Η 32χρονη Κωνσταντίνα είναι μία από τους τρεις μόνιμους κατοίκους του Βραδέτου Ζαγορίου

O τόπος μου, το Βραδέτο  Facebook Twitter
Το Βραδέτο δέχεται και πολλή κακοκαιρία και χιόνι. Μέτρα χιόνι…
0

Μένω τα τελευταία 8 χρόνια σχεδόν μόνιμα στο Βραδέτο Ζαγορίου, στον νομό Ιωαννίνων. Είναι το χωριό με το μεγαλύτερο υψόμετρο στο Ζαγόρι, στα 1.350μ., και ένα από τα δέκα χωριά της Ελλάδας που βρίσκονται στις ψηλότερες ορεινές τοποθεσίες. Θεωρείται από τα πιο απομονωμένα και δύσκολα χωριά, γι' αυτό και είναι ουσιαστικά ακατοίκητο εδώ και χρόνια. 

Τα τελευταία χρόνια της γιαγιάς μου, ήταν η μόνη που έμενε μέχρι τον βαρύ χειμώνα, στυλοβάτης. Κρατούσε Θερμοπύλες, όπως και εγώ τώρα με τους γονείς μου. Η γιαγιά ήταν η Κωστάντω Α., εγώ η Κωνσταντίνα Α. η δεύτερη. Πήρα το όνομά της και ακολουθώ τα βήματά της.

Ο μπαμπάς μου είναι από εδώ, ήταν το δεύτερο σπίτι μας από πάντα. Η οικογένειά μου πάει πακέτο με το Βραδέτο.  Από το 1973 έχουμε το καφενείο-ταβέρνα στην πλατεία του χωριού, από τον παππού και τη γιαγιά. Είναι ένα από τα παλαιότερα καφενεία που είναι εν ενεργεία στην Ελλάδα, όπως μας ενημέρωσε κάποιος που έγραφε ένα σχετικό βιβλίο.

Μπορεί να σου φανεί περίεργο, αλλά δεν έχουμε πολύ ελεύθερο χρόνο, είμαστε στα μαγαζιά μας 10 με 16 ώρες τη μέρα κάποιες φορές! Για εμάς αυτά είναι ουσιαστικά τα σπίτια μας. Εκεί τρώμε, μαζί με τον κόσμο. Στα άλλα, τα «κανονικά» σπίτια μας, πάμε μόνο για ξεκούραση.

Αρχικά μέναμε στα Γιάννενα και δουλεύαμε το καφενείο-ταβέρνα Σαββατοκύριακα, αργίες και γιορτές. Η οικονομική κρίση επηρέασε τις δουλειές των γονιών μου στην πόλη, οπότε πήραμε την απόφαση οικογενειακώς να ασχοληθούμε σε μόνιμη βάση με το μαγαζί. Εγώ μόλις είχα τελειώσει το πτυχίο μου και ήθελα να φύγω έξω, όμως με κέρδισε η ιδέα του πατέρα μου να πάρουμε το παλιό σχολείο του χωριού, το οποίο ήταν σε λειτουργία ως το 1969, και να το κάνουμε καφέ που θα το λειτουργώ εγώ και θα έχω παράλληλα την ευκαιρία να εκθέτω τα κοσμήματα που φτιάχνω από μικρή.

Ήμουν 24 όταν άνοιξα το μαγαζάκι μου, τη «Σκάλα του Βραδέτου», και η πιο νέα επαγγελματίας στο Ζαγόρι. Ίσως να είμαι ακόμα. Το έφτιαξα ακριβώς όπως ήθελα, το μενού, τη μουσική και οτιδήποτε βλέπεις. Η τουαλέτα μας είναι και γκαλερί! Μπορείτε να τη δείτε εδώ.

Η 32χρονη Κωνσταντίνα είναι μία από τους τρεις μόνιμους κατοίκους του Βραδέτου Ζαγορίου Facebook Twitter
Ήμουν 24 όταν άνοιξα το μαγαζάκι μου, τη «Σκάλα του Βραδέτου», και η πιο νέα επαγγελματίας στο Ζαγόρι.

Μπορεί να σου φανεί περίεργο, αλλά δεν έχουμε πολύ ελεύθερο χρόνο, είμαστε στα μαγαζιά μας 10 με 16 ώρες τη μέρα κάποιες φορές! Για εμάς αυτά είναι ουσιαστικά τα σπίτια μας. Εκεί τρώμε, μαζί με τον κόσμο. Στα άλλα, τα «κανονικά» σπίτια μας, πάμε μόνο για ξεκούραση.

Τι θα πρότεινα να δοκιμάσεις; Τα πάντα! Στην ταβέρνα μας, τα πάντα, αλήθεια… άμα είσαι 50 χρόνια στη δουλειά, δεν θα κάνεις και πολλά λάθος. Είναι πολύ σπιτικά και οικογενειακά, το μέρος, το φαγητό, το προσωπικό. Στο μαγαζάκι μου, τον χειμώνα, κανελάδα, τσάι λάτε, ζεστό κρασί και το κοκτέιλ Beloi Sunrise. Το καλοκαίρι τη λεμονάδα με τα φρέσκα βότανα, μπίρα με γεύση και τα κοκτέιλ Vradejito & Think Green. Και όλες τις εποχές τα γλυκά μας και το λικέρ από κράνα. Και τα κοσμήματα ασφαλώς! Έχουμε κάτι για όλους!

Αν έρθεις ως εδώ πρέπει απαραιτήτως να πας στην Μπελόη. Είναι το καλύτερο σημείο για να θαυμάσεις τη μοναδική ομορφιά της χαράδρας του Βίκου. Είναι ένα χαλαρό μισάωρο με τα πόδια από το χωριό.

Η Σκάλα του Βραδέτου είναι ένα μοναδικό τοπόσημο που θα πρέπει να επισκεφτείς. Είναι ένα μοναδικό δείγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής, στην ουσία ένα πετρόχτιστο μονοπάτι 1.100 σκαλοπατιών και τριών λωρίδων κυκλοφορίας, που ενώνει το χωριό με το γειτονικό Καπέσοβο. Κάποτε ήταν η μοναδική πρόσβαση του χωριού στον έξω κόσμο.

Κάτι ακόμα που δεν θα πιστέψεις είναι πως μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που έχουμε είναι η έλλειψη νερού. Το ξέρεις το τραγούδι «Δεν έχουμε νερό σε τούτο το χωριό»; Κάπως έτσι! Σε πολλά χωριά υπάρχει το θέμα αυτό παραδόξως, κι ας βρίσκονται σε βουνό. Τον χειμώνα παγώνει, το καλοκαίρι τελειώνει. 

O τόπος μου, το Βραδέτο  Facebook Twitter
Δεν θα εξιδανικεύσω τη ζωή στο χωριό. Δεν είναι εύκολη. Έχει μια έμφυτη μελαγχολία.

Επίσης ο καιρός, όπως μπορείς να φανταστείς, είναι πολύ δύσκολος. Το Βραδέτο δέχεται και πολλή κακοκαιρία και χιόνι. Μέτρα χιόνι… Οπότε η πρόσβαση, η συντήρηση των σπιτιών, το ξεχιόνισμα κ.λπ., αν θες να ζήσεις εδώ τον χειμώνα, είναι μεγάλο θέμα.

Το καλοκαίρι θα με βρεις έξω στην αυλή, να πίνω στυμμένη λεμονάδα με φρέσκα βότανα, να φτιάχνω κοσμήματα ή να δημιουργώ οτιδήποτε. Να παρατηρώ τη χλωρίδα και την πανίδα που με επισκέπτεται. Να ταΐζω τα αδέσποτα/παρατημένα/ελευθέρα σκυλάκια που εμφανίζονται, τα πουλιά, τα έντομα, ελπίζω μια μέρα και την αρκούδα. Να μαθαίνω τα μακρινά μέρη από όπου έρχονται οι επισκέπτες μας και να βάζω μια καρφίτσα στον χάρτη μας! Τον χειμώνα μια από τα ίδια, αλλά μέσα, με τη σόμπα και ζεστό λικέρ από κράνα. 

Μου λείπουν φυσικά πολλά, οι φίλοι μου πάνω από όλα. Αλλά, να σου πω την αλήθεια, νιώθω γεμάτη, μου αρέσει που έχω κάνει κάτι τελείως δικό μου και μπορώ να δημιουργώ ωραίες αναμνήσεις στους επισκέπτες. Δεν ξυπνάω ποτέ λέγοντας «ωχ, πρέπει να πάω στο γραφείο». Αν και πολλές φορές λέω «ωχ» που είμαι μόνη μου στο χωριό.

Δεν θα εξιδανικεύσω τη ζωή στο χωριό. Δεν είναι εύκολη. Έχει μια έμφυτη μελαγχολία. Αυτό που θα συμβούλευα κάποιον που σκέφτεται να φύγει από την πόλη για ένα χωριό, ειδικά για ένα απομονωμένο χωριό όπως το Βραδέτο –η αλήθεια είναι ότι δύσκολα θα βρεις τέτοια απομόνωση σε όλη την Ελλάδα–, είναι να αναρωτηθεί αν μπορεί να είναι αυτόνομος σε κάποια θέματα. Γιατί η βοήθεια ή η υποστήριξη δεν είναι αυτονόητη ούτε στα βασικά. 

O τόπος μου, το Βραδέτο  Facebook Twitter
Mε κέρδισε η ιδέα του πατέρα μου να πάρουμε το παλιό σχολείο του χωριού, το οποίο ήταν σε λειτουργία ως το 1969, και να το κάνουμε καφέ.
Ταξίδια
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Στο χωριό καταλάβαμε για πρώτη φορά πως ο φορτιστής του κινητού κάνει θόρυβο»

Οι επαρχίες μας / «Στο χωριό καταλάβαμε για πρώτη φορά πως ο φορτιστής του κινητού κάνει θόρυβο»

Η Δέσποινα Τζιουβάρα άφησε την Αθήνα για τον Βουτσαρά, ένα από τα Κουρεντοχώρια, και ευελπιστεί να βοηθήσει την περιοχή να περάσει σε μια νέα εποχή μετά την απότομη ερήμωση.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
Δεμάτι κάλεσμα

Γειτονιές της Ελλάδας / «Η καθημερινότητα δεν είναι σχεδόν ποτέ ίδια στο βουνό»

Ο Βασίλης Νάκκας, ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ΚοινΣΕπ «Τα Ψηλά Βουνά», απευθύνει πρόσκληση σε όσους θέλουν να ζήσουν και να εργαστούν στο Δεμάτι Ζαγορίου, συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη των ορεινών κοινοτήτων.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Nothing Days / Νάπολη: Γιορτάζοντας τη χαρά της ζωής στη σκιά του Βεζούβιου

Ένα «ανοιξιάτικο» τριήμερο σε μία πόλη που ξέρει από φυσικές καταστροφές αλλά ξέρει και να υμνεί τη ζωή, και μία μεγάλη βόλτα στην Πομπηία και στο Ερκολάνο. Από το αρχαίο «fast food» στις σύγχρονες γεύσεις της ναπολιτάνικης κουζίνας.
M. HULOT
Τρεις φίλοι από την Αθήνα δημιούργησαν μια μικρή, αυτάρκη κοινότητα στην Αιτωλοακαρνανία, έναν ζωντανό πυρήνα ανθρώπων που ζουν και εργάζονται με τη φύση αναζωογονώντας την τοπική κοινωνία

Γειτονιές της Ελλάδας / «Είναι ωραίο να μη γυρίζουν όλα γύρω από τα λεφτά»

Τρεις Αθηναίοι δημιούργησαν το Yamochori, μια μικρή, αυτάρκη κοινότητα στην Αιτωλοακαρνανία – έναν ζωντανό πυρήνα ανθρώπων που ζουν και εργάζονται με τη φύση, οργανώνοντας δράσεις και αναζωογονώντας την τοπική κοινωνία.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
48 ώρες στη Λάρισα

Ταξίδια / 48 ώρες στη Λάρισα

Από τα αρχαία θέατρα που κρύβονται στο κέντρο της, μέχρι το καλλιτεχνικό χωριό της που ζωντανεύει κάτω από τον ήλιο, η πόλη αυτή δεν είναι απλώς μια ενδιάμεση στάση προς τη Θεσσαλονίκη, αλλά προσφέρει πολλά μαζί με το τσίπουρο Τυρνάβου και τον χαλβά Φαρσάλων.
ΚΟΡΙΝΑ ΦΑΡΜΑΚΟΡΗ
«Οι άνθρωποι του χωριού είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι. Επέλεξα να ζήσω ανάμεσά τους και όχι σε παλάτια. Κοντά τους όμως νιώθω βασιλιάς».

Γειτονιές της Ελλάδας / «Ζώντας κοντά στους ανθρώπους του χωριού νιώθω βασιλιάς»

Ο Νίκος Πατερέκας μετακόμισε ξαφνικά στη Νέα Αβόρανη, έγινε αγρότης και, αν και κάποια αγαπημένα του πρόσωπα μπορεί να μην τον στήριξαν σε αυτή την απόφαση, πορεύεται με οδηγό την υπόσχεση που έδωσε όταν έχασε τους παππούδες του.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
48 ώρες στον Βόλο

Ταξίδια / 48 ώρες στον Βόλο

Από ένα έργο του Πικιώνη και ένα ιστορικό κινηματοθέατρο μέχρι τα παραδοσιακά τσιπουράδικα και τα βιομηχανικά μνημεία, ο Βόλος αποκαλύπτει την πολυπολιτισμική του κληρονομιά. Εδώ, το παλιό συναντά το νέο, με την παραλία και τα Παλαιά να είναι μόνο η αρχή για μια συναρπαστική εξερεύνηση.
ΚΟΡΙΝΑ ΦΑΡΜΑΚΟΡΗ
«Η ψυχική ισορροπία που κερδίζεις φεύγοντας από την Αθήνα σου ανοίγει ορίζοντες»

Γειτονιές της Ελλάδας / «Η ψυχική ισορροπία που κερδίζεις φεύγοντας από την Αθήνα σου ανοίγει ορίζοντες»

Η Χαρά Δελή άφησε τη δουλειά της ως πολιτικός μηχανικός στην Αθήνα για να ζήσει από τη σαπωνοποιία στην Τρίπολη. Αν και η μετάβαση δεν ήταν εύκολη, τώρα δεν φαντάζεται τη ζωή της χωρίς τον χρόνο που απέκτησε.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
Το καφέ του Wes Anderson, τo δεινοσαυράκι του Duomo κι άλλες 8 στάσεις σ’ ένα τριήμερο στο Μιλάνο

Ηχητικά Άρθρα / Το καφέ του Wes Anderson, τo δεινοσαυράκι του Duomo κι άλλες 8 στάσεις σ’ ένα τριήμερο στο Μιλάνο

Το Μιλάνο μπορεί να έχει μια απωθητική μουσολινική αισθητική στα κτίρια και τον χειρότερο κόσμο που μπορείς να συναντήσεις σε κέντρο πόλης, αλλά δεν είναι ούτε άσχημο, ούτε αδιάφορο.
M. HULOT
«Βγαίνεις ένα χειμωνιάτικο πρωινό από το σπίτι σου, ο ήλιος ανατέλλει και οι χιονισμένες βουνοκορφές βάφονται ροζ. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από τη ζωή»;

Ταξίδια / «Στη Μαντίνεια οι μέρες γεμίζουν με πράγματα που έχουν πραγματική αξία και νόημα»

Όταν ένιωσε ότι ο χρόνος στην Αθήνα φεύγει χωρίς να τον αντιλαμβάνεται, η Μαριλένα Παναγοπούλου επέστρεψε στο χωριό της, αφοσιώθηκε στο κρασί και απολαμβάνει πια τη ζωή σε έναν τόπο όπου ο ήλιος ανατέλλει και οι χιονισμένες βουνοκορφές βάφονται ροζ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
«Τα Άγραφα είναι ό,τι πιο ατόφιο και αληθινό έχει απομείνει στην Ελλάδα»

Γειτονιές της Ελλάδας / «Τα Άγραφα είναι ό,τι πιο ατόφιο και αληθινό έχει απομείνει στην Ελλάδα»

Πριν από πέντε χρόνια και μέσα σε μόλις τρεις μέρες, η Βασιλική Κοϊμτζίδου επέλεξε να ζήσει στο ορεινό Πετρίλο που μετρά δέκα μόνιμους κατοίκους και προσπαθεί να δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε να τολμήσουν να κατοικήσουν και άλλοι νέοι στο χωριό.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
Η Ελένη Τσομπανίδου γύρισε στο χωριό της, τα Δίκαια του Έβρου και βρήκε αυτό που έψαχνε χρόνια στο εξωτερικό

Γειτονιές της Ελλάδας / «Σε ένα χωριό με εκατό ανθρώπους, μπορείς να κάνεις τη διαφορά πιο εύκολα»

Αφήνοντας πίσω της τη ζωή στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις, η Ελένη Τσομπανίδου επέστρεψε στα Δίκαια Έβρου και ζωντανεύει ανενεργούς χώρους μέσα από την τέχνη και τη συνεργασία με την τοπική κοινότητα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ