Κάποιες λέξεις διαβάζονται καλύτερα αν είναι γραμμένες με νέον

Γιατί κάποιες λέξεις διαβάζονται καλύτερα αν είναι γραμμένες με νέον Facebook Twitter
Douglas Gordon, mighty REAL (λεπτομέρεια), 2022. © Studio lost but found/ VG Bild-Kunst, Bonn, Germany 2022 Φωτ.: Prudence Cuming Associates Ltd Courtesy the artist and Gagosian
0

Τα έργα τέχνης του βραβευμένου με το βραβείο Turner 1996 καλλιτέχνη Ντάγκλας Γκόρντον θυμίζουν το τραγούδι «There Is A Light That Never Goes Out» των Smiths

Ο 56χρονος σήμερα δημιουργός από τη Σκωτία και ένα από τα τρομερά παιδιά της βρετανικής σκηνής της δεκαετίας του '80 δεν έχει σταματήσει όχι μόνο να πειραματίζεται αλλά και να επιστρέφει σε μέσα όπως το νέον για να στείλει νέα μηνύματα, ανανεώνοντας τη φόρμα, τον λόγο και την τεχνική του.

Μια επιλογή από έργα του από νέον παρουσιάζει η γκαλερί Γκαγκόσιαν της Αθήνας στην έκθεση Neon Ark που θα διαρκέσει από τις 6 Απριλίου έως τις 20 Μαΐου 2023.

Τα έργα κατασκευάστηκαν από το εργαστήριο που το 2022 έστησε ο καλλιτέχνης επί τόπου στην έκθεσή του στην Gagosian της οδού Davies στο Λονδίνο, όπου τεχνίτες έγραφαν μικρά κείμενα με γυάλινους σωλήνες μουράνο. 

Στις ταινίες του, στις προβολές, στις εγκαταστάσεις, στις φωτογραφίες, στις περφόρμανς και σε έργα που έχει δημιουργήσει με άλλα μέσα, ερευνά τη συλλογική μνήμη και την αίσθηση της ψυχολογικής μας ασφάλειας μέσα από ακραίες στρεβλώσεις του χρόνου και του χώρου, χρησιμοποιώντας συχνά ως πρώτη ύλη έργα δικά του αλλά και άλλων εικαστικών και κινηματογραφιστών. 

Στις ταινίες του, στις προβολές, στις εγκαταστάσεις, στις φωτογραφίες, στις περφόρμανς και σε έργα που έχει δημιουργήσει με άλλα μέσα, ερευνά τη συλλογική μνήμη και την αίσθηση της ψυχολογικής μας ασφάλειας μέσα από ακραίες στρεβλώσεις του χρόνου και του χώρου, χρησιμοποιώντας συχνά ως πρώτη ύλη έργα δικά του αλλά και άλλων εικαστικών και κινηματογραφιστών. 

Από τη δεκαετία του 1990 δημιουργεί έργα που έχουν ως βάση τους το κείμενο. Τα περισσότερα έχουν πάρει τη μορφή αποτυπώσεων από βινύλιο πάνω σε τοίχους, αλλά σε κάποια –το πρώτο εκ των οποίων είναι το Empire (Αυτοκρατορία), που τοποθετήθηκε το 1998 σ’ ένα δρομάκι έξω από μια παμπ της Γλασκώβης– έχει χρησιμοποιήσει σωλήνες νέον.

Γιατί κάποιες λέξεις διαβάζονται καλύτερα αν είναι γραμμένες με νέον Facebook Twitter
Douglas Gordon, Empire, Γλασκώβη, Σκωτία. Courtesy of CIRCA.

Τα έργα που ο Gordon έχει φτιάξει με νέον είναι αυτοβιογραφικά, ξυπνάνε όμως και τη νοσταλγία σε πολλούς θεατές που έχουν μεγαλώσει σε αντίστοιχους κύκλους. Επιπλέον, απηχούν τους τρόπους με τους οποίους γεννιούνται, μεγαλώνουν και αλληλοσυνδέονται ιδέες και τεχνικές: 

«Επειδή είναι αέριο,» λέει μιλώντας για το νέον, «και επειδή δεν εφευρέθηκε αλλά ανακαλύφθηκε, έγινε γρήγορα συνώνυμο ή σύμβολο της ίδιας της ουσίας της ανακάλυψης». Έχοντας δει φωτεινές επιγραφές σε παλιές ταινίες και έχοντας παρατηρήσει το νέον στο Λονδίνο, στο Σόχο, γοητεύτηκε από τον τρόπο με τον οποίο συνενώνει το νεωτεριστικό με την αθέμιτη αίγλη.

Κάθε έργο της έκθεσης έχει και έναν «σύντροφο» (δεν εκτίθεται) που συμπληρώνει μια γνωστή φράση από κάποια ταινία ή τραγούδι. Το I second that emotion (Συμφωνώ με αυτό το συναίσθημα) είναι στίχος τραγουδιού του Smokey Robinson που τη δεκαετία του 1980 ερμηνεύτηκε από το συγκρότημα του αγγλικού νέου κύματος Japan και ακούστηκε πολύ όταν ο καλλιτέχνης ήταν στο σχολείο. Το I don’t care I don’t care (Δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει) έχει διπλή αναφορά. Πρόκειται για στίχο που εμφανίζεται στο There Is a Light That Never Goes Out των Smiths και στο Cut Your Hair των Pavement.

Γιατί κάποιες λέξεις διαβάζονται καλύτερα αν είναι γραμμένες με νέον Facebook Twitter
Douglas Gordon, i second that emotion, 2022. © Studio lost but found/ VG Bild-Kunst, Bonn, Germany 2022 Φωτο: Lucy Dawkins Courtesy Gagosian

Η έκθεση αναγνωρίζει την αλλαγή στη θέση του νέον, που από μια κοινή πλατφόρμα για εμπορικές επιγραφές αναβαθμίστηκε σε ευγενή τεχνολογία που παραγκώνισε η ψηφιακή οθόνη. Ο υπαινικτικός χαρακτήρας των κειμένων του Γκόρντον συντονίζεται με την αλχημική φύση του νέον και τη θέση του στην ιστορία του μοντερνισμού: το μέσο φέρει μια μακρά και διακεκριμένη παράδοση καθώς έχει χρησιμοποιηθεί από πολλούς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων οι Dan Flavin, Bruce Nauman και Joseph Kosuth.

«Με ενδιαφέρει η λεπτή γραμμή μεταξύ των προθέσεών μου και των αντιλήψεων των άλλων – εκείνη η στιγμή που κάποιος συναντά κάτι και συνειδητοποιεί ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από αυτό που φαίνεται με το μάτι» λέει.

Με τη δουλειά του και χρησιμοποιώντας πολλά μέσα διερευνά ηθικά και δεοντολογικά ζητήματα, ψυχικές και σωματικές καταστάσεις, καθώς και τη συλλογική μνήμη και την προσωπικότητα. Χρησιμοποιώντας λογοτεχνία, λαογραφία και εμβληματικές ταινίες του Χόλιγουντ, εκτός από το δικό του υλικό, σχέδια και γραπτά, παραμορφώνει τον χρόνο και τη γλώσσα με σκοπό να αποπροσανατολίσει και να προκαλέσει.

Γιατί κάποιες λέξεις διαβάζονται καλύτερα αν είναι γραμμένες με νέον Facebook Twitter
Το 24 Hour Psycho (1993) τον έκανε σταρ στο Tramway της Γλασκώβης. © Studio lost but found/ VG Bild-Kunst, Bonn, Germany 2017.

Ο Γκόρντον γεννήθηκε στη Γλασκώβη της Σκωτίας το 1966 και σπούδασε γλυπτική και περιβαλλοντική τέχνη στο Glasgow School of Art (1984-88). Μετά την αποφοίτησή του, φοίτησε στο Slade School of Fine Art του Λονδίνου (1988-90), όπου άρχισε να εξερευνά βαθύτερα τα ενδιαφέροντά του για τον κινηματογράφο και το φιλμ. Το 1990 επέστρεψε στη Γλασκώβη και ασχολήθηκε με την Transmission Gallery, έναν καλλιτεχνικό χώρο που φιλοξενούσε εκθέσεις και λειτουργούσε ως στούντιο και κοινωνικός κόμβος. 

Δύο χρόνια αργότερα παρουσίασε το 24 Hour Psycho (1993), ένα έργο που τον έκανε σταρ στο Tramway της Γλασκώβης. Το έργο επεκτείνει τη διάρκεια της ταινίας Ψυχώ (1960) του Άλφρεντ Χίτσκοκ από τα αρχικά 110 λεπτά της σε είκοσι τέσσερις ώρες – το επεξεργασμένο υλικό αναπαραγόταν σε μια μεγάλη κρεμαστή οθόνη σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, η οποία επέτρεπε στους επισκέπτες να βλέπουν την προβολή από μπροστά ή από πίσω.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 μετακόμισε στην Κολωνία της Γερμανίας, όπου δημιούργησε το From God to Nothing (1996), ένα έργο κειμένου που εκτείνεται σε τέσσερις τοίχους, το Three Inches Black (1997), μια σειρά φωτογραφιών στις οποίες τρεις ίντσες ενός δακτύλου είναι τατουάζ με μαύρο χρώμα –το υπονοούμενο σε αυτή την περίπτωση είναι ότι οι τρεις ίντσες είναι το ζωτικό μήκος που θα έπρεπε να έχει μια λεπίδα για να προκαλέσει μια θανατηφόρα πληγή–, και Between Darkness and Light (after William Blake) (1997), μια μεγάλης κλίμακας εγκατάσταση βίντεο που συνδυάζει μια ταινία για τη θεία αποκάλυψη με μια άλλη για τη σατανική κατοχή, η οποία εκτέθηκε σε μια υπόγεια διάβαση στο πλαίσιο του Skulptur Projekte Münster το 1997.

Γιατί κάποιες λέξεις διαβάζονται καλύτερα αν είναι γραμμένες με νέον Facebook Twitter
Douglas Gordon, Pretty much every film and video work from about 1992 until now., 1999. 101 τηλεοράσεις προβάλλουν 82 φιλμ και βίντεο. Studio lost but found/VG Bild-Kunst, Βόννη, Γερμανία, 2022.

Πολλοί έχουν αποδώσει τη συνεχή ενασχόληση του Γκόρντον με τα αντίθετα στο ενδιαφέρον του για τη σκωτσέζικη λογοτεχνική ιστορία, στην οποία η ένταση μεταξύ καλού και κακού αποτελεί κυρίαρχο θέμα. 

Στο έργο Tale of a Justified Sinner (1995) κάνει άμεση αναφορά στο εμβληματικό μυθιστόρημα του Robert Louis Stevenson «The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde» (Η παράξενη υπόθεση του Δρ Τζέκιλ και του κ. Χάιντ) του 1886, προσαρμόζοντας σκηνές από την κινηματογραφική εκδοχή της ιστορίας του 1932. Οι σκηνές καθρεφτίζονται, επιβραδύνονται και εναλλάσσονται μεταξύ θετικών και αρνητικών, προκειμένου να τονιστεί η εναλλαγή των προσωπικοτήτων των χαρακτήρων.

Στο Déjà-Vu (2000), που αποτελείται από πλάνα από το νουάρ «D.O.A.» (1949) του Rudolph Maté, ο πρωταγωνιστής μετακινείται μεταξύ ζωής και θανάτου μέσα από μια σειρά αλληλοεπικαλυπτόμενων αναδρομών και χρονικών αποκλίσεων.

Το 2000 ο Γκόρντον είχε την πρώτη του έκθεση στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Tate Liverpool, και από τότε έχει εκθέσει στα μεγαλύτερα μουσεία σε όλο τον κόσμο.

Τα θέματα της ταυτότητας, της εικόνας του εαυτού, των πορτρέτων και της θνησιμότητας συνεχίζονται στα πιο πρόσφατα γλυπτά, έργα κειμένου, νέον και έργα ταινιών και βίντεο του Γκόρντον. Όταν η Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων της Σκωτίας τον κάλεσε να δημιουργήσει ένα έργο πορτρέτου για το Διεθνές Φεστιβάλ το 2017, η απάντησή του ήταν να φτιάξει έναν σωσία του διάσημου μαρμάρινου αγάλματός τους του εμβληματικού Σκωτσέζου ποιητή Ρόμπερτ Μπερνς. Το Black Burns (2017) είναι ένα ακριβές αντίγραφο του αγάλματος από μαύρο μάρμαρο (αντί για λευκό Carrara), το οποίο ο Gordon έσπασε σε λίγα κομμάτια και τοποθέτησε στους πρόποδες του βικτοριανού πρωτοτύπου. 

Γιατί κάποιες λέξεις διαβάζονται καλύτερα αν είναι γραμμένες με νέον Facebook Twitter
Douglas Gordon, mighty REAL, 2022. © Studio lost but found/ VG Bild-Kunst, Bonn, Germany 2022 Φωτ.: Prudence Cuming Associates Ltd Courtesy the artist and Gagosian

Ο Γκόρντον που ανάμεσα σε άλλα εκπροσώπησε τη Βρετανία στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1997, ανήκει σε μια γενιά που εκπαιδεύτηκε στον στρουκτουραλισμό, την αποδόμηση και τη σημειωτική θεωρία και στα έργα νεο-ποπ καλλιτεχνών όπως ο Jack Goldstein και η Cindy Sherman, και έμαθε να βλέπει τις mainstream ταινίες του Χόλιγουντ ως κάτι πολύ πιο σημαντικό από τη μαζική ψυχαγωγία. Όχι μόνο μπορούσαν να είναι σπουδαία έργα τέχνης, αλλά διαπιστώθηκε ότι ήταν επίσης γεμάτα με τις ιδεολογικές αποσκευές –καπιταλιστικές, σεξιστικές, ρατσιστικές και άλλες– του δυτικού πολιτισμού. 

Όπως έκαναν οι καλλιτέχνες τη δεκαετία του 1990, χρησιμοποιώντας νέες τεχνολογίες βίντεο και, αργότερα, ψηφιακές τεχνολογίες, ο Γκόρντον χρησιμοποιεί ξανά την τέχνη της κατασκευής επιγραφών νέον, που είναι μια τέχνη που πεθαίνει, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ρίχνοντας ένα εκθαμβωτικό και παρηγορητικό φως σε μια νέα πραγματικότητα.

Γιατί κάποιες λέξεις διαβάζονται καλύτερα αν είναι γραμμένες με νέον Facebook Twitter
Douglas Gordon, how much can i take, 2020-22. © Studio lost but found/ VG Bild-Kunst, Bonn, Germany 2022 Φωτο: Lucy Dawkins Courtesy Gagosian
Γιατί κάποιες λέξεις διαβάζονται καλύτερα αν είναι γραμμένες με νέον Facebook Twitter
Douglas Gordon, A New Winter Coat For The Wife, 2022. © Studio lost but found/ VG Bild-Kunst, Bonn, Germany 2022 Φωτο: Lucy Dawkins Courtesy Gagosian

Γιατί κάποιες λέξεις διαβάζονται καλύτερα αν είναι γραμμένες με νέον Facebook Twitter
Douglas Gordon, εγκαίνια της έκθεσης Douglas Gordon: Neon Ark, 8 December, 2022. © Studio lost but found/ VG Bild-Kunst, Bonn, Germany 2022 Photo: Clover Green Studio courtesy CIRCA 2022 @clovergreenstudio

Γιατί κάποιες λέξεις διαβάζονται καλύτερα αν είναι γραμμένες με νέον Facebook Twitter
Douglas Gordon, holding on to one another’s hands, 2022. © Studio lost but found/ VG Bild-Kunst, Bonn, Germany 2022 Photo: Prudence Cuming Associates Ltd Courtesy the artist and Gagosian
Γιατί κάποιες λέξεις διαβάζονται καλύτερα αν είναι γραμμένες με νέον Facebook Twitter
Douglas Gordon, if when why what, 2022. © Studio lost but found/ VG Bild-Kunst, Bonn, Germany 2022 Φωτο: Lucy Dawkins Courtesy Gagosian

Γιατί κάποιες λέξεις διαβάζονται καλύτερα αν είναι γραμμένες με νέον Facebook Twitter
Τα έργα που ο Γκόρντον έχει φτιάξει με νέον είναι αυτοβιογραφικά. Φωτο: Colin Davison/Bridgeman Images

Douglas Gordon: Neon Ark
Πέμπτη 6 Απριλίου έως 20 Μαΐου 2023 
Gagosian, Αναπήρων Πολέμου 22 

Εικαστικά
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

CHECK Η δωρεά των Γάλλων καλλιτεχνών στην Εθνική Πινακοθήκη

Εικαστικά / Ιδού ο άγνωστος θησαυρός της Εθνικής Πινακοθήκης, η δωρεά των Γάλλων καλλιτεχνών

Το πολυσυζητημένο έργο του Πικάσο που εκλάπη, καθώς και έργα του Ανρί Ματίς και άλλων κορυφαίων του ευρωπαϊκού μοντερνισμού περιλαμβάνονταν στη δωρεά Γάλλων καλλιτεχνών στην Εθνική Πινακοθήκη.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

63 λεπτά με τη Σοφία Ροζάκη: «Η ντροπή είναι ένας ισχυρός ελεγκτικός μηχανισμός»

Εικαστικά / «Η ντροπή είναι ένας ισχυρός ελεγκτικός μηχανισμός»

Η νεαρή εικαστικός Σοφία Ροζάκη μάς ξεναγεί στην έκθεσή της «that’s what she said», στην οποία με μια φεμινιστική και κουίρ προσέγγιση διερευνά εναλλακτικές αφηγήσεις γύρω από το σώμα, το φύλο, τη μνήμη, το τραύμα και τη σεξουαλικότητα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΠΕΞ Μια έκθεση με τον θεατρικό και σουρεαλιστικό κόσμο των ρούχων της Ελένης Καββάδα

Εικαστικά / Tα ρούχα που σχεδιάζει η Ελένη Καββάδα είναι σαν έργα τέχνης

Οι δημιουργίες της ελληνίδας σχεδιάστριας παρουσιάζονται ως εκθεσιακά γλυπτά στην Intermission. Ογκώδη, σουρεαλιστικά, ποιητικά, ξεπερνούν τα όρια της μόδας και αγγίζουν την τέχνη. Πρόκειται με διαφορά για ό,τι πιο ενδιαφέρον έχει να παρουσιάσει η Ελλάδα στον χώρο της μόδας και αξίζει μια βόλτα στον Πειραιά για να τα δείτε.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο κόπος του καλλιτέχνη μέσα από το έργο του Γιάννη Παππά

Εικαστικά / Ο κόπος του καλλιτέχνη μέσα από το έργο του Γιάννη Παππά

Μια έκθεση εργαστηριακού χαρακτήρα με εκθέματα καλούπια, εργαλεία, προπλάσματα, ημιτελή έργα, σχέδια αλλά και ολοκληρωμένα έργα που για πρώτη φορά βγαίνουν από το εργαστήρι του γλύπτη Γιάννη Παππά.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ψυχαναλύοντας το σινεμά του Ντέιβιντ Λιντς

Pulp Fiction / Ψυχαναλύοντας το σινεμά του Ντέιβιντ Λιντς

Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος μιλά με τον ψυχίατρο, δραματοθεραπευτή και σκηνοθέτη Στέλιο Κρασανάκη για το αθέατο σύμπαν του ασυνείδητου στο σινεμά, το οποίο υπηρέτησε και απογείωσε ο Λιντς μέσα από το απαράμιλλο έργο του.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Θόδωρος, γλύπτης: Αντί αναδρομικής» στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Εικαστικά / Ο γλύπτης Θόδωρος παίρνει επιτέλους την αναδρομική έκθεση που του αξίζει

Ήταν ένας από τους βασικούς υποστηρικτές της δημιουργίας ενός μουσείου σύγχρονης τέχνης στην Ελλάδα. Σήμερα, στον δεύτερο όροφο του ΕΜΣΤ, το ανατρεπτικό του έργο, που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της παραδοσιακής γλυπτικής, παρουσιάζεται μέσα από έντεκα ενότητες.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ: Ο «μάγος του ρομαντισμού» κατακτά την Αμερική

Εικαστικά / Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ: Ο «μάγος του ρομαντισμού» κατακτά την Αμερική

Η πρώτη μεγάλη αναδρομική έκθεση στην Αμερική αφιερωμένη στο έργο του Γερμανού ζωγράφου που στους πολλούς είναι γνωστός για τον πίνακα «Περιπλανώμενος πάνω από τη θάλασσα της ομίχλης».
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η Αφρική ανάμεσά μας*

Εικαστικά / «Χρησιμοποιούμε τα αντικείμενα για να ακουστούν ιστορίες ανθρώπων»

Στο Μουσείο Μπενάκη, η έκθεση «Η Αφρική ανάμεσά μας» αποτελεί έναν ζωντανό διάλογο ανάμεσα σε αντικείμενα, φωνές και μνήμες της ελληνο-αφρικανικής κοινότητας στην Ελλάδα, φωτίζοντας ταυτότητες, κληρονομιές και διασταυρώσεις πολιτισμών.
M. HULOT
Στη Νέα Υόρκη με τον Γκόντφρεϊ Ρέτζιο

Εικαστικά / Το θρυλικό «Koyaanisqatsi» αναβιώνει στη Νέα Υόρκη μέσω της τεχνητής νοημοσύνης

Το ψηφιακό έργο του Τζον Φιτζέραλντ «The Vivid Unknown», μια από τις φετινές συμμετοχές του Ιδρύματος Ωνάση στο φεστιβάλ «Under the Radar», συνομιλεί εκ νέου με την εμβληματική ταινία του Γκόντφρεϊ Ρέτζιο.
ΒΑΡΒΑΡΑ ΔΟΥΚΑ
Ο υφασμάτινος κόσμος προσευχών της Ελένης Κρίκκη

Εικαστικά / Ο υφασμάτινος κόσμος προσευχών της Ελένης Κρίκκη

Στο εικαστικό της έργο τα τόπια γίνονται τοπία, οι κλωστές υφαίνουν τη μνήμη και η γεωγραφία ανάγεται σε κάτι βαθιά προσωπικό που αφορά τη συναισθηματική σχέση και οικειότητα της καλλιτέχνιδας με τον κόσμο του υφάσματος.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Χρήστος Μποκόρος, εικαστικός

Οι Αθηναίοι / Χρήστος Μποκόρος: «Η τέχνη δεν είναι θέαμα, πρέπει να σε αφορά και να σε πονάει»

Όταν βρέθηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών, ένιωσε ότι ναυάγησαν όλα του τα όνειρα και οι επιθυμίες. Αν και έχει ζωγραφίσει χιλιάδες κεράκια, ακόμα αισθάνεται αρχάριος, γιατί το καθένα είναι διαφορετικό, όπως και οι άνθρωποι. Για εκείνον, η τέχνη είναι ένα μνημείο, και κάθε φορά με τα έργα του ακουμπά εκεί που πονάει, για να παίρνει δύναμη.
M. HULOT
CHECK Έκθεση Ephemeral Party

Εικαστικά / Ephemeral Party: Μια έκθεση εικαστικών σε ένα πάρκινγκ στη Βασιλίσσης Σοφίας

Οι χώροι στάθμευσης αποτελούν μόνιμο θέμα συζήτησης για τους Αθηναίους. Και τώρα, ένας τέτοιος χώρος θα συζητηθεί έντονα για εντελώς άλλους λόγους από τους γνωστούς και συνηθισμένους.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Ανεκτίμητα έργα ισλαμικής τέχνης απ’ τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου 

Αποστολή στην Τζέντα / Ταξίδι στην Μπιενάλε Ισλαμικών Τεχνών

Η LIFO ταξίδεψε στη Σαουδική Αραβία και επισκέφθηκε τη δεύτερη Μπιενάλε Ισλαμικών Τεχνών, μια έκθεση που γεφυρώνει το χθες με το σήμερα και αναδεικνύει την καλλιτεχνική έκφραση της ισλαμικής κληρονομιάς.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
ψυχοπαίδης

Εικαστικά / Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης έφτιαξε μια πόλη από αναγεννημένα ερείπια στην γκαλερί Ζουμπουλάκη

Από ένα μακρινό ή πρόσφατο παρελθόν ξεβρασμένα στο σήμερα, τα σπασμένα αυτά κομμάτια μάς κάνουν να ανακαλούμε με τη φαντασία μας την προϊστορία τους, μια αλλοτινή ζωή που κάποτε υπήρξε.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Το νέο μουσείο του Έντβαρντ Μουνκ στο Όσλο μαγνητίζει

Πέθανε Σαν Σήμερα / Έντβαρντ Μουνκ: Αυτό το μουσείο στο Όσλο φιλοξενεί τη μεγαλύτερη συλλογή έργων του

Ένα κάπως αμφιλεγόμενο αλλά σίγουρα εντυπωσιακό κτίριο-ορόσημο, δημιούργημα των Estudio Herreros, φιλοξενεί τη μεγαλύτερη συλλογή έργων ενός από τους σπουδαιότερους και πλέον επιδραστικούς καλλιτέχνες των μοντέρνων καιρών.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Los Caprichos»: Ο σκωπτικός Γκόγια στην Εθνική Πινακοθήκη

Εικαστικά / «Los Caprichos»: Ο σκωπτικός Γκόγια στην Εθνική Πινακοθήκη

80 χαρακτικά που σατιρίζουν τη διαφθορά, τη θρησκευτική υποκρισία, την απληστία, την αμάθεια και τη δεισιδαιμονία. Έργα που μπορεί να αποτέλεσαν μια οικονομική καταστροφή για τον μεγάλο Ισπανό ζωγράφο, αλλά θεωρούνται πρόδρομοι της μοντέρνας τέχνης.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Αξίζει να τους προσέξετε: Νέα ονόματα στη σύγχρονη τέχνη

Εικαστικά / Αξίζει να τους προσέξετε: Νέα ονόματα στη σύγχρονη τέχνη που δείχνουν τη δουλειά τους τώρα

Οι αθηναϊκές γκαλερί και οι ανεξάρτητοι χώροι μοιάζουν αυτή την περίοδο να βρίσκονται σε μια διαρκή περίοδο δοκιμών, θέλοντας να προτείνουν και νεότερους καλλιτέχνες.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ