Πάντα αναρωτιόμαστε: «Χρειάζεται αυτό να γίνει βιβλίο; Θα έχει νόημα ως έντυπο αντικείμενο;»

Εκδόσεις Dolce Facebook Twitter
Ευτυχήσαμε να έχουμε την εμπειρία της συνεργασίας με μεγάλα ιδρύματα και οργανισμούς, αλλά αυτό που πραγματικά εκπληρώνει τις δημιουργικές μας προσδοκίες έρχεται μέσα από τη δουλειά με ανεξάρτητους δημιουργούς. Φωτ.: Δήμητρα Τζάνου
0

Ο Φάνης Δαλέζιος και η Ματίνα Νικολαΐδου αποτελούν τους δύο πυρήνες του εκδοτικού οίκου DOLCE, η ιστορία του οποίου ξεκινά τον Δεκέμβριο του 1960, όταν το ζαχαροπλαστείο Dolce άνοιξε για πρώτη φορά τις πόρτες του στην οδό Σκουφά στο κέντρο της Αθήνας, ένα μέρος που ίδρυσαν οι παππούδες του Φάνη και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την πολιτιστική και «γλυκιά» ζωή της πόλης επί 31 χρόνια.

Όπως ο ίδιος εξηγεί: «Αντλώντας έμπνευση από την ιστορία του ζαχαροπλαστείου (που έκλεισε οριστικά την 31η Αυγούστου 1991), οι εκδόσεις DOLCE ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2017, διευρευνώντας τρεις βασικές ιδέες σχετικές με τα έντυπα και την εκδοτική πρακτική σήμερα: εξέλιξη, θάνατος και συλλογική μνήμη».

Πρόκειται για έναν εκδοτικό οίκο που βρίσκεται στo κέντρο της Αθήνας και του αρέσει να πειραματίζεται. Βασική τους προτεραιότητα είναι η στήριξη μικρών αυτοχρηματοδοτούμενων παραγωγών, ανεξάρτητων καλλιτεχνών και νέων σχεδιαστών. Είναι ουσιαστικά ένας χώρος στον οποίο ενδιαφέρουσες ιδέες μπαίνουν σε σελίδες και γίνονται προσβάσιμες στο κοινό. Μάλιστα, στον χώρο αυτό οργανώνονται τακτικά σεμινάρια εκτύπωσης ριζογραφίας, ο οίκος συμμετέχει σε εγχώριες και διεθνείς εκθέσεις και έχει βραβευτεί σε σχεδιαστικούς διαγωνισμούς.

Στη συζήτηση που ακολουθεί μας μιλά για το εγχείρημα ο Φάνης, η Ματίνα και το ίδιο το DOLCE.

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ

DOLCE: Το DOLCE ξεκίνησε ως μια πράξη εκδίκησης. Για τον χρόνο που περνάει, για την απώλεια αγαπημένων προσώπων, τόπων και οικείων γεύσεων. Ξεκίνησε ως ένα αστικό αστείο σε αντίθεση με το βάρος που μπορεί να έχει ένας αστικός μύθος. Ευτυχώς, όμως, από ενηλικίωση έγινε τρικλοποδιά για τη συλλογική μνήμη. Μια υπόθεση εργασίας για το πώς οι πόλεις, οι άνθρωποι και οι καιροί αλλάζουν και μια εικασία για το τι μπορεί να σημαίνει «εξέλιξη».

Τι θα ήταν το Dolce, αν υπήρχε σήμερα; Σίγουρα όχι ένα καφέ στη γωνία Σκουφά και Λυκαβηττού. Όπως θα έλεγε και ο Ηράκλειτος, αν ήταν ζαχαροπλάστης: δεν μπορείς να φας το ίδιο εκλεράκι δύο φορές.

Δουλεύουμε κάθε ιδέα με τρόπους που να την εξυπηρετούν και όχι με πασπαρτού, προκατασκευασμένες συνταγές. Πιο πολύ ακούμε παρά λέμε. Αυτό, φυσικά, μας δυσκολεύει τρομερά, γινόμαστε αργοί και τα αποτελέσματα δεν είναι πάντα τα καλύτερα. Αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, θα ήταν πολύ πληκτικό.

Φάνης: Η αρχή ήταν αρκετά εύκολη, δεδομένης της πλήρους άγνοιας που είχα για το αντικείμενο. Αγόρασα με δόσεις έναν ριζογράφο και παρήγγειλα κάποια έντυπα που μου άρεσαν από το εξωτερικό. Έχοντας μαύρα μεσάνυχτα από γραφιστική και επιχειρηματικότητα, δουλέψαμε μαζί με τον Θεόδωρο Κωβαίο, ο οποίος από τα χρόνια της Καλών Τεχνών με βοηθούσε να δώσω σχήμα και χρώμα στις διάφορες επιφοιτήσεις μου.

Ξεκινήσαμε, λοιπόν, να τυπώνουμε και να παράγουμε εξ ολοκλήρου μόνοι μας μικρές εκδόσεις καλλιτεχνών, τους οποίους προσκαλούσαμε να πειραματιστούν με το μέσο. Στη συνέχεια, κάναμε μια παρουσίαση και πίναμε ποτά. Ο Θοδωρής, όμως, μετά από 2-3 μήνες βρήκε κανονική δουλειά και δεν είχε πια τον χρόνο. Παραμένει, βεβαίως, μέχρι σήμερα επίτιμο μέλος του εκδοτικού.

Μετά από ένα απεγνωσμένο ανοιχτό κάλεσμα για συνεργάτη με γνώσεις γραφιστικής (και μαγειρικής), ακολούθησε το απόλυτο τζάκποτ. Όχι μόνο εμφανίστηκε η Ματίνα Νικολαΐδου αλλά υπέμεινε την πρώτη, τελείως αλλοπρόσαλλη, περίοδο και φυσικά μέχρι σήμερα συνδράμει εντυπωσιακά στη διαμόρφωση της ταυτότητας του DOLCE. Εκείνη την περίοδο γνωριστήκαμε και με τον Κώστα Καλφόπουλο, ο οποίος μας εμπιστεύτηκε την έκδοση του περιοδικού «Πολάρ», ένα από τα ελάχιστα περιοδικά για την αστυνομική λογοτεχνία στην Ευρώπη.

Ματίνα: Γνώρισα τον εκδοτικό οίκο DOLCE όταν ήταν μόλις λίγων μηνών, την κατάλληλη στιγμή για μένα, αφού πάντα με ενδιέφερε να ασχοληθώ με τον σχεδιασμό εκδόσεων. Είχα μόλις επιστρέψει από το Βερολίνο, αποζητούσα καλλιτεχνική διέξοδο και παράλληλα με την part-time δουλειά μου ως junior designer σε δημιουργικό γραφείο, το να φτιάχνω εκδόσεις για καλλιτέχνες έμοιαζε ονειρικό. Μη έχοντας σημαντική εμπειρία στο έντυπο, εντάχθηκα στην ομάδα με συνοπτικές διαδικασίες. Κάτι που ξεκίνησε ως δίμηνη άτυπη πρακτική εξελίχθηκε σε στενή συνεργασία. Δεν το φανταζόμουν να εξελιχθεί έτσι, αλλά το ευχόμουν.

Εκδόσεις Dolce Facebook Twitter
Το να βρισκόμαστε και από τις δύο πλευρές, του πελάτη του τυπογράφου και του ίδιου του τυπογράφου, μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε τον όγκο και το είδος της δουλειάς που χρειάζεται για να ολοκληρωθεί ένα βιβλίο. Φωτ.: Δήμητρα Τζάνου

ΤΡΟΠΟΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

D.: Κάθε δουλειά είναι μια σφοδρή σύγκρουση με την πραγματικότητα. Ξεγελιόμαστε πολύ συχνά για τις δυνατότητες που μπορεί να έχει μια συνεργασία, για τη σημασία διαφόρων επιλογών μέσα στη διαδικασία σχεδίασης και παραγωγής. Τις περισσότερες φορές δίνουμε σημασία σε λάθος πράγματα. Αξιολογούμε με θολό βλέμμα. Μέσα σε αυτά τα χρόνια έχουμε κάνει μικρή πρόοδο, αλλά τουλάχιστον μάθαμε να βλέπουμε σημάδια και τώρα εξασκούμαστε στην πλοήγηση. Παρ' όλα αυτά, πάντα ξεκινάμε κάθε δουλειά από την αρχή, με την ερώτηση «χρειάζεται αυτό να γίνει βιβλίο; Θα έχει νόημα ως έντυπο αντικείμενο;».

Δουλεύουμε κάθε ιδέα με τρόπους που να την εξυπηρετούν και όχι με πασπαρτού, προκατασκευασμένες συνταγές. Πιο πολύ ακούμε παρά λέμε. Αυτό φυσικά μας δυσκολεύει τρομερά, γινόμαστε αργοί και τα αποτελέσματα δεν είναι πάντα τα καλύτερα. Αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, θα ήταν πολύ πληκτικό.

Φ.: Ευτυχήσαμε να έχουμε την εμπειρία της συνεργασίας με μεγάλα ιδρύματα και οργανισμούς, αλλά αυτό που πραγματικά εκπληρώνει τις δημιουργικές μας προσδοκίες έρχεται μέσα από τη δουλειά με ανεξάρτητους δημιουργούς. Είναι η αίσθηση του «είμαστε σε αυτό μαζί». Φέρουμε, μέχρι ένα σημείο, από κοινού τις ευθύνες και μοιραζόμαστε τις χαρές. Οι μεγάλοι οργανισμοί και τα ιδρύματα δεν φέρουν ποτέ ούτε χαρά ούτε ευθύνη. Από την άλλη, έχει τύχει να μας προσεγγίσει κάποιος καλλιτέχνης με μια πολύ καλή ιδέα και να μην καταφέρουμε να συνεργαστούμε. Δεν είχαμε να συνεισφέρουμε κάτι.

Μ.: Κάθε πρότζεκτ εξετάζεται από την αρχή του και με τρόπο που εξυπηρετεί καλύτερα το ίδιο. Την ερώτηση «γιατί να γίνει αυτό βιβλίο;» την κάνουμε πάντα και στον καλλιτέχνη αλλά και σε μας τους ίδιους. Αν η απάντηση δεν είναι ικανοποιητική, η ιδέα χρειάζεται να εμπλουτιστεί, ώστε να είναι πρότζεκτ το ίδιο το βιβλίο και όχι απλώς να τυπωθεί το βιβλίο του πρότζεκτ. Αυτή η σκέψη είναι μια καλή πυξίδα που μας οδηγεί συχνά σε ικανοποιητικά αποτελέσματα και όχι σε βιβλία-ταφόπλακες: τελείωσε η τάδε έκθεση, ας κάνουμε κι ένα βιβλίο εις μνήμην.

Μας ενδιαφέρουν, επίσης, ο σχεδιασμός, τα υλικά και ο τρόπος παραγωγής. Τυπώνουμε αποκλειστικά στην Ελλάδα και πολλές φορές τυπώνουμε και οι ίδιοι στον ριζογράφο μας.

Εκδόσεις Dolce Facebook Twitter
Ξεκινάμε κάθε δουλειά από την αρχή, με την ερώτηση «χρειάζεται αυτό να γίνει βιβλίο; Θα έχει νόημα ως έντυπο αντικείμενο;» Φωτ.: Δήμητρα Τζάνου

ΡΙΖΟΓΡΑΦΙΑ

D.: Ο ριζογράφος προσφέρει μια ανεξαρτησία. Μπορούμε να τυπώσουμε ό,τι θέλουμε, όποτε θέλουμε, όπως θέλουμε. Αυτή ήταν και η αρχική ιδέα για την αγορά του. Στην πορεία όμως, και κυρίως μέσα από τη δουλειά της Ματίνας, είδαμε νέες δυνατότητες, εμπλουτίσαμε την παλέτα μας και μάθαμε καινούργιους τρόπους να τον χρησιμοποιούμε. Κάποια από αυτά μπορεί να μάθει κάποιος στα σεμινάρια ριζογραφίας που οργανώνουμε αραιά και πού.

Το ρίζο είναι ιδανικό για καλλιτεχνικές εκδόσεις, αν χρησιμοποιηθεί έξυπνα. Τα έντονα χρώματα, η μοναδική υφή του, η ταχύτητα εκτύπωσης και η ομοιότητά του με τη μεταξοτυπία είναι μερικά από τα πλεονεκτήματά του. Αντίθετα, η παλαιότητα του μηχανήματος, η ιδιοτροπία του και η υπομονή που απαιτεί από τον χειριστή του το καθιστούν το «κατοικίδιό» μας.

Στην Ελλάδα υπάρχουν μηχανήματα σήμερα, με το Sleep on it Press και το Keda Ρress να είναι μερικά από αυτά που είναι πιο ενεργά. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν μηχανήματα ρίζο κλειδωμένα σε σκοτεινές αποθήκες, αλλά και άλλα που είναι για πιο ιδιωτική χρήση.

Μ.: Ο ριζογράφος, όπως και οποιοδήποτε μέσο παραγωγής, σου δίνει αυτοδυναμία. Στηρίζουμε την τοπική κοινότητα της παραγωγής βιβλίου, αλλά θέλουμε να είμαστε και μέρος της. Το να βρισκόμαστε και από τις δύο πλευρές, του πελάτη του τυπογράφου και του ίδιου του τυπογράφου, μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε τον όγκο και το είδος της δουλειάς που χρειάζεται για να ολοκληρωθεί ένα βιβλίο.

Προσωπικά, άκουσα πρώτη φορά για το ρίζο το μακρινό 2014 σε εργαστήριο των These Are Few Of Our Favourite Things στη Στοά Εμπόρων, όπου και υπήρχαν αρκετά τυπωμένα παραδείγματα. Όντας μη τελειομανής, μου κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον και άρχισα να ψάχνω περισσότερα για την τεχνική. Χρόνια αργότερα παρακολούθησα ένα ολιγόωρο σεμινάριο στο Colorama στο Βερολίνο και, για καλή μου τύχη, υπήρχε και στο Dolce ένα τέτοιο μηχάνημα.

Κανείς μας δεν ήξερε πολλά για το ρίζο στην αρχή, δοκιμάσαμε πολύ, ταλαιπωρηθήκαμε πολύ, κάναμε πολλά λάθη, ξοδέψαμε χαρτί, μελάνι, masters και άπειρες ώρες από πάνω του. Δουλεύουμε πια σχεδόν καθημερινά με την τεχνική και παίζουμε με τα όριά της, όσο μας το επιτρέπει, με ανορθόδοξα φορμάτ, επικίνδυνα χαρτιά και μεγαλεπήβολα πρότζεκτ, προσθέτοντας περισσότερα χρώματα. Τελευταία, πειραματίζομαι με το αναλογικό animation: τυπώνω τα frames, τα σκανάρω και τα μοντάρω σε βίντεο.

Εκδόσεις Dolce Facebook Twitter
Τους τελευταίους μήνες μπορούμε να δούμε λίγο πιο καθαρά τα πράγματα, να αξιολογήσουμε τις καινούργιες προτάσεις που μας έρχονται, να καταλάβουμε τι θέλουμε να πετύχουμε και τι θέλουν οι άλλοι μέσα από τη συνεργασία μαζί μας. Φωτ.: Δήμητρα Τζάνου

ΠΑΡΟΝ

Φ.: Έξι χρόνια μετά, εξακολουθούμε να είμαστε ένας αρκετά ανορθόδοξος, μάλλον μέτριος εκδοτικός οίκος. Μέτριοι στο να ανακαλύπτουμε ταλέντα, μέτριοι στην επικοινωνία και στην προώθηση της δουλειάς μας, μέτριοι οργανωτικά, μάλλον κακοί στη διαχείριση των λίγο βαρετών σόσιαλ μίντια. Λέμε να φτιάξουμε μια συλλεκτική σειρά έξι μικρών τετραδίων για τα έξι χρόνια μας που (ελπίζουμε) θα κοστίσουν έξι ευρώ. Τέτοιου τύπου παιχίδια μάς ενθουσιάζουν.

Μ.: Έξι χρόνια μετά, το μόνο σίγουρο είναι ότι μάθαμε πώς γίνονται τα βιβλία.

ΜΕΛΛΟΝ

Φ.: Νομίζω τους τελευταίους μήνες μπορούμε να δούμε λίγο πιο καθαρά τα πράγματα, να αξιολογήσουμε τις καινούργιες προτάσεις που μας έρχονται και να καταλάβουμε τι θέλουμε να πετύχουμε και τι θέλουν οι άλλοι από τη συνεργασία μαζί μας. Νιώθω όμως ότι έχει έρθει η ώρα να επικεντρωθούμε και σε πιο προσωπικά πρότζεκτ, να παραγάγουμε περισσότερο περιεχόμενο παρά μορφή.

Μ.: Για κάθε χρόνο που περνά κάνουμε ανασκόπηση, τι μας άρεσε, τι και πού κάναμε λάθος, σε ποιους τομείς μπορούμε να βελτιωθούμε, ποιες δουλειές και συνεργασίες θέλουμε να αποφύγουμε. Ίσως τώρα μπορούμε να δείξουμε περισσότερο προς τα έξω τις προσωπικές μας ιδέες ως πρότζεκτ του DOLCE, να αναπτύξουμε ιδέες που έχουν μείνει μισές και να τους δώσουμε ζωή.

D.: Το μέλλον έχει τόσες δυνατότητες, που για να μπορέσει κανείς να τις εκμεταλλευτεί, πρέπει να είναι συνέχεια κοντά στο σημείο να τα παρατήσει. Ίσως τώρα που γίναμε θέμα σε αθηναϊκό free press, αυτό το σημείο να είναι πιο κοντά από ποτέ.

Εκδόσεις DOLCE, Σίνα 62, Αθήνα 

Το καινούριο βιβλίο των εκδόσεων Dolce «Athens Laundry Μπουγάδα» μόλις κυκλοφόρησε.

www.dolce.pub

Instagram, Facebook

Βιβλίο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

O μεγάλος χάρτης των μικρών βιβλιοπωλείων της Αθήνας

Αθήνα / O μεγάλος χάρτης των μικρών βιβλιοπωλείων της Αθήνας

28 μέρη της Aθήνας που προάγουν τη φιλαναγνωσία, διευθύνσεις στις οποίες συγκεντρώνονται ολόκληρες παρέες ανθρώπων που αγαπούν να διαβάζουν. Τα μικρά και ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία της Αθήνας είναι τόπος συνάντησης όσων ασχολούνται ενεργά με τα βιβλία και όσων το ονειρεύτηκαν κάποια στιγμή.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Ο Παναγιώτης Κεχαγιάς αγαπά τις ιστορίες που τελειώνουν κάπως μετέωρα

Βιβλίο / Ο Παναγιώτης Κεχαγιάς αγαπά τις ιστορίες που τελειώνουν κάπως μετέωρα

Ο συγγραφέας της Τελευταίας Προειδοποίησης μιλάει για έναν φόβο μεγαλύτερο της ασχήμιας, για το πώς είναι να ζεις στη σκιά φρουρίων και για την απέχθεια που γεννά η λέξη "διανοούμενος".
M. HULOT

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ποιοι ήταν στ' αλήθεια οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες;

Βιβλίο / Ποιοι ήταν στ' αλήθεια οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες;

Η πανεπιστημιακός και «celebrity historian» Μαίρη Μπίαρντ αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε τους Ρωμαίους αυτοκράτορες, αποκαλύπτοντας άγνωστες λεπτομέρειες – όπως ότι ο Νέρωνας, που έχει μείνει στην ιστορία ως πυρομανής και μεγαλομανής, ήταν επίσης ριζοσπάστης φιλότεχνος.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Πάτρικ Λι Φέρμορ «Η εποχή της δωρεάς»

Το πίσω ράφι / Το «χωριατόπουλο χωρίς χαλινάρι» που εξελίχθηκε σε ρομαντικό ταξιδιωτικό συγγραφέα

Ο Πάτρικ Λι Φέρμορ και το συναρπαστικό χρονικό της νεανικής του περιπλάνησης στην Ευρώπη, πριν αρχίσει να ακούει στο όνομα «Μιχάλης» στην Κρήτη και «Παντελής» στη Μάνη, προτού γίνει ο «ξένος» που διαφήμισε την Ελλάδα όσο ελάχιστοι.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
H «Διεθνής» της Alt-right, τα γνωρίσματα, τα μέσα, οι στόχοι και το αποτύπωμά της στην Ελλάδα  

Βιβλίο / H «Διεθνής» της Alt-right, τα μέσα, οι στόχοι και το αποτύπωμά της στην Ελλάδα  

Οι διαστάσεις του αντιεμβολιαστικού αντι-κινήματος, η πολιτικοποίηση της θρησκείας, ο ακροδεξιός κυβερνοχώρος, οι αντιδράσεις απέναντι στη λεγόμενη woke ατζέντα: Μια επίκαιρη συζήτηση με τους συγγραφείς του βιβλίου «Η Εναλλακτική Δεξιά στην Ελλάδα».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Δεν μπορεί να μην υπήρχαν queer επαναστάτες ή αγωνιστές. Πού είναι αυτές οι ιστορίες;»

Βιβλίο / «Δεν μπορεί να μην υπήρχαν queer επαναστάτες ή αγωνιστές. Πού είναι αυτές οι ιστορίες;»

Το βιβλίο της «Εκείνοι που δεν έφυγαν» μπήκε στις λίστες με τα καλύτερα του 2024. Η Αταλάντη Ευριπίδου έγραψε εφτά ιστορίες-χρονικά ανθρώπων στο περιθώριο της Ιστορίας, queer ατόμων, γυναικών και εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, σε μια συλλογή που συνδυάζει τη μαγεία του παραμυθιού και τη λαϊκή παράδοση με τη σύγχρονη ματιά για τον κόσμο.
M. HULOT
Η Σαντορίνη σε βιβλία

Βιβλίο / Η Σαντορίνη των ποιητών, των φωτογράφων, των περιηγητών

Το φημισμένο νησί των Κυκλάδων ανέκαθεν κέντριζε τη συγγραφική φαντασία και κινητοποιούσε την επιστημονική έρευνα με πολλαπλούς τρόπους. Μια συλλογή από τις πιο σημαντικές εκδόσεις για τη Σαντορίνη.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Χρήστος Τσιόλκας: «Μπαρακούντα»

Το Πίσω Ράφι / Πώς αναμετριέται κανείς με την αποτυχία και την ντροπή που τον τυλίγει πατόκορφα;

Ο Χρήστος Τσιόλκας, ο συγγραφέας που μεσουράνησε με το «Χαστούκι» δεν σταμάτησε να μας δίνει λογοτεχνία για τα καυτά θέματα της εποχής μας. Και το «Μπαρακούντα» δεν αποτελεί εξαίρεση.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
Η όχι και τόσο ξαφνική μανία με τον Έρμαν Έσε 

Βιβλίο / Η όχι και τόσο ξαφνική μανία με τον Έρμαν Έσε 

Το έργο του Έρμαν Έσε, είτε ως λαμπρού εκφραστή της κεντροευρωπαϊκής παράδοσης, είτε ως σύγχρονου μελετητή της ενδοσκόπησης, αποδεικνύεται πολύ πιο επίκαιρο και επιδραστικό από οποιοδήποτε life coaching, δεσπόζοντας ακόμα στις κορυφές των παγκόσμιων μπεστ σέλερ. Οι εκδόσεις Διόπτρα επανεκδίδουν τα πιο γνωστά βιβλία του με μοντέρνα εξώφυλλα και νέες μεταφράσεις. 
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Ο συγγραφέας του Fight Club πιστεύει ότι οι σέκτες και οι αιρέσεις είναι πια εκτός ελέγχου

Βιβλίο / Ο συγγραφέας του Fight Club πιστεύει ότι οι σέκτες και οι αιρέσεις είναι πια εκτός ελέγχου

«Ένα πράγμα μας σώζει», λέει ο Τσακ Πάλανιουκ για τον Ίλον Μασκ στη συνέντευξή του στον Telegraph. «Συνήθως, τέτοια άτομα είτε αποτυγχάνουν οικτρά είτε χάνουν την προσοχή μας».
THE LIFO TEAM
Μπιλ Γκέιτς: «Αν μεγάλωνα σήμερα, θα είχα διαγνωστεί στο φάσμα του αυτισμού»

Tech & Science / Μπιλ Γκέιτς: «Αν μεγάλωνα σήμερα, θα είχα διαγνωστεί στο φάσμα του αυτισμού»

Ο πρώτος τόμος των απομνημονευμάτων του μεγιστάνα της τεχνολογίας που μόλις κυκλοφόρησε φανερώνει πως γεννήθηκε στο σωστό μέρος, την κατάλληλη στιγμή, και φτάνει μέχρι την ίδρυση της Microsoft το 1975.
THE LIFO TEAM
Καρολίνα Μέρμηγκα: «Συγγενής»

Το Πίσω Ράφι / «Συγγενής»: Ένα ταξίδι αυτογνωσίας με μια μεγάλη ανατροπή

Εκείνο που προσεγγίζει η Καρολίνα Μέρμηγκα στο βιβλίο της είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, όπως αυτές ορίζονται από τα δεσμά της οικογένειας, τις υπαρξιακές μας ανάγκες, τις κοινωνικές συμβάσεις.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
Σελίν Κιριόλ «Φωνή χωρίς ήχο»

Το πίσω ράφι / «Ένα από τα πιο ιδιοφυώς γραμμένα μυθιστορήματα της σύγχρονης λογοτεχνίας»

Έτσι είχε γράψει ο Πολ Όστερ εξαίροντας τη γραφή της Σελίν Κιριόλ στο «Φωνή χωρίς ήχο» για την οικονομία, τη συμπόνια και τις χιουμοριστικές πινελιές της, για τον τρόπο που προσεγγίζει μια γυναίκα αποξενωμένη σε μια απέραντη μεγαλούπολη.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ