Είμαστε αρκετά ψύχραιμοι να φιλοξενήσουμε παραγωγές που δεν θα αποθεώνουν αναγκαστικά, το ελληνικό μεγαλείο;

Είμαστε αρκετά ψύχραιμοι να φιλοξενήσουμε παραγωγές που δεν θα αποθεώνουν αναγκαστικά, το ελληνικό μεγαλείο; Facebook Twitter
9
Είμαστε αρκετά ψύχραιμοι να φιλοξενήσουμε παραγωγές που δεν θα αποθεώνουν αναγκαστικά, το ελληνικό μεγαλείο; Facebook Twitter
Το όχι και τόσο καλό φιλμ "Πρόμαχος" έτυχε θερμής αντιμετώπισης από τις Αρχές, που παραχώρησαν τον Ιερό Βράχο, το Μουσείο της Ακρόπολης και το Παναθηναϊκό Στάδιο για τα γυρίσματα.

Τι είδους ξένο σινεμά προσκαλούμε στην Ελλάδα; Και, τελικά, είμαστε αρκετά ψύχραιμοι να φιλοξενήσουμε παραγωγές που δεν θα αποθεώνουν αναγκαστικά, το ελληνικό μεγαλείο;

Σε πρώτη φάση, κανείς δεν έχει αντίρρηση με τις προτάσεις που έφερε η Υφυπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κα Άντζελα Γκερέκου στον Υφυπουργό Οικονομικών κ. Γιώργο Μαυραγάνη, και που προβλέπουν έκπτωση 100% στο φόρο που αναλογεί στο ποσό που επενδύεται στην παραγωγή μιας κινηματογραφικής ταινίας από φυσικά και νομικά πρόσωπα με φορολογική υποχρέωση στην Ελλάδα- κάτι που κυρίως προσκαλεί τους ξένους που, μέσω ενός Έλληνα παραγωγού, θέλουν να γυρίσουν μια ταινία στη χώρα μας. Η ταυτόχρονη υπόσχεση της απλοποίηση των αδειοδοτήσεων για ευαίσθητους χώρους, αρχαιολογικούς ως επί το πλείστον, θα λύσει τα χέρια όσων έχουν απηυδήσει με την απαγορευτική γραφειοκρατεία. Κάλλιο αργά, για ένα θέμα που κακώς δεν έχει αντιμετωπιστεί και λυθεί εδώ και δεκαετίες.

H Μάλτα, ή η Ρουμανία, ή η Ουγγαρία, ποσώς νοιάζονται αν θα φαίνονται στις ξένες παραγωγές. Τους ενδιαφέρει το χρήμα που θα εισρεύσει και οι δουλειές που δημιουργούνται. Κανείς δεν αναγνωρίζει το Μαρόκο από το generic, υπαίθριο πλατό της Ουαρζαζάτ, στους πρόποδες του Άτλαντα. Ούτε η Ισλανδία είπε στον Κρίστοφερ Νόλαν πως οφείλει να δείξει και λίγο γκέϊζερ, για να μην παρεξηγηθεί η χώρα ως εξωγήινη, στο Interstellar.


Αυτά είναι καλά νέα, θετικότατα βήματα, αλλά ακόμη προτάσεις, αν και, απ' ότι φαίνεται, υπάρχει πολιτική βούληση να υλοποιηθούν. Οι λόγοι είναι βασικά οικονομικοί και εργασιακοί: τόσα χρόνια, γείτονες χώρες, με λιγότερη ως μηδενική πολιτιστική παράδοση, έχουν εξελιχθεί σε χαλί για προσκύνημα για τα ξένα στούντιο και τις μεγάλες παραγωγές- με το αζημίωτο φυσικά. Η Αντζελίνα Τζολί με τον Μπραντ Πιτ γυρίζουν στη Μάλτα, ο Κόπολα και ο Γκίλιαμ το έχουν δοκιμάσει στη Ρουμανία, κι έμειναν ευχαριστημένοι, το Μαρόκο μονοπωλεί το αραβικό ντεκόρ, η Βουλγαρία με τις ανταγωνιστικές της τιμές και τα χαμηλά εργατικά προσελκύει παραγωγές, η Ουγγαρία και η Τσεχία έχουν ενεργοποιήσει τα παλιά τους στούντιο, η Γερμανία επίσης (και σε μεγάλο και εκτεταμένο βαθμό, με σαλόνι της το Φεστιβάλ Βερολίνου, όπως είδαμε πρόσφατα στην περίπτωση των Μνημείων Ανδρών του Τζορτζ Κλούνι).

Είμαστε αρκετά ψύχραιμοι να φιλοξενήσουμε παραγωγές που δεν θα αποθεώνουν αναγκαστικά, το ελληνικό μεγαλείο; Facebook Twitter
Η Mamma Mia ήταν μία και όντως έφερε τουρίστες, αλλά το ζητούμενο δεν είναι να μας λένε οι ξένοι πόσο ωραία είναι τα αρχαία κι οι παραλίες μας αλλά να κάνουμε και καμιά δουλειά...


Η αφορμή για τις προτάσεις Γκερέκου είναι το αυξανόμενο μαρκάρισμα στην εθνική μας συνείδηση, μαζί με ένα "γιατί ρε γαμώτο;". Γιατί ο Αλέξανδρος του Στόουν, η Τροία του Πέτερσεν και οι 300 του Σνάϊντερ να έχουν γυριστεί δίπλα μας , και όχι στο φυσικό τους λίκνο; Να θυμίσω λοιπόν πως σε κάποιες από αυτές τις χαμένες, ή μάλλον, στα σκουπίδια πεταμένες ευκαιρίες, θέλαμε να έχουμε γνώμη στο σενάριο. Η επίσημη, κρατική παρέμβαση δεν γίνεται ανεκτή από τους ισχυρούς του παγκόσμιου σινεμά. Τουλάχιστον, δεν γίνεται αποδεκτή όταν υπάρχουν κι άλλες εναλλακτικές. Δεν θες στη Σπάρτη; Πάμε στη Βαλέτα, και, καθώς μιλάμε για ιστορία στα όρια της μυθολογίας, το αλλάζουμε και λίγο το σκηνικό. Έχεις αμφιβολία για τον ανδρισμό του Αλέξανδρου; Καλά κάνεις, αλλά εμείς έχουμε δουλειές, και θα τις κάνουμε αλλού, και όπως εμείς νομίζουμε. Όταν ο Τζέρι Μπρουκχάϊμερ θέλει να χρησιμοποιήσει τα μαχητικά και τα υποβρύχια του αμερικανικού στρατού στις βροντώδεις περιπέτειες του, ελλείψει άλλης επιλογής, αναγκαστικά ζητάει την έγκριση τους και αν δεν την λάβει, θα πορευτεί ανάλογα- που δεν υπάρχει περίπτωση να του αρνηθούν γιατί δεν τους αμφισβητεί επί της αρχής. Εμείς θέλουμε να έχουμε τον τελευταίο λόγο, με τα χρήματα των άλλων. Και μέχρι στιγμής, κρατήσαμε το δικαίωμα και οι άλλοι πήγαν πάσο.


Πρόσφατα, έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης η ταινία "Πρόμαχος" των ελληνοαμερικανών αδελφών Βούρχις, με θέμα τη διεκδίκηση των Μαρμάρων του Παρθενώνα από έναν δικηγόρο, ο οποίος προσπαθεί με πείσμα και πάθος να αποδείξει πως τα έγγραφα του Έλγιν ήταν πλαστά. Το όχι και τόσο καλό φιλμ έτυχε θερμής αντιμετώπισης από τις Αρχές, που παραχώρησαν τον Ιερό Βράχο, το Μουσείο της Ακρόπολης και το Παναθηναϊκό Στάδιο για τα γυρίσματα. Σαν πλούσιο, παρατεταμένο διαφημιστικό με απλοϊκή υπόθεση, ο Πρόμαχος είναι ένα σπάνιο δείγμα προπαγάνδας αναμφίβολα σοβαρών και δίκαιων θέσεων, δηλωτικό μιας περιόδου διεκδίκησης, όχι μόνο των Μαρμάρων, αλλά και της χαμένης ελληνικής υπερηφάνειας στο εξωτερικό. Ο Δήμος Αθηναίων και το Υπουργείο υπήρξαν γενναιόδωροι με τους χώρους που πολύ δύσκολα "δανείζουν", φαντάζομαι επειδή το συγκεκριμένο φιλμ τους φάνηκε μιας πρώτης τάξεως διαφήμιση για την τρέχουσα πολιτιστική ατζέντα, αλλά και την πάγια λαχτάρα που μας διακατέχει να επιδείξουμε τα βαριά όπλα της κουλτούρας μας.

Καλώς ή κακώς, η κατά περίπτωση έγκριση εξαρτάται από το ποιό κόμμα βρίσκεται στην εξουσία. Διότι, αν, η Χρυσή Αυγή, κυβερνούσε, ποιος ξέρει , αν, πού και σε ποιόν θα έδινε την άδεια. Εφόσον ακόμη, διά νόμου, η πίτα βρίσκεται στα χέρια του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος και όχι στη δικαιοδοσία μιας ανεξάρτητης, αυτοδιοικούμενης κινηματογραφικής Αρχής που θα απαρτίζεται από ειδικούς


Το θέμα είναι το εξής: η Μάλτα, ή η Ρουμανία, ή η Ουγγαρία, ποσώς νοιάζονται αν θα φαίνονται στις ξένες παραγωγές. Τους ενδιαφέρει το χρήμα που θα εισρεύσει και οι δουλειές που δημιουργούνται. Κανείς δεν αναγνωρίζει το Μαρόκο από το generic, υπαίθριο πλατό της Ουαρζαζάτ, στους πρόποδες του Άτλαντα. Ούτε η Ισλανδία είπε στον Κρίστοφερ Νόλαν πως οφείλει να δείξει και λίγο γκέϊζερ, για να μην παρεξηγηθεί η χώρα ως εξωγήινη, στο Interstellar. Εμείς, εκτός από τις σημαντικές φοροελαφρύνσεις και τις γραφειοκρατικές απεμπλοκές, δεν είμαι σίγουρος αν μπορούμε εύκολα να απαλλαγούμε από το καρτποσταλικό μας απωθημένο. Η Mamma Mia ήταν μία και όντως έφερε τουρίστες, αλλά το ζητούμενο δεν είναι να μας λένε οι ξένοι πόσο ωραία είναι τα αρχαία κι οι παραλίες μας αλλά να κάνουμε και καμιά δουλειά. Και οι τουρίστες θα έρθουν, όχι μόνο για τα γαλάζια μας τα νερά, αλλά και για τις πρακτικές ευκαιρίες που μπορούμε να δημιουργήσουμε- βλέπε Σαντορίνη με τους επικερδείς μαζικούς γάμους γάμους, όσο κι αν η υπόθεση αποπνέει κιτς με φαντασμαγορική θέα...

Στον Πρόμαχο, λοιπόν δόθηκαν οι χώροι, γιατί η Κυβέρνηση συμφώνησε. Καλώς ή κακώς, η κατά περίπτωση έγκριση εξαρτάται από το ποιό κόμμα βρίσκεται στην εξουσία. Διότι, αν, η Χρυσή Αυγή, κυβερνούσε, ποιος ξέρει , αν, πού και σε ποιόν θα έδινε την άδεια. Εφόσον ακόμη, διά νόμου, η πίτα βρίσκεται στα χέρια του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος και όχι στη δικαιοδοσία μιας ανεξάρτητης, αυτοδιοικούμενης κινηματογραφικής Αρχής που θα απαρτίζεται από ειδικούς, όπως συμβαίνει στη Γαλλία για παράδειγμα, θα πρέπει να εμπιστευόμαστε την κουλτούρα και τα γούστα του καθενός, είτε αγαπάει το σινεμά, είτε δεν δίνει δεκάρα, και απλώς μεταβαίνει από το ένα Υπουργείο στο άλλο. Όπως μου είχε πει και ένας παλαιότερος Υπουργός Πολιτισμού, θα έχουμε πολιτισμό ανάλογα με την πολιτική μας ψήφο. Δηλαδή, η πλειοψηφία (έμμεσα αλλά και τεχνηέντως, αν ο εκλογικός νόμος συνεχίσει ως έχει), θα αποφασίζει για το λεπτό σύστημα που λέγεται κνηματογράφος. Διότι όσο ευαίσθητοι είμαστε οι Έλληνες με τον πολιτισμό μας (θεωρώντας, στη μοναδικότητα μας, πως είμαστε πιό μοναδικοί από τους υπόλοιπους) τόσο ευαίσθητες και πολύπλοκες είναι οι Τέχνες στο χειρισμό τους, και είναι εντελώς λάθος να αντιμετωπίζονται σα δημόσια έργα.

Είμαστε αρκετά ψύχραιμοι να φιλοξενήσουμε παραγωγές που δεν θα αποθεώνουν αναγκαστικά, το ελληνικό μεγαλείο; Facebook Twitter
Ο Δήμος Αθηναίων και το Υπουργείο υπήρξαν γενναιόδωροι με τους χώρους που πολύ δύσκολα "δανείζουν", φαντάζομαι επειδή το συγκεκριμένο φιλμ τους φάνηκε μιας πρώτης τάξεως διαφήμιση για την τρέχουσα πολιτιστική ατζέντα, αλλά και την πάγια λαχτάρα που μας διακατέχει να επιδείξουμε τα βαριά όπλα της κουλτούρας μας.


Η δημοκρατία δεν είναι πατρόν και πανάκεια για να είναι εφαρμόσιμη σε όλες τις καταστάσεις. Δεν θα κρίνει ο Φρανσουά Ολάντ την ποιότητα του Τιερί Φρεμό και του Φεστιβάλ Καννών, ούτε θα ξηλώσει (ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πάντα) από τη διεύθυνση της Ταινιοθήκης της Γαλλίας τον Κώστα Γαβρά, επειδή δεν του αρέσει η τακτική του- μου το έχει πει ο ίδιος ο Γαβράς, όταν είχε έρθει να βοηθήσει την Ελληνική Ταινιοθήκη, που πάντα παλεύει να κινηθεί αυτόνομα και να υπενθυμίζει πως λειτουργεί υπέρ του σινεμά. Η χρηματοδότηση παραμένει κρατική, αλλά το σινεμά ανεξάρτητο. Κι αυτά, σε μια χώρα που φημίζεται για τη δημοκρατικότητα της. Η απόφαση για την "πολιτιστική εξαίρεση" έχει παρθεί εδώ και πολλά χρόνια στη Γαλλία και τα όποια προβλήματα αντιμετωπίζονται από τους σχετικούς, όχι από τους περαστικούς και τους οπορτουνιστές.

Εμείς αργήσαμε, αλλά η συγκυρία είναι ευνοϊκή, μόνο αν σκεφτούμε ψύχραιμα πως η Ελλάδα έχει να ανταγωνιστεί τη Μάλτα, κι όχι να κάτσει στα αρχαία αυγά της. Το μεγαλείο συνίσταται να ξεπεράσεις τις ευκολίες και τις σιγουριές. Για παράδειγμα, ένα μέρος των χρημάτων που θα προέλθουν από τις παραγωγές που θα έρθουν στη χώρα, να επιχορηγήσουν διεθνείς ταινίες άξιων Ελλήνων δημιουργών, ακόμη κι αν εκείνοι επιλέξουν να τις γυρίσουν εκτός Ελλάδας. Υπέρβαση, ε;

9

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Βαλ Κίλμερ: Ο άνθρωπος που θα (μπορούσε να) γινόταν σταρ

Απώλειες / Βαλ Κίλμερ (1959-2025): Ο άνθρωπος που θα μπορούσε να είχε γίνει σούπερσταρ

Έφυγε από τη ζωή ο Κρις του «Heat», ο Iceman του «Top Gun», ο «ξανθός» Μπάτμαν του Τζόελ Σουμάχερ, ο Τζιμ Μόρισον του Όλιβερ Στόουν, ο γκέι ντέτεκτιβ του «Kiss Kiss Bang Bang», ένας ηθοποιός που κατέγραψε μερικές αξέχαστες εμφανίσεις στο ενεργητικό του, μα δεν έκανε την αναμενόμενη καριέρα μεγάλου σταρ λόγω ατυχών συγκυριών αλλά και προσωπικών επιλογών.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Η Λάιζα Μινέλι σήμερα δηλώνει ευτυχισμένη. ή Λάιζα Μινέλι: Mια απίστευτη ιστορία επιβίωσης.

Οθόνες / Λάιζα Μινέλι: Mια απίστευτη ιστορία επιβίωσης

Gay icon, μια χαρισματικά αφοσιωμένη performer, αλλά και αντικείμενο χλεύης. Το ντοκιμαντέρ του Μπρους Ντέιβιντ Κλάιν «Liza: A Truly Terrific, Absolutely True Story» σίγουρα δεν αφηγείται την ιστορία ενός τυπικού nepo baby.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
τομ χάρντι

Οθόνες / 10 τηλεοπτικές σειρές που θα δούμε την άνοιξη

Από τη μεγάλη επιστροφή του «The Last of Us» σε εκείνη του «Αστερίξ» και από τη σεξουαλική αναζήτηση της Μισέλ Ουίλιαμς σε μια απολαυστική ματιά στον κόσμο του σύγχρονου μπαλέτου, αυτές είναι οι σειρές που θα μας κρατήσουν καθηλωμένους στη μικρή οθόνη το επόμενο διάστημα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Οι 10 αγαπημένες ταινίες της Μαρίνας Σάττι

Μυθολογίες / «Οι εικόνες του Ζβιάγκιντσεφ είναι υπνωτιστικές»: Οι 10 αγαπημένες ταινίες της Μαρίνας Σάττι

Στην κινηματογραφική λίστα της τραγουδοποιού, η σιωπή λέει περισσότερα από τα λόγια, οι εικόνες αποκαλύπτουν κρυμμένα συναισθήματα, οι κόσμοι είναι γεμάτοι αβεβαιότητες και συγκρούσεις, και η μουσική έχει μια ιερή διάσταση.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΝΙΝΕΤΤΑ ΓΙΑΚΙΝΤΖΗ
21 ντοκιμαντέρ του 21ου αιώνα που αξίζει να δείτε

Οθόνες / 21 ντοκιμαντέρ του 21ου αιώνα που αξίζει να δείτε

Από μια σπουδαία στιγμή του σκορσεζικού σινεμά ως την ψηφιακή επανάσταση της Ανιές Βαρντά κι από το συγκλονιστικό δίπτυχο του Τζόσουα Οπενχάιμερ ως τη μεγάλη φιλμική «σκανταλιά» του Banksy, αυτοί είναι 21 σταθμοί του σύγχρονου σινεμά τεκμηρίωσης που πρέπει να έχει δει κάθε σινεφίλ.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
«Μπορεί να γίνει μια παραγωγή σαν το “Flow” στην Ελλάδα, αρκεί να το θέλουμε»

Οθόνες / «Μπορεί να γίνει μια παραγωγή σαν το “Flow” στην Ελλάδα, αρκεί να το θέλουμε»

Με αφορμή τη δεύτερη απονομή των βραβείων Stratos, που τιμούν το ελληνικό animation, o πρόεδρος της ASIFA HELLAS Κωνσταντίνος Κακαρούντας μιλά για την άνθηση της σκηνής, τις προκλήσεις και για το πώς η Ελλάδα μπορεί να πετύχει μια παραγωγή οσκαρικού επιπέδου.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
 «Εσύ, θείο, δεν θα φύγεις, θα μείνεις εδώ μαζί μου!» ή Γιάννα Δεληγιάννη: «Βρίσκω την ουσία μόνο στο να στηρίζει ο ένας τον άλλον». ή Η Γιάννα Δεληγιάννη προβάλλει ταινίες στους μαθητές της άγονης γραμμής.

Οθόνες / Η Γιάννα Δεληγιάννη προβάλλει ταινίες στους μαθητές της άγονης γραμμής

Η κινηματογραφίστρια και πρόεδρος της Cinemathesis μιλά για την πρωτοβουλία της να υλοποιεί κινηματογραφικά εργαστήρια για παιδιά σε απομακρυσμένα δημοτικά σχολεία της άγονης γραμμής, το όραμα και το αποτύπωμα της δράσης της, για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και για το τι λείπει από την τυπική εκπαίδευση.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Γιατί το «Adolescence» έχει αναδειχθεί σε παγκόσμιο φαινόμενο;

Pulp Fiction / Γιατί το «Adolescence» έχει αναδειχθεί σε παγκόσμιο φαινόμενο;

Είναι η τεχνική αρτιότητα μιας αστυνομικής σειράς με επίκαιρο κοινωνικό θέμα που της χαρίζει τόσο μεγάλο αντίκτυπο στο κοινό; Ή μήπως η πραγματική δύναμη πηγάζει από τον φόβο των γονιών για τις εγκληματικές παραλείψεις και, κυρίως, για την άγνοιά τους απέναντι στα κρυφά σημάδια του ψηφιακού κόσμου;
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Η μαμά μου, ο Μπαρτ Ρέινολντς κι ένας θάνατος που παραμένει μυστηριώδης εδώ και μισό αιώνα

Οθόνες / Η μαμά μου, ο Μπαρτ Ρέινολντς κι ένας θάνατος που παραμένει μυστηριώδης εδώ και μισό αιώνα

Ο γιος της ηθοποιού Σάρα Μάιλς ήταν τεσσάρων ετών όταν βρέθηκε νεκρός ο μάνατζερ και πρώην εραστής της μητέρας του. Οι υποψίες είχαν πέσει τότε πάνω στον συμπρωταγωνιστή της Μπαρτ Ρέινολντς. 51 χρόνια αργότερα, ο Μπολτ προσπαθεί να θυμηθεί τι συνέβη.
LIFO NEWSROOM
Το Παιδί Τραύμα επιλέγει τις 10 αγαπημένες του ταινίες

Μυθολογίες / «Το Festen έχει επηρεάσει τους στίχους μου»: Οι 10 αγαπημένες ταινίες του Παιδιού Τραύματος

Χάνεκε αλλά και Αγγελόπουλος, «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους» αλλά και «Aftersun», το Παιδί Τραύμα επιλέγει 10 ταινίες που κυμαίνονται από τον ωμό ρεαλισμό και τη βία μέχρι τον θρίαμβο της ποίησης και της τρυφερότητας.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΝΙΝΕΤΤΑ ΓΙΑΚΙΝΤΖΗ
10 εξαιρετικές ταινίες που μπορείτε να δείτε τώρα στο Netflix

Οθόνες / 10 εξαιρετικές ταινίες που μπορείτε να δείτε τώρα στο Netflix

Το Netflix έχει γίνει ο παράδεισος της εύκολης ψυχαγωγίας, αλλά για τους πραγματικούς σινεφίλ κρύβει και έναν άλλο κόσμο. Αυτή είναι μια λίστα με ταινίες που απαιτούν προσοχή και αφοσίωση, που αξίζουν τον κόπο.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Movies

Οθόνες / Η Χιονάτη και 8 καλύτεροι λόγοι για να πάτε σινεμά

Ένα υποψήφιο για Όσκαρ animation για ενήλικες, το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Αριάν Λαμπέντ και μια τολμηρή ταινία για την προσφυγική εμπειρία, γυρισμένη στην Αθήνα, είναι μερικές από τις προτάσεις της εβδομάδας που θα σας αποζημιώσουν.
THE LIFO TEAM

σχόλια

7 σχόλια
Η Ελλάδα δεν έχει κινηματογραφικά στούντιο και αυτό είναι ανασταλτικός παράγοντας. Επίσης το θέμα της μη ελαστικής φορολογίας αποτρέπει ξένους που θα ήθελαν να κάνουν στην Ελλάδα ταινίες για να αξιοποιήσουν τα τοπία της ή τις πόλεις της σαν αυτό που περιγράφει ο Θ.Κ. Είναι αλήθεια ότι υπάρχει τελείως διαφορετική αντιμετώπιση από τους κρατικούς φορείς όταν ζητάς πρόσβαση σε ιστορικούς χώρους αν αυτό που κάνεις "εξυμνεί" την Ελλάδα ή όχι και αυτό ισχύει ΚΑΙ για τις εγχώριες παραγωγές.
Ανάμεσα στους ελλιπέστατους Έλληνες πολιτικούς και τους - πιθανώς - αγαθότατων προθέσεων κινηματογραφιστές υπάρχουν τα μνημεία, τα οποία ΠΡΕΠΕΙ να προστατεύονται. Ας απαλλαγούν οι κινηματογραφιστές από την φορολογία, αν αυτό τους φέρει στη χώρα, αλλά εκτός από την προβολή της χώρας πρέπει να αναλαμβάνουν και το μίνιμουμ κάποιων υποχρεώσεων. Δεν βλέπω να υπάρχει πρόβλημα να κάνουν γυρίσματα όπου τους αρέσει με την προϋπόθεση όμως να καλύπτουν τα έξοδα που προκύπτουν από την επιπλέον επιβάρυνση των μνημείων π.χ. τυχόν επιπλέον εργασίες συντήρησης, αμοιβή φυλάκων των μνημείων για κινηματογράφηση εκτός ωραρίου, αποκατάσταση του μνημείου μετά τη χρήση κ.τ.λ. Όσο για τα σενάρια και την ιδεολογία γύρω από αυτά, έχετε απόλυτο δίκιο κε Κουτσογιαννόπουλε: η ψήφος μας έχει άμεση σχέση με το τι πολιτισμό θέλουμε.
O όποιος Μπρουκχέιμερ, πιθανόν να ζητήσει τη χρήση των μαχητικών του ελληνικού στρατού. Επίσης, ο αλλοδαπός παραγωγός, θα επιλέξει location γυρισμάτων αναλόγως του μικρότερου κόστους ανθρώπινου δυναμικού και υπηρεσιών. Ρουμνανία, Ουγγαρία, ΣΛοβενία, Κροατία, Βουλγαρία, ΔΕΝ έχουν Euro. ΕΠίσης τα ημετρομίσθια όπως και το κόστος των υπηρεσιών σε αυτές τις χώρες είναι κατά πολύ λιγότερα από ταν ανττίστοιχα ελληνικά. Παράλληλα, οι περισσότερες διαθέτουν εξαιρετικές υποδομές (πχ, η Ουγγαρία, τέλειο στούντιο και για υποβρύχιες λήψεις). Τον Παρθενώνα, αν θέλουν τον ανακατασκευάζουν, "φυσικά" ή ψηφιακά. Αν χρειάζονται ντε και καλά Σαντορίνη θα πάνε, ανεξαρτήτως κόστους. Αν όμως θέλουν κάμποσους τεχνικούς, κομπάρσους, υπηρεσίες, για πολλές εβδομάδες γυρισμάτων, ξεχάστε το, μέχρι να φτάσουν τα μεροκάματα στο επίπεδο της Βουλγαρίας.
Εμείς είμαστε περισσότερο αμερικανάκια κι από τ' αμερικανάκια χωρίς να το συνειδητοποιούμε.Καθόμαστε και σχολιάζουμε κοροΙδευτικά τ' αμερικανάκια για τις ταινίες με τον αμερικάνικο στρατό που τους σερβίρουν, και μετά παρακολουθούμε τις αντίστοιχες δικές μας με περηφάνια και τις εντυπώνουμε κιόλας κατά γράμμα. Για παράδειγμα, εάν ένας Έλληνας σκηνοθέτης γύριζε μια πλήρης ταινία για την Μικρασιατική Καταστροφή, και ξεκινούσε με όσα προηγήθηκαν αυτής, τις θηριωδίες του ελληνικού στρατού και την κακή ιδέα να πάνε να καταλάβουν την Άγκυρα μια αναντάν μπαμπαντάν ξένη πόλη, οι Έλληνες-αμερικανάκια που είναι συντριπτική πλειοψηφία, θα χαλιούνταν και θα εξανίσταντο εναντίον του.
"...έχεις αμφιβολία για τον ανδρισμό του Αλέξανδρου;"Καταλαβαίνω τι θέλετε να πείτε, ότι οι ελληνικές αρχές δεν ήθελαν να δώσουν αδεια σε κάτι που παρουσιαζε τον Αλέξανδρο (και) ως ομοφυλόφιλο...αλλά έτσι όπως το γράφετε....είναι σαν να υπερασπίζονταν αυτοί τον ανδρισμό του (αφού ως ομοφυλόφιλος δε θα ήταν άντρας!!!!) ενώ ο Στόουν θα τον κουτσούρευε τον ανδρισμό του, αφού θα τον παρουσίαζε ομοφυλόφιλο. Καμιά από τις δύο απόψεις δε στέκουν φυσικά ....και φυσικά ο Στόουν παρουσιασε μια χαρα τα γεγονότα, όσο μπορούσε από τις ιστορικές πηγές...