Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr

Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr Facebook Twitter
Την «περιπλάνηση» της αφήγησης συνοδεύουν εκατοντάδες μικρά και μεγάλα έργα τέχνης, ξυλόγλυπτα, εργαλεία, ζωγραφιές, μικρογλυπτά και μαζί διάφορα έγγραφα, βιβλία, φωτογραφίες, επιστολές, ενθύμια, προσωπικά αντικείμενα και διάφορα άλλα κομμάτια της ζωής των γονιών της... Φωτό: Ιωάννας Νικολαρεΐζη
0


 

Υπάρχουν φαμίλιες κακές, ψυχρές κι ανάποδες, σωστά σκορποχώρια, υπάρχουν πάλι άλλες που αναπτύσσουν βαθιές σχέσεις κατανόησης, συνεργασίας κι αλληλοπεριχώρησης. Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση είναι οι Παπακωνσταντίνου: ο Θοδωρής και η Λίτσα, ένα αγαπημένο, δεμένο ανδρόγυνο που ανακάλυψε στην τέχνη τη συνταγή της ευτυχίας σαν το στρίμωξαν δοκιμασίες και ανάγκες, μαζί κι ο «καρπός» του έρωτά τους, η 71χρονη σήμερα Λήδα που έμελλε να εξελιχθεί σε μια σπουδαία αβάν γκαρντ εικαστικό με πλούσιο βιογραφικό και διεθνή αναγνώριση. Ξεκίνησε σπουδάζοντας γραφιστική και καλές τέχνες στην Αθήνα αλλά «ωρίμασε» πνευματικά και καλλιτεχνικά στο Λονδίνο, διακρινόμενη ήδη από τα τέλη της δεκαετίας όχι μόνο στην τέχνη της περφόρμανς που την έκανε ευρύτερα γνωστή αλλά επίσης στις εγκαταστάσεις, τη ζωγραφική, το βίντεο, το φιλμ και τη γλυπτική. Σήμερα, ένα χρόνο μετά τη συμμετοχή της στην Art Athina και το αφιέρωμα στο έργο της στην 5η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, επιστρέφει με μια ιδιαίτερη έκθεση-εγκατάσταση, μια υπόθεση «οικογενειακή».


Η τοποθεσία εξαίσια, οι συνθήκες στον πρότυπο πολυχώρο Φουγάρο ιδανικές, το πρότζεκτ της αειθαλούς, κοσμοπολίτισσας, αεικίνητης Λήδας, εντυπωσιακό: μέσα στα 300 τ.μ της γκαλερί έχει ξετυλίξει ως άλλη Αριάδνη από τοίχο σε τοίχο τα νήματα της κοινής πορεία των τριών τους μέσα στα χρόνια, με σημείο εκκίνησης τη γέννηση του πατέρα της το 1913. Είναι το πρώτο νήμα, το κόκκινο – το δεύτερο, το μπλε ξεκινά με τη γέννηση της μητέρας της (1922), το τρίτο, το κίτρινο με τη δική της. Ακολουθώντας τους μίτους βρίσκεις ανά διαστήματα καρφιτσωμένα και σημειωμένα χειρόγραφα με μολύβι 103 μικρά και μεγάλα γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις που καθόρισαν όχι μόνο εκείνους αλλά και την Ελλάδα του 20ού αιώνα. Ξεχωρίζει το μυθιστορηματικό στόρι του πατέρα της, πλωτάρχη που πολέμησε στον Β' Παγκόσμιο, γλίτωσε από τη βύθιση του αντιτορπιλικού Ύδρα (1941), συμμετείχε στην Κατοχή σε αντιστασιακή οργάνωση για να διωχθεί, να φυλακιστεί και παραλίγο να εκτελεστεί μεταπολεμικά «λόγω φρονημάτων» - εντέλει η ελληνική δημοκρατία τον παρασημοφόρησε το 1986.

"Ήταν βέβαια μεγάλη τύχη να βρεθώ στο Λονδίνο σε μια εποχή που συνέβαιναν τόσα τολμηρά και πρωτοποριακά πράγματα. Το καλό επίσης ήταν ότι, τόσο από καλλιτεχνική κατεύθυνση όσο κι από ιδιοσυγκρασία, τις Συμπληγάδες της «ελληνικότητας» - ένα πυροτέχνημα που πετιέται κάθε τόσο - δεν τις πέρασα ποτέ".


Την «περιπλάνηση» της αφήγησης συνοδεύουν εκατοντάδες μικρά και μεγάλα έργα τέχνης, ξυλόγλυπτα, εργαλεία, ζωγραφιές, μικρογλυπτά και μαζί διάφορα έγγραφα, βιβλία, φωτογραφίες, επιστολές, ενθύμια, προσωπικά αντικείμενα και διάφορα άλλα κομμάτια της ζωής των γονιών της – θησαυρός ολόκληρος διαλεγμένος και τοποθετημένος με σχέδιο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια - σε έναν δημιουργικό διάλογο με παλιότερα και νεότερα έργα της ίδιας (κατασκευές, μικροεγκαταστάσεις, προβολές κ.ά.), αποτυπώνοντας με δεξιοτεχνία, ευαισθησία κι ευγνωμοσύνη τις σχέσεις, επιδράσεις κι επιρροές που διαμόρφωσαν τελικά και την ίδια ως καλλιτέχνη και άνθρωπο.


Το περασμένο Σάββατο έτυχε να βρεθώ στα εγκαίνια που προσέλκυσαν πολλούς φιλότεχνους και μέσα στον «χαμό» κατάφερα να ξεκλέψω λίγο από το χρόνο της, πάντα πολύτιμο σε μια δουλειά σε διαρκή εξέλιξη που «μόνο της όριο είναι ο θάνατος», καθώς λέει.

Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr Facebook Twitter
Το σπίτι μας ήταν γεμάτο βιβλία, τέχνη, λογοτεχνία, φιλοσοφία, ποίηση... Φωτό: Στρατής Κουίνης

— Πώς θυμάστε τους γονείς σας;

Ο Θοδωρής κι η Λίτσα υπήρξαν άνθρωποι συντροφικοί, ελεύθεροι και δημιουργικοί όχι μόνο στα εύκολα αλλά και στα πολλά δύσκολα που πέρασαν. Στάθηκαν για μένα σημεία αναφοράς όχι μόνο στην τέχνη αλλά και στη ζωή μου ολόκληρη. Τεσσάρων χρονών παιδάκι στη Σαλαμίνα θυμάμαι να με έχει αγκαλιά του ο πατέρας μου με το ένα χέρι και να μου αφηγείται καθώς σκάλιζε ή κρατούσε κάποιο εργαλείο με το άλλο ιστορίες διάφορες, την Ιλιάδα, την Οδύσσεια... Το σπίτι μας ήταν γεμάτο βιβλία, τέχνη, λογοτεχνία, φιλοσοφία, ποίηση, ενώ παίρναμε τακτικά τη βενζίνα να βγούμε στο Πέραμα κι από κει Αθήνα για να επισκεφθούμε την Ακρόπολη, το λόφο του Φιλοπάππου, το Αρχαιολογικό Μουσείο κι άλλα καλλιτεχνικά και ιστορικά αξιοθέατα, είχαμε δε ιδιαίτερη αδυναμία στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας που στεγαζόταν τότε στο Πανεπιστήμιο... Επιπλέον, εκείνη την εποχή συνέβαινε να γίνονται οι παιδικοί εμβολιασμοί στο υπόγειο της ΑΣΚΤ, στο εργαστήριο μαρμαροτεχνικής όπου, για να ξεχάσουμε τα μικρά τον φόβο της βελόνας, χαζεύαμε τα προπλάσματα και τα αγάλματα ένα γύρω... Χρόνια αργότερα ξαναβρέθηκα ως φοιτήτρια πια στον χώρο αυτό και τα αναθυμόμουν όλα αυτά χαμογελώντας!


— Μεγαλώσατε οπότε, τρόπον τινά, «μέσα στην τέχνη».

Ήταν από εκείνα τα ευτυχήματα που αναπάντεχα μπορεί να προκύψουν μέσα από ατυχίες. Γιατί και την απόφαση των δικών μου να γίνουν χειροτέχνες, η ανάγκη την έφερε – ο Παγκόσμιος Πόλεμος που είχε προηγηθεί και ο εμφύλιος που τον ακολούθησε στην Ελλάδα, οπότε ο πατέρας μου που πολεμούσε τέσσερα χρόνια τον εχθρό στη θάλασσα διώχθηκε και φυλακίστηκε, είχαν αναποδογυρίσει τις ζωές τους κι έπρεπε να τις ξαναστήσουν από την αρχή... Πράγμα που ωστόσο κατάφεραν με κόπο, υπομονή, επιμονή και, το κυριότερο, με τη χαρά της ανακάλυψης και της δημιουργίας, δίχως μιζέριες και γκρίνιες. Εγκαταστάθηκαν στις Σπέτσες, έκαναν όνομα και πρόκοψαν...

Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr Facebook Twitter
Φωτό: Στρατής Κουίνης
Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr Facebook Twitter
Φωτό: Στρατής Κουίνης


—Συγκρούσεις δεν είχατε μαζί τους ούτε στην εφηβεία σας; Δεν υπήρξε «χάσμα γενεών»;

Όχι, ποτέ δεν θυμάμαι να είχαμε κόντρες κι αντιδικίες, επικρατούσε ένα πνεύμα υπεύθυνο και κριτικό μεν, μέγιστης αλληλοσυναίνεσης κι αλληλοκατανόησης δε. Ξύλο; Ούτε για αστείο, απαγορευόταν διά ροπάλου στο σπίτι μας! Μεγάλωσα μαθημένη να αναλαμβάνω απόλυτα την ευθύνη της ύπαρξής μου, να διεκδικώ τα δικαιώματά μου χωρίς ταυτόχρονα να παραγνωρίζω τις υποχρεώσεις μου, κάτι που έβρισκα ορθό και δίκαιο . Η ίδια η έννοια της δικαιοσύνης με είχε, ξέρετε, απασχολήσει πολύ ήδη από παιδί, όταν ο πατέρας μου πέρασε Στρατοδικείο το '48 στη λεγόμενη δίκη (μια δίκη-παρωδία, βέβαια) του Ναυτικού - γλίτωσε τελευταία στιγμή το εκτελεστικό απόσπασμα και παρέμεινε έγκλειστος μέχρι το '56... Ναι, διατηρούσαμε μια σχεδόν παράδοξα αρμονική σχέση, ακόμα κι οι ρόλοι μας δεν ήταν αυστηρά καθορισμένοι, μπορεί να εναλλάσσονταν και να διασταυρώνονταν όπως συμβαίνει και στην έκθεση. Αυτή την υπευθυνότητα, ανεξαρτησία κι ελευθεροφροσύνη προσπάθησα να εμφυσήσω και στην οικογένεια που εγώ ύστερα δημιούργησα - κρίνοντας από τον γιο και τις εγγονές μου, μπορώ να πω ότι σε μεγάλο βαθμό τα κατάφερα!».


— Πόσο καιρό απαίτησε η προετοιμασίας της έκθεσης-εγκατάστασης και πώς αποφασίσατε να εκθέσετε στο Φουγάρο στο Ναύπλιο;

Το στήσιμο χρειάστηκε ένα δεκαπενθήμερο, είναι όμως ένα έργο που το επεξεργαζόμουν μια τριετία τώρα. Στο Φουγάρο βρέθηκα ύστερα από πρόσκληση της ιδιοκτήτριας και καλής φίλης Φλωρίκας Κυριακοπούλου, η οποία γνώριζε τους γονείς μου από τότε που ζούσαμε στις Σπέτσες. Εκείνη μάλιστα προσέδωσε στο έργο έναν αυτοβιογραφικό χαρακτήρα που αρχικά δεν είχα πρόθεση να δώσω. Επιπλέον, οι συνθήκες για να εργαστώ και να εκθέσω εδώ ήταν ιδανικές.

Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr Facebook Twitter
Mέσα στα 300 τ.μ της γκαλερί έχει ξετυλίξει ως άλλη Αριάδνη από τοίχο σε τοίχο τα νήματα της κοινής πορεία των τριών τους μέσα στα χρόνια, με σημείο εκκίνησης τη γέννηση του πατέρα της το 1913... Φωτό: Ιωάννας Νικολαρεΐζη
Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr Facebook Twitter
Η δική μας τριάδα συνίστατο στο σχήμα Πατήρ-Μήτηρ-Κόρη, με τους ρόλους αυτούς να αναδιαμορφώνονται και να επανατίθενται διαρκώς, όπως προανέφερα... Φωτό: Στρατής Κουίνης

— Ήσασταν από τους πρώτους Έλληνες καλλιτέχνες που στράφηκαν στην περφόρμανς.

Ναι με είχε συναρπάσει γιατί τη δεκαετία του '60 ειδικά όταν πρωτοξεκίνησα ήταν ένας χώρος καινούργιος, βατός, αντισυμβατικός, αδέσμευτος που εξέφραζε καλύτερα τις μεγάλες πολιτικές, πολιτιστικές και κοινωνικές τομές της εποχής. Ήταν βέβαια μεγάλη τύχη να βρεθώ στο Λονδίνο σε μια εποχή που συνέβαιναν τόσα τολμηρά και πρωτοποριακά πράγματα. Το καλό επίσης ήταν ότι, τόσο από καλλιτεχνική κατεύθυνση όσο κι από ιδιοσυγκρασία, τις Συμπληγάδες της «ελληνικότητας» - ένα πυροτέχνημα που πετιέται κάθε τόσο - δεν τις πέρασα ποτέ.


— Η «ελληνικότητα» τέθηκε κι από πολλούς εξ όσων ζητούσαν την παραίτηση του Γιαν Φαμπρ από το Ελληνικό Φεστιβάλ...

Θα προτιμούσα να μην σχολιάσω όλο αυτό που έγινε με τον Φαμπρ. Για την ελληνικότητα, μόλις σας είπα.


— Ακολουθώντας πάντως κανείς το νήμα της πορείας των τριών σας μέσα σε ένα διάστημα 103 χρόνων, κάνει ταυτόχρονα μια «μίνι» περιήγηση στην ελληνική ιστορία το ίδιο διάστημα.

Αυτό είναι κάτι που προέκυψε στην πορεία, δίχως να το έχω εξαρχής σχεδιάσει αλλά μήπως η ζωή καθενός μας δεν στοιχειοθετεί μια «μίνι» ιστορία του κόσμου; Υπάρχει επίσης ένας αναστοχασμός σε όλο αυτό. Φανταστείτε ότι μέχρι τελευταία στιγμή ξανάγραφα και ξανάσβηνα γεγονότα και περιστατικά του βίου των τριών Παπακωνσταντίνου, παραλείποντας πράγματα που τότε μου είχαν φανεί σπουδαία χωρίς εντέλει να είναι και προσθέτοντας άλλα που αποδείχτηκαν σημαντικότερα από όσο πίστευα. Ένα ξεδιάλεγμα που αποδείχθηκε ζόρικη δουλειά – δεν ήταν μόνο ο κόπος αλλά κι οι αμέτρητες αναμνήσεις που ξυπνούσε.

Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr Facebook Twitter
Ξεχωρίζει το μυθιστορηματικό στόρι του πατέρα της, πλωτάρχη που πολέμησε στον Β' Παγκόσμιο... Φωτό: Στρατής Κουίνης
Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr Facebook Twitter
Το στήσιμο χρειάστηκε ένα δεκαπενθήμερο, είναι όμως ένα έργο που το επεξεργαζόμουν μια τριετία τώρα... Φωτό: Στρατής Κουίνης


— Ενδιαφέρον είναι το ίδιο το τριαδικό σχήμα που έχετε υιοθετήσει στην αφήγηση.

Η δική μας τριάδα συνίστατο στο σχήμα Πατήρ-Μήτηρ-Κόρη, με τους ρόλους αυτούς να αναδιαμορφώνονται και να επανατίθενται διαρκώς, όπως προανέφερα. Υπάρχουν βέβαια και κάποια όρια απόλυτα σε αυτές τις σχέσεις, τα παιδιά παύουν να είναι κάποτε παιδιά αλλά οι γονείς παραμένουν γονείς για πάντα, κάτι που κι εγώ διαπίστωσα στην πράξη σαν έγινα μητέρα και γιαγιά. Είναι ένας δρόμος με πολλές δυσκολίες κι ευθύνες, σου δίνει όμως γι' αντάλλαγμα πολλές χαρές.


— Συνεχίζετε την καλλιτεχνική παράδοση στην οικογένεια;

Κατά μία έννοια, ναι. Ο γιος μου ο Λουκάς βέβαια σπούδασε θαλάσσια βιολογία ενώ επαγγελματικά ασχολήθηκε με τα ποδήλατα όπως έκανε κάποτε κι ο πατέρας, ένεκα μάλλον το DNA – να πω εδώ ότι όλοι οι Παπακωνσταντίνου υπήρξαμε δεινοί ποδηλάτες! -, έχει όμως συνεργαστεί μαζί μου ως κάμεραμαν σε βιντεοπαραγωγές. Μήπως το να μαστορεύεις ποδήλατα δεν είναι κι αυτή μια τέχνη; Η αλήθεια είναι ότι ως οικογένεια παρουσιάζουμε μεγάλη βιοποικιλότητα και μας αρέσει να καταγινόμαστε με πολλά, ο παππούς Θανάσης φαντασθείτε ήταν καθηγητής Φυσικής και Αστρονομίας αλλά επίσης μέλος της Εταιρίας Ψυχικών Ερευνών του Άγγελου Τανάγρα, εκτός από τα φυσικά τον ενδιέφεραν και τα παραψυχολογικά φαινόμενα.

Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr Facebook Twitter
Φανταστείτε ότι μέχρι τελευταία στιγμή ξανάγραφα και ξανάσβηνα γεγονότα και περιστατικά του βίου των τριών Παπακωνσταντίνου, παραλείποντας πράγματα που τότε μου είχαν φανεί σπουδαία χωρίς εντέλει να είναι και προσθέτοντας άλλα που αποδείχτηκαν σημαντικότερα από όσο πίστευα... Φωτό: Ιωάννας Νικολαρεΐζη


— Εσείς είχατε ποτέ μεταφυσικές αναζητήσεις;

Εκείνο που με απασχόλησε περισσότερο και καλλιτεχνικά ήταν η σχέση Εκκλησίας-κράτους, η υπόθεση της πρακτικής εφαρμογής μιας ιδέας όπως είναι η θρησκεία. Η δική μου σχέση μαζί της δεν θα έλεγα ότι είναι η καλύτερη, λατρεύω όμως τη βυζαντινή εκκλησιαστική αρχιτεκτονική και το ορθόδοξο τελετουργικό, εκεί μάλιστα ανιχνεύω περισσότερο τις καλλιτεχνικές μου ρίζες παρά στο τελετουργικό της αρχαίας τραγωδίας και του θεάτρου γενικότερα.


— Η περφόρμανς δεν είναι ένα είδος θεάτρου;

Ναι και όχι – η περφόρμανς ενέχει βέβαια κάποια στοιχεία από το θέατρο, είναι λάθος όμως να λειτουργεί σαν μια παράσταση θεατρική γιατί είναι καταρχήν μία εικαστική τέχνη, όπως άλλωστε κι ο χορός. Πάντως όχι, περφόρμανς δεν κάνω στην συγκεκριμένη έκθεση, την αφήνω για τους επισκέπτες!

Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr Facebook Twitter
Φωτό: Στρατής Κουίνης


— Τις εξελίξεις στη σύγχρονη τέχνη τις παρακολουθείτε;

Δεν παρακολουθώ τίποτε «καθ' έξιν», έχω όμως τις κεραίες της περιέργειας μου διαρκώς τεντωμένες και διαπιστώνω ότι ακόμα κι αν δεν τα «κυνηγάς», τα σημαντικά πράγματα φτάνουν εντέλει στον προορισμό τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.


— Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το κατά πόσο οι άνθρωποι του πνεύματος κι οι καλλιτέχνες θα έπρεπε να παρεμβαίνουν περισσότερο στη δημόσια σφαίρα αντί να «σιωπούν».

Α, μα πρόκειται για μια καταπληκτική μετάθεση ευθύνης εμπρός στο αναπάντεχο παρόν. Καθόμαστε μακαρίως και περιμένουμε κάποιον σπουδαίο να έρθει να μας πει μια φοβερή σοφία που τάχα θα μας λυτρώσει. Όμως το ζητούμενο είναι ακριβώς το αντίθετο, να τολμήσει να αναλάβει θαρραλέα καθένας μας τις ευθύνες που του αναλογούν κι αντίστοιχα να πράξει, ατομικά και συλλογικά.

Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr Facebook Twitter
Φωτό: Ιωάννας Νικολαρεΐζη
Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr Facebook Twitter
Φωτό: Στρατής Κουίνης
Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr Facebook Twitter
Φωτό: Στρατής Κουίνης
Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr Facebook Twitter
Φωτό: Ιωάννας Νικολαρεΐζη
Η «Οικογενειακή υπόθεση» της Λήδας Παπακωνσταντίνου στο LIFO.gr Facebook Twitter
Φωτό: Στρατής Κουίνης

Info:

«3 Παπακωνσταντίνου, Θοδωρής, Λίτσα, Λήδα», πολυχώρος Φουγάρο, λ. Ασκληπιού 98 Ναύπλιο τηλ. 27520 47300, [email protected]., διάρκεια έως 15/5

0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Το φεμινιστικό και κουίρ βλέμμα μιας νεαρής εικαστικού

Σοφία Ροζάκη / Το φεμινιστικό και κουίρ βλέμμα μιας νεαρής εικαστικού

Η νεαρή εικαστικός Σοφία Ροζάκη μάς ξεναγεί στην έκθεσή της «that’s what she said», στην οποία διερευνά εναλλακτικές αφηγήσεις γύρω από το σώμα, το φύλο, τη μνήμη, το τραύμα και τη σεξουαλικότητα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΠΕΞ Μια έκθεση με τον θεατρικό και σουρεαλιστικό κόσμο των ρούχων της Ελένης Καββάδα

Εικαστικά / Tα ρούχα που σχεδιάζει η Ελένη Καββάδα είναι σαν έργα τέχνης

Οι δημιουργίες της ελληνίδας σχεδιάστριας παρουσιάζονται ως εκθεσιακά γλυπτά στην Intermission. Ογκώδη, σουρεαλιστικά, ποιητικά, ξεπερνούν τα όρια της μόδας και αγγίζουν την τέχνη. Πρόκειται με διαφορά για ό,τι πιο ενδιαφέρον έχει να παρουσιάσει η Ελλάδα στον χώρο της μόδας και αξίζει μια βόλτα στον Πειραιά για να τα δείτε.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο κόπος του καλλιτέχνη μέσα από το έργο του Γιάννη Παππά

Εικαστικά / Ο κόπος του καλλιτέχνη μέσα από το έργο του Γιάννη Παππά

Μια έκθεση εργαστηριακού χαρακτήρα με εκθέματα καλούπια, εργαλεία, προπλάσματα, ημιτελή έργα, σχέδια αλλά και ολοκληρωμένα έργα που για πρώτη φορά βγαίνουν από το εργαστήρι του γλύπτη Γιάννη Παππά.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ψυχαναλύοντας το σινεμά του Ντέιβιντ Λιντς

Pulp Fiction / Ψυχαναλύοντας το σινεμά του Ντέιβιντ Λιντς

Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος μιλά με τον ψυχίατρο, δραματοθεραπευτή και σκηνοθέτη Στέλιο Κρασανάκη για το αθέατο σύμπαν του ασυνείδητου στο σινεμά, το οποίο υπηρέτησε και απογείωσε ο Λιντς μέσα από το απαράμιλλο έργο του.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Θόδωρος, γλύπτης: Αντί αναδρομικής» στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Εικαστικά / Ο γλύπτης Θόδωρος παίρνει επιτέλους την αναδρομική έκθεση που του αξίζει

Ήταν ένας από τους βασικούς υποστηρικτές της δημιουργίας ενός μουσείου σύγχρονης τέχνης στην Ελλάδα. Σήμερα, στον δεύτερο όροφο του ΕΜΣΤ, το ανατρεπτικό του έργο, που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της παραδοσιακής γλυπτικής, παρουσιάζεται μέσα από έντεκα ενότητες.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ: Ο «μάγος του ρομαντισμού» κατακτά την Αμερική

Εικαστικά / Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ: Ο «μάγος του ρομαντισμού» κατακτά την Αμερική

Η πρώτη μεγάλη αναδρομική έκθεση στην Αμερική αφιερωμένη στο έργο του Γερμανού ζωγράφου που στους πολλούς είναι γνωστός για τον πίνακα «Περιπλανώμενος πάνω από τη θάλασσα της ομίχλης».
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η Αφρική ανάμεσά μας*

Εικαστικά / «Χρησιμοποιούμε τα αντικείμενα για να ακουστούν ιστορίες ανθρώπων»

Στο Μουσείο Μπενάκη, η έκθεση «Η Αφρική ανάμεσά μας» αποτελεί έναν ζωντανό διάλογο ανάμεσα σε αντικείμενα, φωνές και μνήμες της ελληνο-αφρικανικής κοινότητας στην Ελλάδα, φωτίζοντας ταυτότητες, κληρονομιές και διασταυρώσεις πολιτισμών.
M. HULOT
Στη Νέα Υόρκη με τον Γκόντφρεϊ Ρέτζιο

Εικαστικά / Το θρυλικό «Koyaanisqatsi» αναβιώνει στη Νέα Υόρκη μέσω της τεχνητής νοημοσύνης

Το ψηφιακό έργο του Τζον Φιτζέραλντ «The Vivid Unknown», μια από τις φετινές συμμετοχές του Ιδρύματος Ωνάση στο φεστιβάλ «Under the Radar», συνομιλεί εκ νέου με την εμβληματική ταινία του Γκόντφρεϊ Ρέτζιο.
ΒΑΡΒΑΡΑ ΔΟΥΚΑ
Ο υφασμάτινος κόσμος προσευχών της Ελένης Κρίκκη

Εικαστικά / Ο υφασμάτινος κόσμος προσευχών της Ελένης Κρίκκη

Στο εικαστικό της έργο τα τόπια γίνονται τοπία, οι κλωστές υφαίνουν τη μνήμη και η γεωγραφία ανάγεται σε κάτι βαθιά προσωπικό που αφορά τη συναισθηματική σχέση και οικειότητα της καλλιτέχνιδας με τον κόσμο του υφάσματος.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Χρήστος Μποκόρος, εικαστικός

Οι Αθηναίοι / Χρήστος Μποκόρος: «Η τέχνη δεν είναι θέαμα, πρέπει να σε αφορά και να σε πονάει»

Όταν βρέθηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών, ένιωσε ότι ναυάγησαν όλα του τα όνειρα και οι επιθυμίες. Αν και έχει ζωγραφίσει χιλιάδες κεράκια, ακόμα αισθάνεται αρχάριος, γιατί το καθένα είναι διαφορετικό, όπως και οι άνθρωποι. Για εκείνον, η τέχνη είναι ένα μνημείο, και κάθε φορά με τα έργα του ακουμπά εκεί που πονάει, για να παίρνει δύναμη.
M. HULOT
CHECK Έκθεση Ephemeral Party

Εικαστικά / Ephemeral Party: Μια έκθεση εικαστικών σε ένα πάρκινγκ στη Βασιλίσσης Σοφίας

Οι χώροι στάθμευσης αποτελούν μόνιμο θέμα συζήτησης για τους Αθηναίους. Και τώρα, ένας τέτοιος χώρος θα συζητηθεί έντονα για εντελώς άλλους λόγους από τους γνωστούς και συνηθισμένους.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Ανεκτίμητα έργα ισλαμικής τέχνης απ’ τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου 

Αποστολή στην Τζέντα / Ταξίδι στην Μπιενάλε Ισλαμικών Τεχνών

Η LIFO ταξίδεψε στη Σαουδική Αραβία και επισκέφθηκε τη δεύτερη Μπιενάλε Ισλαμικών Τεχνών, μια έκθεση που γεφυρώνει το χθες με το σήμερα και αναδεικνύει την καλλιτεχνική έκφραση της ισλαμικής κληρονομιάς.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
ψυχοπαίδης

Εικαστικά / Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης έφτιαξε μια πόλη από αναγεννημένα ερείπια στην γκαλερί Ζουμπουλάκη

Από ένα μακρινό ή πρόσφατο παρελθόν ξεβρασμένα στο σήμερα, τα σπασμένα αυτά κομμάτια μάς κάνουν να ανακαλούμε με τη φαντασία μας την προϊστορία τους, μια αλλοτινή ζωή που κάποτε υπήρξε.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Το νέο μουσείο του Έντβαρντ Μουνκ στο Όσλο μαγνητίζει

Πέθανε Σαν Σήμερα / Έντβαρντ Μουνκ: Αυτό το μουσείο στο Όσλο φιλοξενεί τη μεγαλύτερη συλλογή έργων του

Ένα κάπως αμφιλεγόμενο αλλά σίγουρα εντυπωσιακό κτίριο-ορόσημο, δημιούργημα των Estudio Herreros, φιλοξενεί τη μεγαλύτερη συλλογή έργων ενός από τους σπουδαιότερους και πλέον επιδραστικούς καλλιτέχνες των μοντέρνων καιρών.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Los Caprichos»: Ο σκωπτικός Γκόγια στην Εθνική Πινακοθήκη

Εικαστικά / «Los Caprichos»: Ο σκωπτικός Γκόγια στην Εθνική Πινακοθήκη

80 χαρακτικά που σατιρίζουν τη διαφθορά, τη θρησκευτική υποκρισία, την απληστία, την αμάθεια και τη δεισιδαιμονία. Έργα που μπορεί να αποτέλεσαν μια οικονομική καταστροφή για τον μεγάλο Ισπανό ζωγράφο, αλλά θεωρούνται πρόδρομοι της μοντέρνας τέχνης.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Αξίζει να τους προσέξετε: Νέα ονόματα στη σύγχρονη τέχνη

Εικαστικά / Αξίζει να τους προσέξετε: Νέα ονόματα στη σύγχρονη τέχνη που δείχνουν τη δουλειά τους τώρα

Οι αθηναϊκές γκαλερί και οι ανεξάρτητοι χώροι μοιάζουν αυτή την περίοδο να βρίσκονται σε μια διαρκή περίοδο δοκιμών, θέλοντας να προτείνουν και νεότερους καλλιτέχνες.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ