Το Luton δεν είναι μόνο προορισμός

Το Luton δεν είναι μόνο προορισμός Facebook Twitter
0

Μετά το «Δυο φορές τώρα» και το «Μόνο για πάντα», το Luton είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Μιχάλη Κωνσταντάτου.

Το Luton βγαίνει στις αίθουσες στις 10 Οκτωβρίου, αφού προβλήθηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας και στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, ενώ ετοιμάζεται για το διαγωνιστικό του Φεστιβάλ του Λονδίνου στις 18 Οκτωβρίου.

Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αθήνα ο Μιχάλης Κωνσταντάτος, σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο και σχεδόν ταυτόχρονα στη σχολή Σταυράκου και στη συνέχεια έκανε ένα μεταπτυχιακό στο Πολυτεχνείο για τον σχεδιασμό του χώρου και του πολιτισμού. Δούλεψε στο Λονδίνο για ένα χρόνο, επέστρεψε και άρχισε να κάνει τις μικρού μήκους του. Από το 2009 ασχολείται και με το θέατρο με την ομάδα Blind Spot.

Θα ήθελα να περιγράψω την ταινία με αυτή τη σκηνή: πριν μπω στη δημοσιογραφική, πρωί στην Πανεπιστημίου, μπροστά στα μάτια μου, ένας ταξιτζής και ένας πεζός, από το πουθενά, πιάστηκαν στα χέρια με απίστευτη βία. Μια σκηνή που κράτησε δευτερόλεπτα, ένα τρομακτικό σκηνικό για το πως ένας διαβάτης ήρεμος, μπορεί να μεταμορφωθεί σε κλάσματα του δευτερολέπτου σε θηρίο.

Η ταινία μου φάνηκε σαν φυσική συνέχεια της πραγματικότητας. Στην οθόνη πρωταγωνιστούν τρία πρόσωπα: Ο Τζίμης είναι ένας ευκατάστατος μαθητής λυκείου, γύρω στα 17. Η Μαίρη, είναι μια ασκούμενη δικηγόρος γύρω στα 30. Ο Μάκης, ένας 50αρης οικογενειάρχης, ιδιοκτήτης ενός ψιλικατζίδικου.

Τρεις πολύ διαφορετικοί άνθρωποι μεταξύ τους και η καθημερινότητά τους. Μέσα στο πλαίσιο μιας συμβατικής ζωής που τους πιέζει όταν όλα γι' αυτούς μοιάζουν ακίνητα και αναμενόμενα, τα τρία αυτά πρόσωπα βρίσκουν το δικό τους τρόπο διαφυγής. Τη βία.

Τον συναντήσαμε μετά την προβολή της ταινίας και το πως αποφάσισε για μια μεγάλου μήκους ήταν η πρώτη μας ερώτηση

«Η απόφαση για τη μεγάλου μήκους ήταν για μένα φυσική. Ήταν η ταινία που ήθελα να κάνω, παρόλο που αρκετοί μου είπαν ότι ήταν παρακινδυνευμένο το θέμα για πρώτη ταινία.»

Γιατί;

"Γιατί το θεωρούσαν δύσκολο τόσο το θέμα της όσο και τον κώδικά της. Γιαυτό. Βρίσκανε «επικίνδυνη» λίγο και κάπως τολμηρή την ιδέα."

Η ιδέα ποιά είναι;

"Ξεκίνησε από τα περιστατικά αναίτιας βίας, που άκουγα από εδώ και από εκεί και συνέβαιναν σε όλο τον κόσμο. Συγχρόνως, αναρωτιόμουνα πάντα ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι και τι τους συμβαίνει στη ζωή τους, γιατί δεν ήταν περιστατικά στα οποία οι θύτες ήταν άτομα με ψυχοπαθολογικά ευρήματα. Ήταν κανονικοί άνθρωποι. Οπότε η αφορμή ήταν αυτά τα περιστατικά. Μετά άρχισα να ψάχνω την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων και να βρίσκω τις λεπτομέρειες της συμπεριφοράς τους."

Μιλάμε για τη βία;

"Ναι, αυτό με ενδιαφέρει, η βία. Μιλάμε για την κρυμμένη βία, αυτή είναι η ιδέα από την οποία γεννήθηκε η ταινία."

Πως γεννιέται αυτό σε μια κοινωνία;

"Από τη στιγμή που μπαίνουν οι ρόλοι αρχίζει και η βία σε μια κοινωνία. Γιατί στη συνέχεια, καλώς η κακώς ο καθένας πρέπει να υπερασπιστεί το ρόλο του και αυτό γίνεται συχνά πολύ αγχωτικό και πολύ έντονο. Προστίθενται οι φιλοδοξίες, οι οικονομικές συνθήκες, οι οικονομικές υποχρεώσεις και αναγκαστικά κάνουμε και θέλουμε πράγματα έξω από αυτά που επιθυμούμε πραγματικά. Αυτό από μόνο του δημιουργεί μια ένταση και τη νεύρωση που οδηγεί στη βία."

Υπάρχει κάποιο όριο που είναι δυσδιάκριτο, αλλά καθορίζει τη συμπεριφορά μας;

"Αν δείς πραγματικά την καθημερινότητά μας, όταν υπερβαίνουμε λίγο τους ρόλους μας και τις υποχρεώσεις μας και κάνουμε ακόμα και σε ένα μικρό πράγμα, μια υποχώρηση, -δηλαδή αν πιούμε έναν καφέ αντί για τσάι που θέλουμε πραγματικά- εκεί, αρχίζει ένας μικρός υποδόριος σχεδόν, ψυχαναγκασμός, μέσα στον οποίο τα όρια είναι απολύτως δυσδιάκριτα."

Υπάρχουν τρεις χαρακτήρες στην ταινία σου. Ένας μικροεπαγγελματίας, ένας έφηβος, μια γυναίκα. Ποιο είναι το χαρακτηριστικό τους;

"Το κύριο χαρακτηριστικό των ηρώων είναι ότι βρίσκονται σε ένα μεταίχμιο. Οι άντρες έχουν πιο στερεοτυπικούς ρόλους, η γυναίκα ανήκει κάπου, θέλει να πάει κάπου αλλού, θέλει να έχει το στάτους ενός επιστήμονα, αλλά τρώει το «σκατό». Δεν καταφέρνει να επικοινωνήσει αυτό που θέλει, είναι ένας πιο αφηρημένος χαρακτήρας σε σχέση με τους άλλους δυο."

Αυτοί οι τόσο ήσυχοι ήρωες είναι συνειδητοποιημένοι; Εχουν συνείδηση του τι κάνουν;


"Αφορά η ταινία και στη συνείδηση και στη συνειδητοποίηση των ανθρώπων. Η ταινία γράφτηκε και γυρίστηκε πριν ξεσπάσει όλο αυτό, με την κρίση στην Ελλάδα, και την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Τα γεγονότα που ακολούθησαν επιβεβαιώνουν κάπως την ταινία. Εμένα με απασχολεί και με ενδιαφέρει τι είναι αυτό, που γεννάει την κρίση και τη βία. Είναι ο θυμός και ο φόβος. Κυρίως ο φόβος. Και βεβαίως κάποιος μπορεί να δει μέσα στην ταινία τους ανθρώπους που έφεραν τη Χρυσή Αυγή τόσο ψηλά. Οι άνθρωποι που δεν έχουν το κουράγιο και την παιδεία να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Αυτό είναι το πιο σοβαρό πρόβλημα μιας κοινωνίας και αυτό το πρόβλημα εκπαιδευτικό σύστημα. Οριακά, το σχολείο, είναι σαν να εκπαιδεύει χρυσαυγίτες με τον τρόπο που λειτουργεί, όχι απαραίτητα με την ταμπέλα του χρυσαυγίτη, αλλά χωρίς καμιά αίσθηση του πλαισίου, του διπλανού τους, της κοινωνίας."

Στο θέατρο σας απασχολούν τα ίδια ζητήματα;


"Το πρώτο έργο που κάναμε ήταν η Πτώση του Καμί, και στη συνέχεια ανεβάζουμε κείμενα που γράφουμε εμείς και κινούνται στο πλαίσιο της αυτής της σχέση της ψυχολογίας του ατόμου σε σχέση με την κοινωνία και πως αλληλοδιαμορφώνονται. Και βέβαια, πάντα το θέμα της βίας, το οποίο με απασχολεί συνεχώς. Στο θέατρο με απασχολεί πολύ και ο χώρος. Πρώτα βρίσκω ένα χώρο, κάνω μια εγκατάσταση και εκεί μέσα βάζω το θέμα μου."


Για το σινεμά σήμερα τι θα μου πείτε;


"Θα πω το αυτονόητο, ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να κάνουμε ταινίες. Ταινίες κάνεις επειδή σε στηρίζουν ή οι θεσμοί ή οι ιδιώτες χρηματοδότες. Στην ελληνική αγορά σήμερα, είναι ανύπαρκτα σχεδόν όλα, όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν , η ΕΡΤ έκλεισε σε μια μέρα, θα παίρναμε κάποια χρήματα, πάνε... Υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι άνθρωποι, σκηνοθέτες, παραγωγοί, με εξωστρέφεια, οι οποίοι έχουν πολλά πράγματα να πουν, που έχουν γραφή να δείξουν. Ο κίνδυνος που υπάρχει είναι να παρασυρθούμε όλοι εμείς και να πάμε σε έναν αγώνα δρόμου με τα φεστιβάλ και τις διεθνείς συμμετοχές. Ο καθένας είναι ωραίο να κοιτάζει τον κόσμο του, τη γραφή του και να κάνει σοβαρά τη δουλειά του."

*****

Οθόνες
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

 Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ: «Αν είσαι υπαρξιστής άθεος όπως εγώ, το ανθρώπινο σώμα είναι η ζωή σου»

Pulp Fiction / «Αν είσαι υπαρξιστής άθεος όπως εγώ, το ανθρώπινο σώμα είναι η ζωή σου»

Ο Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ επιστρέφει με το «Ο Κύριος των Νεκρών» και μιλά στη LiFO για τις σκέψεις του πάνω στο πένθος, την τεχνητή νοημοσύνη που του έλυσε τα χέρια, και εξηγεί γιατί ασχολείται διαρκώς με τρομακτικές καταστάσεις.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Βαλ Κίλμερ: Ο άνθρωπος που θα (μπορούσε να) γινόταν σταρ

Απώλειες / Βαλ Κίλμερ (1959-2025): Ο άνθρωπος που θα μπορούσε να είχε γίνει σούπερσταρ

Έφυγε από τη ζωή ο Κρις του «Heat», ο Iceman του «Top Gun», ο «ξανθός» Μπάτμαν του Τζόελ Σουμάχερ, ο Τζιμ Μόρισον του Όλιβερ Στόουν, ο γκέι ντέτεκτιβ του «Kiss Kiss Bang Bang», ένας ηθοποιός που κατέγραψε μερικές αξέχαστες εμφανίσεις στο ενεργητικό του, μα δεν έκανε την αναμενόμενη καριέρα μεγάλου σταρ λόγω ατυχών συγκυριών αλλά και προσωπικών επιλογών.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Η Λάιζα Μινέλι σήμερα δηλώνει ευτυχισμένη. ή Λάιζα Μινέλι: Mια απίστευτη ιστορία επιβίωσης.

Οθόνες / Λάιζα Μινέλι: Mια απίστευτη ιστορία επιβίωσης

Gay icon, μια χαρισματικά αφοσιωμένη performer, αλλά και αντικείμενο χλεύης. Το ντοκιμαντέρ του Μπρους Ντέιβιντ Κλάιν «Liza: A Truly Terrific, Absolutely True Story» σίγουρα δεν αφηγείται την ιστορία ενός τυπικού nepo baby.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
τομ χάρντι

Οθόνες / 10 τηλεοπτικές σειρές που θα δούμε την άνοιξη

Από τη μεγάλη επιστροφή του «The Last of Us» σε εκείνη του «Αστερίξ» και από τη σεξουαλική αναζήτηση της Μισέλ Ουίλιαμς σε μια απολαυστική ματιά στον κόσμο του σύγχρονου μπαλέτου, αυτές είναι οι σειρές που θα μας κρατήσουν καθηλωμένους στη μικρή οθόνη το επόμενο διάστημα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Οι 10 αγαπημένες ταινίες της Μαρίνας Σάττι

Μυθολογίες / «Οι εικόνες του Ζβιάγκιντσεφ είναι υπνωτιστικές»: Οι 10 αγαπημένες ταινίες της Μαρίνας Σάττι

Στην κινηματογραφική λίστα της τραγουδοποιού, η σιωπή λέει περισσότερα από τα λόγια, οι εικόνες αποκαλύπτουν κρυμμένα συναισθήματα, οι κόσμοι είναι γεμάτοι αβεβαιότητες και συγκρούσεις, και η μουσική έχει μια ιερή διάσταση.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΝΙΝΕΤΤΑ ΓΙΑΚΙΝΤΖΗ
21 ντοκιμαντέρ του 21ου αιώνα που αξίζει να δείτε

Οθόνες / 21 ντοκιμαντέρ του 21ου αιώνα που αξίζει να δείτε

Από μια σπουδαία στιγμή του σκορσεζικού σινεμά ως την ψηφιακή επανάσταση της Ανιές Βαρντά κι από το συγκλονιστικό δίπτυχο του Τζόσουα Οπενχάιμερ ως τη μεγάλη φιλμική «σκανταλιά» του Banksy, αυτοί είναι 21 σταθμοί του σύγχρονου σινεμά τεκμηρίωσης που πρέπει να έχει δει κάθε σινεφίλ.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
«Μπορεί να γίνει μια παραγωγή σαν το “Flow” στην Ελλάδα, αρκεί να το θέλουμε»

Οθόνες / «Μπορεί να γίνει μια παραγωγή σαν το “Flow” στην Ελλάδα, αρκεί να το θέλουμε»

Με αφορμή τη δεύτερη απονομή των βραβείων Stratos, που τιμούν το ελληνικό animation, o πρόεδρος της ASIFA HELLAS Κωνσταντίνος Κακαρούντας μιλά για την άνθηση της σκηνής, τις προκλήσεις και για το πώς η Ελλάδα μπορεί να πετύχει μια παραγωγή οσκαρικού επιπέδου.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
 «Εσύ, θείο, δεν θα φύγεις, θα μείνεις εδώ μαζί μου!» ή Γιάννα Δεληγιάννη: «Βρίσκω την ουσία μόνο στο να στηρίζει ο ένας τον άλλον». ή Η Γιάννα Δεληγιάννη προβάλλει ταινίες στους μαθητές της άγονης γραμμής.

Οθόνες / Η Γιάννα Δεληγιάννη προβάλλει ταινίες στους μαθητές της άγονης γραμμής

Η κινηματογραφίστρια και πρόεδρος της Cinemathesis μιλά για την πρωτοβουλία της να υλοποιεί κινηματογραφικά εργαστήρια για παιδιά σε απομακρυσμένα δημοτικά σχολεία της άγονης γραμμής, το όραμα και το αποτύπωμα της δράσης της, για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και για το τι λείπει από την τυπική εκπαίδευση.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Γιατί το «Adolescence» έχει αναδειχθεί σε παγκόσμιο φαινόμενο;

Pulp Fiction / Γιατί το «Adolescence» έχει αναδειχθεί σε παγκόσμιο φαινόμενο;

Είναι η τεχνική αρτιότητα μιας αστυνομικής σειράς με επίκαιρο κοινωνικό θέμα που της χαρίζει τόσο μεγάλο αντίκτυπο στο κοινό; Ή μήπως η πραγματική δύναμη πηγάζει από τον φόβο των γονιών για τις εγκληματικές παραλείψεις και, κυρίως, για την άγνοιά τους απέναντι στα κρυφά σημάδια του ψηφιακού κόσμου;
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Η μαμά μου, ο Μπαρτ Ρέινολντς κι ένας θάνατος που παραμένει μυστηριώδης εδώ και μισό αιώνα

Οθόνες / Η μαμά μου, ο Μπαρτ Ρέινολντς κι ένας θάνατος που παραμένει μυστηριώδης εδώ και μισό αιώνα

Ο γιος της ηθοποιού Σάρα Μάιλς ήταν τεσσάρων ετών όταν βρέθηκε νεκρός ο μάνατζερ και πρώην εραστής της μητέρας του. Οι υποψίες είχαν πέσει τότε πάνω στον συμπρωταγωνιστή της Μπαρτ Ρέινολντς. 51 χρόνια αργότερα, ο Μπολτ προσπαθεί να θυμηθεί τι συνέβη.
LIFO NEWSROOM
Το Παιδί Τραύμα επιλέγει τις 10 αγαπημένες του ταινίες

Μυθολογίες / «Το Festen έχει επηρεάσει τους στίχους μου»: Οι 10 αγαπημένες ταινίες του Παιδιού Τραύματος

Χάνεκε αλλά και Αγγελόπουλος, «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους» αλλά και «Aftersun», το Παιδί Τραύμα επιλέγει 10 ταινίες που κυμαίνονται από τον ωμό ρεαλισμό και τη βία μέχρι τον θρίαμβο της ποίησης και της τρυφερότητας.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΝΙΝΕΤΤΑ ΓΙΑΚΙΝΤΖΗ
10 εξαιρετικές ταινίες που μπορείτε να δείτε τώρα στο Netflix

Οθόνες / 10 εξαιρετικές ταινίες που μπορείτε να δείτε τώρα στο Netflix

Το Netflix έχει γίνει ο παράδεισος της εύκολης ψυχαγωγίας, αλλά για τους πραγματικούς σινεφίλ κρύβει και έναν άλλο κόσμο. Αυτή είναι μια λίστα με ταινίες που απαιτούν προσοχή και αφοσίωση, που αξίζουν τον κόπο.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ