφορα φαγωσιμα....uhh i don't think so!!!!
Κυρία Ψυχούλη μου,συγγνώμη κιόλας,αλλά το "ειρημένο" (με ένα μι) είναι κάτι που έχει λεχθεί,αυτό που έχει ριφθεί-ατάκτως ή μή-είναι το "εριμμένο". Με πολλή εκτίμηση!
Μ αρεσουν αυτα τα μαγαζακια που ξεπηδανε μεσα απο χρονοντουλαπο.Οι περισσοτεροι δε τα θεωρουν ουτε στο ελαχιστο ''πιασαρικα'', αλλα αν δοκιμασεις να μπεις ειναι λες και σε απορροφουν οι μυρωδιες και η αυρα αλλων χρονων.