Λίντα Καπετανέα: «Δεν έχω μάθει να κάνω πουθενά εκπτώσεις!»

Λίντα Καπετανέα: «Δεν έχω μάθει να κάνω πουθενά εκπτώσεις!» Facebook Twitter
Δεν ένιωσα ποτέ να «καταπιέζομαι» γιατί μου άρεσε και μου αρέσει πολύ αυτό που κάνω. Είμαι εθισμένη κανονικά! Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
1

Ξεκίνησε σαν αθλήτρια της ενόργανης, πέρασε στον χορό που τον σπούδασε σε Αθήνα και Νέα Υόρκη και κατάφερε να εξελιχθεί σε μια από τις σπουδαιότερες χορεύτριες και χορογράφους μας, κάνοντας διεθνή καριέρα με το σχήμα RootlessRoot και το εκπαιδευτικό πρότζεκτ Fighting Monkey που ξεκίνησαν με τον σύζυγό της Γιόζεφ Φρούτσεκ το 2006.

Φέτος τον Ιούλιο δίνει το πρώτο «δείγμα γραφής» ως καλλιτεχνική διευθύντρια, πλέον, του Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, για το οποίο έχει σχέδια και όραμα. Η δε μανιάτικη καταγωγή της, εμφανής όχι μόνο στην «κοψιά», την αρχοντιά αλλά και στην αποφασιστικότητα, το πείσμα και τον δυναμισμό που τη διακρίνουν, της δίνει ένα επιπλέον «αβαντάζ»!

Μιλήσαμε για το Φεστιβάλ, για τη δική της δουλειά που συνεχίζει να εξελίσσει παράλληλα με αυτό, για τον σύγχρονο χορό γενικότερα καθώς και για το προσωπικό της καλλιτεχνικό αισθητήριο που έγκειται στο «να διαθέτεις ως ερμηνευτής τέτοια ροή, ρυθμό και δυναμική ώστε να με σαγηνεύσεις, να με συνεπάρεις, ανεξάρτητα αν είσαι επαγγελματίας ή ερασιτέχνης, αν χορεύεις στην Όπερα του Παρισιού είτε σε κάποιο πανηγύρι, σε πάρτι, ακόμα κι έξω, στον δρόμο».

Έχω μάθει από μικρή να κυνηγάω τις προκλήσεις και να τολμώ πάντα αυτό που θέλω, δεν με φοβίζει επομένως κανένα εγχείρημα, καμία ευθύνη που αναλαμβάνω. Άπαξ και αγαπήσω κάτι ορμάω μέσα, μπαίνω με τα χίλια ώσπου να το φέρω σε πέρας, όσο κόπο κι αν χρειαστεί. Δεν εγκαταλείπω, ό,τι και να γίνει εγώ τη δουλειά μου θα την κάνω. Έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, τις δυνάμεις μου και τους ανθρώπους που έχω γύρω μου.

Όσο για τους πολλούς «μπελάδες» που έχει πλέον φορτωθεί, καθόλου δεν τη σκιάζουν: «Έχω μάθει από μικρή να κυνηγάω τις προκλήσεις και να τολμώ πάντα αυτό που θέλω, δεν με φοβίζει επομένως κανένα εγχείρημα, καμία ευθύνη που αναλαμβάνω. Άπαξ και αγαπήσω κάτι ορμάω μέσα, μπαίνω με τα χίλια ώσπου να το φέρω σε πέρας, όσο κόπο κι αν χρειαστεί. Δεν εγκαταλείπω, ό,τι και να γίνει εγώ τη δουλειά μου θα την κάνω!», καταλήγει, δίνοντας για άλλη μια φορά το προσωπικό της «στίγμα».

 

— Πώς βρέθηκες στο τιμόνι του Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας;

Σκεφτόμουν από καιρό ότι ήθελα να αναλάβω μια τέτοια θέση γιατί έχω πολλά σχέδια που θέλω να υλοποιήσω σχετικά με τον χορό. Όταν λοιπόν διάβασα για την παραίτηση της Κατερίνας Κασιούμη, σκέφτηκα να θέσω υποψηφιότητα. Δεν είναι κάτι που είχα ξανακάνει και με εξίταρε η καινούργια αυτή προοπτική, πόσο μάλλον όταν αφορά ένα θεσμό που εκτιμώ ιδιαίτερα. Έκανα οπότε αίτηση, έστειλα βιογραφικό, συζήτησα με τον δήμαρχο την προσέγγισή μου κι εντέλει επιλέχθηκα.

Με εμπιστεύθηκαν απόλυτα εξαρχής και με αγκάλιασαν σαν οικογένεια, οι προϋποθέσεις να ξεκινήσω ήταν οπότε άριστες! Το ίδιο το Φεστιβάλ το αντιμετωπίζω σαν ένα τεράστιο έργο τέχνης αλλά και «σχολείο», κατ' αρχήν. Θα διεξαχθεί μεν τον Ιούλιο αλλά η σκληρή, πολυεπίπεδη δουλειά που απαιτεί μια τέτοια διοργάνωση ξεκίνησε ήδη από τον περσινό Οκτώβριο. Έπρεπε να ενημερωθώ, να συγκεντρώσω καλές παραστάσεις, να δω, να διαλέξω, να προγραμματίσω...

Λίντα Καπετανέα: «Δεν έχω μάθει να κάνω πουθενά εκπτώσεις!» Facebook Twitter
Κακά τα ψέματα, ο χορός ανθεί όπου υπάρχουν πόροι να τον στηρίξουν και σοβαρή υποστηρικτική κρατική πολιτική. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


— Τι διαφορετικό θα δούμε φέτος εκεί;

Όλο το φετινό πρόγραμμα στηρίζεται σε πολύπλευρους ερμηνευτές και δασκάλους, ανθρώπους που δοκιμάζουν τα όρια της τέχνης, του σώματος και των αντοχών τους. Περιλαμβάνει σόλο, ντουέτα, ομαδικά έργα, ακροβατικά, street dance... φιλοδοξώ ότι θα είναι ιδιαίτερα ελκυστικό και πιο ενημερωμένο από ποτέ όσον αφορά τις νέες τάσεις. Επιχείρησα κατ' αρχάς να εστιάσω σε νέους δημιουργούς που ξεχωρίζουν ώστε να κεντρίσω περισσότερο το ενδιαφέρον του νεότερου κοινού.

Θα υπάρχει φυσικά και ελληνική παρουσία, τρεις παραγωγές σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Αθηνών και τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Έχουμε επίσης προγραμματίσει μια σύγχρονη παιδική παράσταση, το Cartoon ώστε να μεταδώσουμε στους μικρούς μας φίλους το πνεύμα και την ενέργεια του σύγχρονου χορού.

Ένας ακόμα στόχος είναι να κάνω τους Καλαματιανούς να αγκαλιάσουν θερμότερα το Φεστιβάλ της πόλης τους, ακόμα κι όσους από άγνοια είτε προκατάληψη «φοβούνται» ή διστάζουν να έρθουν να δουν τέτοιες παραστάσεις πιστεύοντας ότι δεν τους αφορούν ή ότι δεν θα τους αρέσουν. Είμαι σίγουρη ότι θα τους μεταπείσω! Για τον σκοπό αυτό άλλωστε θα στηθεί φέτος μια κεντρική σκηνή στην πλατεία 23ης Μαρτίου στο κέντρο της πόλης όπου καθημερινά για όλο το διάστημα του Φεστιβάλ θα δίνεται μια ζωντανή ημίωρη παράσταση ανοικτή για όλους.


— Τρεις δεκαετίες μετά το μεγάλο «μπαμ», σε τι κατάσταση βρίσκεται ο σύγχρονος χορός στην Ελλάδα;

Πηγαίνει νομίζω πολύ καλά. Εννοώ ότι έχουμε άξιους καλλιτέχνες. Το επίπεδο είναι υψηλό, διαθέτουμε εξαιρετικούς χορευτές και χορογράφους, νέους και παλιότερους, που διακρίνονται και στο εξωτερικό. Το κύριο πρόβλημα είναι η έλλειψη πόρων σε συνδυασμό με την υπερπροσφορά – είναι πολλές πια οι ομάδες και ο ανταγωνισμός μεγάλος, πρέπει να κάνεις κάτι πολύ ιδιαίτερο για να έχεις μια μικρή οικονομική επιτυχία αλλά και πάλι χρειάζεσαι σοβαρούς παραγωγούς. Αρκετές παραγωγές γίνονται εκ των ενόντων, υπάρχουν δε χορευτές που εργάζονται απλήρωτοι επί μακρόν. Κι εγώ νεότερη χόρεψα πολλές φορές χωρίς αμοιβή, πόσο καιρό όμως μπορεί να αντέξει κάποιος περιμένοντας την αναγνώριση δίχως ένα στοιχειώδες εισόδημα από αυτό που κάνει;

Κακά τα ψέματα, ο χορός ανθεί όπου υπάρχουν πόροι να τον στηρίξουν και σοβαρή υποστηρικτική κρατική πολιτική όπως στη Γαλλία, τη Γερμανία, το Βέλγιο... Αξιόλογη σκηνή έχουν επίσης χώρες όπως η Ιταλία, η Ολλανδία, η Τσεχία και η Πολωνία. Δεν αρκεί, ξέρεις, μόνο το ταλέντο για να επιβιώσεις – χρειάζεται επίσης να σε γνωρίσουν άνθρωποι που βρίσκονται από την πλευρά της παραγωγής για να έχεις εκτός από το ηθικό πλεονέκτημα και επαφή με την πρακτική πλευρά των πραγμάτων. Και οπωσδήποτε χρειάζεται ένα ολόκληρο πλαίσιο μακροχρόνιας πολιτικής που να επενδύει συνειδητά στον σύγχρονο πολιτισμό, τις τέχνες και τον χορό.

Λίντα Καπετανέα: «Δεν έχω μάθει να κάνω πουθενά εκπτώσεις!» Facebook Twitter
Δεν μπορώ να με φανταστώ αλλιώς, ούτε νιώθω πως στερήθηκα πράγματα εξαιτίας αυτού του τρόπου ζωής – αντιθέτως, κέρδισα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

— Ποιους σύγχρονους ομότεχνούς σου θα ξεχώριζες;

Τους Josef Nadj, Olivier de Sagazan, Akram Khan, Marlen Monteiro Freitas, Peter Jasko και πολλούς άλλους. Με τους περισσότερους είμαστε κιόλας φίλοι - ξέρουμε ο ένας τη δουλειά του άλλου, έχουμε ανταλλάξει επισκέψεις, υπάρχει αμοιβαία αγάπη και εκτίμηση, σέβομαι τη δουλειά τους ακόμα κι αν δεν μου αρέσει πάντα.


— Εξακολουθεί η Ευρώπη να συγκεντρώνει την πρωτοπορία του σύγχρονου χορού;

Σίγουρα. Υπάρχει πραγματικός οργασμός που δεν εξαντλείται στα «τρανταχτά» ονόματα, ανακαλύπτεις ψάχνοντας πολύ αξιόλογους χορευτές και σχήματα άγνωστα στο ευρύ κοινό ακόμα και σε μας που ασχολούμαστε επαγγελματικά και σε καθημερινή βάση.


— Πώς μπορεί ένας ερμηνευτής να σε «κερδίσει»; Τι βαραίνει περισσότερο στο ζύγι σου, η τεχνική κατάρτιση, η θεματολογία, το στιλ, η παρουσίαση;

Κοίτα, θεμελιώδες κριτήριό μου είναι να μου αρέσει κατ' αρχήν αισθητικά αυτό που βλέπω στη σκηνή. Να διαθέτει ο ερμηνευτής τέτοια ροή, ρυθμό και δυναμική ώστε να με σαγηνεύσει, να με συνεπάρει, να μην πλήξω ούτε στιγμή. Αν το πετύχεις αυτό με έχεις κερδίσει, είτε είσαι επαγγελματίας χορευτής είτε ερασιτέχνης, είτε χορεύεις στην Όπερα του Παρισιού είτε σε κάποιο πανηγύρι, σε πάρτι, ακόμα κι έξω, στον δρόμο. Το καλό ξέρεις με τον χορό είναι πως, αντίθετα από το θέατρο, σου επιτρέπει να φτιάξεις και να αφηγηθείς ελεύθερα τη δική σου ιστορία ανάλογα με την εμπειρία σου. Γι' αυτό και δύο άνθρωποι μπορεί να αντιληφθούν πολύ διαφορετικά την ίδια παράσταση.

 

Πλάνα από την παράσταση Half the Truth που παρουσιάζει με τον Edivaldo Ernesto στα πλαίσια του Διεθνούς Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού Arc for Dance

— Συνεχίζετε στο μεταξύ με τον σύζυγό σου τον Γιόζεφ Φρούτσεκ με τον οποίο φτιάξατε την ομάδα RootlessRoot να τρέχετε το πρότζεκτ Fighting Monkey.

Πρόκειται για δύο διαφορετικά οχήματα. Η Rootlessroot είναι το καλλιτεχνικό όχημα και το Fighting Monkey το εκπαιδευτικό. Και τα δύο μεγαλώνουν διαρκώς κερδίζοντας νέα ακροατήρια ανά τον κόσμο, μαθητών και θεατών, με μαθήματα και παραστάσεις να είναι sold out.

Συνεργαζόμαστε με χορευτές αλλά και αθλητές από πάρα πολλά και διαφορετικά πεδία, φυσιοθεραπευτές και ανθρώπους διαφορετικών ειδικοτήτων που ασχολούνται με την ανθρώπινη κίνηση. Παρά, ξέρετε, την διαρκή καθημερινή εξάσκηση, διαπιστώσαμε ότι κάτι «έλειπε», και από εμάς και από τους άλλους χορευτές, ώστε να απελευθερώσουμε ακόμα περισσότερο το σώμα και τις δυνατότητές του.

Ξεκινώντας από την μακρά ενασχόληση του μοναδικού μου Γιόζεφ με τις πολεμικές τέχνες, οι αρχές των οποίων παρουσιάζουν πολλά κοινά με τον χορό, και χρησιμοποιώντας απλά υλικά όπως το ξύλο, ο πηλός, οι αριθμοί, το χαρτί είδαμε ότι μπορούμε να δουλεύουμε μέσα από παιχνίδια πολύ πιο αποτελεσματικά και πιο διασκεδαστικά, αποκτώντας ταυτόχρονα μεγαλύτερη ετοιμότητα, ταχύτητα κι ευελιξία. «Παντρέψαμε» δηλαδή το αισθητικό κομμάτι με το πρακτικό και λειτουργικό.


— Είναι αναμφίβολα ενδιαφέρων ο συνδυασμός που προέκυψε... Έχεις αλήθεια κάνει κι εσύ πολεμικές τέχνες;

Όχι, δεν είχα ασχοληθεί πριν από την αρχή της έρευνάς μας με τις πολεμικές τέχνες, αθλούμαι όμως συστηματικά από τότε που με θυμάμαι. Έκανα πολλά χρόνια ενόργανη κι ο λόγος που γύρω στα δεκαέξι στράφηκα στον χορό, ήταν ότι είχα ψηλώσει πολύ για τα δεδομένα του αθλήματος. Μιλάμε για καθημερινή, πολύωρη, εξαντλητική άσκηση, κάτι που βέβαια απαιτεί επίσης και ο χορός...


— Αναρωτιέσαι καμιά φορά αν αξίζουν όλες αυτές οι θυσίες που απαιτεί η καριέρα ενός επαγγελματία χορευτή ή αθλητή;

Δεν ένιωσα ποτέ να «καταπιέζομαι» γιατί μου άρεσε και μου αρέσει πολύ αυτό που κάνω. Είμαι εθισμένη κανονικά! Δεν μπορώ να με φανταστώ αλλιώς, ούτε νιώθω πως στερήθηκα πράγματα εξαιτίας αυτού του τρόπου ζωής – αντιθέτως, κέρδισα. Σίγουρα πρέπει να φροντίζω το σώμα μου αλλά είμαι άνθρωπος και θα πιω το ποτό μου ή θα ξεγελάσω τη δίαιτα μου αν έτσι νιώσω. Αν κάτι μου λείπει πραγματικά είναι περισσότερος χρόνος με τα παιδιά μου κι ένας λίγο πιο χορταστικός ύπνος, ειδικά τώρα με τις απαιτήσεις του Φεστιβάλ.

Λίντα Καπετανέα: «Δεν έχω μάθει να κάνω πουθενά εκπτώσεις!» Facebook Twitter
Το καλό ξέρεις με τον χορό είναι πως, αντίθετα από το θέατρο, σου επιτρέπει να φτιάξεις και να αφηγηθείς ελεύθερα τη δική σου ιστορία ανάλογα με την εμπειρία σου. Γι' αυτό και δύο άνθρωποι μπορεί να αντιληφθούν πολύ διαφορετικά την ίδια παράσταση. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

— Σωστά, έχεις και δύο παιδιά να φροντίσεις!

Ως προς αυτό έχουμε ευτυχώς αρκετή βοήθεια από τους γονείς μου διαφορετικά, δύσκολα θα τα καταφέρναμε. Δεν είναι όμως μόνο η βοήθεια – βρίσκω σημαντικό να διατηρούν επαφή τα παιδιά με τους παππούδες τους, κι αυτά ωφελούνται από τη στοργή και την εμπειρία τους κι εκείνοι ξανανιώνουν κοντά τους.


— Ο χορός είναι και μια τέχνη εκστατική. Πόσο το βιώνεις αυτό στην πράξη;

Κοίτα, υπάρχει αυτό που λέμε έκσταση αλλά είναι ελεγχόμενη. Δεν «ξεφεύγουμε», ούτε μεταφερόμαστε σε άλλα επίπεδα συνείδησης όταν είμαστε επί σκηνής. Δεν μπορείς να είσαι στον κόσμο σου όντας πάνω στη σκηνή γιατί πάντα δουλεύεις με άλλους, όχι μόνο χορευτές αλλά και τεχνικούς, άρα χρειάζεται να είσαι σε εγρήγορση γιατί πρέπει να έχεις το νου σου σε εκατό διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα: αν είναι σωστό το μουσικό queue και ο ήχος, αν είναι σωστός ο φωτισμός και οι χρόνοι, μην τυχόν κάποιος τραυματιστεί στη διάρκεια της παράστασης – κάτι όχι σπάνιο – ή συμβεί κάποιο άλλο απρόοπτο που θα πρέπει, εννοείται, να αντιμετωπιστεί οργανικά δίχως να διακοπεί η περφόρμανς. Η πραγματική ευχαρίστηση έρχεται στο τέλος, ανάλογα με το πόσο θερμά είναι τα χειροκροτήματα και οι επιδοκιμασίες - τότε μόνο χαλαρώνεις και το απολαμβάνεις.

 
— Φαντάζομαι ότι η ενασχόληση με το Φεστιβάλ θα περιορίσει τις άλλες σου δραστηριότητες...

Όχι, πουθενά δεν σκοπεύω να κάνω εκπτώσεις. Παραμένω ενεργή χορεύτρια και χορογράφος κι εξακολουθώ να διδάσκω, τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό.


— Αλλά δεν φοβάσαι μήπως το «τερματίσεις» με τόσα που έχεις καταπιαστεί;

Σε καμία περίπτωση. Έχω μάθει από μικρή να κυνηγάω τις προκλήσεις και να τολμώ πάντα αυτό που θέλω, δεν με φοβίζει επομένως κανένα εγχείρημα, καμία ευθύνη που αναλαμβάνω. Άπαξ και αγαπήσω κάτι ορμάω μέσα, μπαίνω με τα χίλια ώσπου να το φέρω σε πέρας, όσο κόπο κι αν χρειαστεί. Δεν εγκαταλείπω, ό,τι και να γίνει εγώ τη δουλειά μου θα την κάνω. Έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, τις δυνάμεις μου και τους ανθρώπους που έχω γύρω μου.
 

Τι θα δούμε στο 24ο Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας

 

Θέατρο
1

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ηow to resuscitate a dinosaur/ Έι, Romeo, πώς δίνεις το φιλί της ζωής σε έναν δεινόσαυρο;

Guest Editors / «Ο Καστελούτσι σκηνοθετεί μια υπόσχεση· και κάνει τέχνη εκκλησιαστική»

«Πέρασαν μέρες από την πρώτη μου επαφή με τη Βερενίκη. Μάντρωσα ένα κοπάδι σκέψεις» – ο Κυριάκος Χαρίτος γράφει για μια από τις πολυσυζητημένες παραστάσεις της σεζόν, που ανέβηκε στη Στέγη.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ
Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Θέατρο / Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Ένα νέο, αλλιώτικο σύμπαν για τον «χορό» ξεδιπλώνεται από τις 3 έως τις 6 Απριλίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, μέσα από τα πρωτοποριακά έργα τεσσάρων κορυφαίων Ελλήνων χορογράφων και του διεθνούς φήμης Damien Jalet.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Κώστας Νικούλι

Θέατρο / «Μπορώ να καταλάβω το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος»

Ο 30χρονος Κώστας Νικούλι μιλά για την πορεία του μετά το «Ξενία» που του χάρισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού όταν ήταν ακόμα έφηβος, για το πόσο Έλληνας νιώθει, για την πρόκληση του να παίζει τρεις γκέι ρόλους και για το πόσο τον έχει αλλάξει το παιδί του.
M. HULOT
Μέσα στον θησαυρό με τις εμβληματικές φορεσιές της Δόρας Στράτου

Θέατρο / «Κάποτε έδιναν τις φορεσιές για έναν πλαστικό κουβά, που ήταν ό,τι πιο μοντέρνο»

Μια γνωριμία με τη μεγάλη κληρονομιά της Δόρας Στράτου μέσα από τον πλούτο αυθεντικών ενδυμάτων που δεν μπορούν να ξαναραφτούν σήμερα και συντηρούνται με μεγάλο κόπο, χάρη στην αφοσίωση και την εθελοντική προσφορά μιας ομάδας ανθρώπων που πιστεύουν και συνεχίζουν το όραμά της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Βασιλική Δρίβα: «Με προσβάλλει να με χρησιμοποιούν σαν καθρέφτη για την ανωτερότητά τους»

Οι Αθηναίοι / Βασιλική Δρίβα: «Με προσβάλλει να με χρησιμοποιούν σαν καθρέφτη για την ανωτερότητά τους»

Ανατρέποντας πολλά από τα στερεότυπα που συνοδεύουν τους ανθρώπους με αναπηρία, η Βασιλική Δρίβα περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε αλλά και τις χαρές, και μπορεί πλέον να δηλώνει, έστω δειλά, πως είναι ηθοποιός. Είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ξαναγράφοντας τον Ίψεν

Θέατρο / Ο Ίψεν στον Πειραιά, στο μουράγιο

«Δεν είναι εύκολο να είσαι ασυμβίβαστη. Όπως δεν είναι εύκολο να ξαναγράφεις τον Ίψεν» – Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για την παράσταση «Εχθρός του λαού» σε διασκευή και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Βασιλακόπουλου.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
«Δυσκολεύτηκα να διαχειριστώ τις αρνητικές κριτικές και αποσύρθηκα για έναν χρόνο»

Lifo Videos / «Δυσκολεύτηκα να διαχειριστώ τις αρνητικές κριτικές και αποσύρθηκα για έναν χρόνο»

Η ηθοποιός Παρασκευή Δουρουκλάκη μιλά για την εμπειρία της με τον Πέτερ Στάιν, τις προσωπικές της μάχες με το άγχος και την κατάθλιψη, καθώς και για το θέατρο ως διέξοδο από αυτές.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΛΑΡΗΣ
Μαρία Σκουλά: «Πιστεύω πολύ στο χάος μέσα μου»

Θέατρο / Μαρία Σκουλά: «Πιστεύω πολύ στο χάος μέσα μου»

Από τον ρόλο της Μάσα στην πραγματική ζωή, από το Ηράκλειο όπου μεγάλωσε μέχρι τη ζωή με τους ανθρώπους του θεάτρου, από τον φόβο στην ελευθερία, η ζωή της Μαρίας Σκουλά είναι ένας δρόμος μακρύς και δύσκολος που όμως την οδήγησε σε κάτι δυνατό και φωτεινό.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μια νέα παράσταση χαρτογραφεί το χάσμα μεταξύ γενιάς Z και γενιάς X

Θέατρο / Μια νέα παράσταση χαρτογραφεί το χάσμα μεταξύ γενιάς Z και γενιάς X

Μέσα από την εναλλαγή αφηγήσεων, εμπειριών, αναπαραστάσεων, χορού, βίντεο και ήχου, η παράσταση του Γιώργου Βαλαή αναδεικνύει τις διαφορές αλλά και τις συνδέσεις που υπάρχουν μεταξύ των δυο διαφορετικών γενεών.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ρομέο Καστελούτσι: «Όπου παρεμβάλλεται το κράτος, δεν υπάρχει χώρος για τον έρωτα. Ο έρωτας είναι εναντίον του κράτους και το κράτος εναντίον του έρωτα».

Θέατρο / Ρομέο Καστελούτσι: «Πάντα κάποιος πολεμά τον έρωτα. Και οι εραστές είναι πάντα τα θύματα»

Ο σπουδαίος Ιταλός σκηνοθέτης, λίγο πριν επιστρέψει στην Αθήνα και στη Στέγη για να παρουσιάσει τη «Βερενίκη» του, μας μίλησε για τον έρωτα, τη γλώσσα και τη μοναξιά, την πολιτική και την ανυπέρβλητη Ιζαμπέλ Ιπέρ.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
CHECK How soon is now: Μια παράσταση για τους μετεξεταστέους της συστημικής ιστορίας

Θέατρο / How soon is now: Μια παράσταση για τους μετεξεταστέους της Iστορίας

Σκηνοθετημένη από έναν νέο δημιουργό, η παράσταση που βασίζεται στο τελευταίο κείμενο της Γλυκερίας Μπασδέκη επιχειρεί έναν διάλογο με μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ελληνικής ιστορίας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Αγορίτσα Οικονόμου

Αγορίτσα Οικονόμου / «Πέφτω να κοιμηθώ και σκέφτομαι ότι κάτι έχω κάνει καλά»

Βρέθηκε να κυνηγάει το όνειρο της υποκριτικής, χωρίς να γνωρίζει τον τρόπο, αλλά με τη βεβαιότητα ότι δεν ήθελε ποτέ να μείνει με την απορία «γιατί δεν το έκανα;». Μέσα από σκληρή δουλειά και πολλούς μικρούς ρόλους, κατάφερε να βρει τον δρόμο της στην τέχνη, στον οποίο προχωρά και αισθάνεται τυχερή. Η Αγορίτσα Οικονόμου είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ 

Θέατρο / «Αν κλάψω με ένα έργο, είμαι σε καλό δρόμο»

Ο Χρήστος Θεοδωρίδης, που έχει σκηνοθετήσει με επιτυχία δύο έργα φέτος, του Βιριπάγιεφ και της Αναγνωστάκη, εξηγεί γιατί τον ενδιαφέρουν τα κείμενα που μιλάνε στον άνθρωπο σήμερα, ακόμα κι αν σε αυτά ακούγονται ακραίες απόψεις που ενοχλούν και τον ίδιο.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Να είσαι γκέι στη Νέα Υόρκη

Θέατρο / «Η Κληρονομιά μας»: Τι αποκομίσαμε από την εξάωρη παράσταση στο Εθνικό

«Μία ποπ queer saga, παραδομένη πότε στη μέθη των κοκτέιλ Μανχάταν και πότε στο πένθος μιας αλησμόνητης συλλογικής απώλειας» – Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για το πολυβραβευμένο έργο του Μάθιου Λόπεζ, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τον Γιάννη Μόσχο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
«Δεν είμαι ασεβής, ούτε ιδιοσυγκρασιακή ούτε αιρετική»

Θέατρο / «Δεν είμαι ασεβής, ούτε ιδιοσυγκρασιακή, ούτε αιρετική»

Μετά την Ορέστεια του Στρίντμπεργκ και τις πρόβες για το έργο του Βασίλη Βηλαρά, η Λένα Κιτσοπούλου μιλάει για προσδοκίες και αποφάσεις, για επιτυχίες και απορρίψεις, για το «σύστημα» μέσα στο οποίο δουλεύει και για όλους εκείνους τους χαρακτηρισμούς που της αποδίδουν.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Με Μαρμαρινό, Κουρεντζή, Ράσσε, Mouawad και Ζυλιέτ Μπινός στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου

Πολιτισμός / Μαρμαρινός, Κουρεντζής, Ράσε, Mouawad και Ζιλιέτ Μπινός στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου

Καλλιτέχνες με ιστορικό ίχνος στην Επίδαυρο θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους δίπλα σε ξένους και άλλους Έλληνες δημιουργούς, ενώ στις 19 Ιουλίου θα ακούσουμε την ορχήστρα Utopia υπό τη διεύθυνση του Θ. Κουρεντζή.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μπορεί το ελληνικό θέατρο να σατιρίσει τον εαυτό του;      

Θέατρο / Μπορεί το ελληνικό θέατρο να σατιρίσει επιτυχημένα τον εαυτό του;      

«Αν θες να αναμετρηθείς με κάτι, αν θες να πας στην ουσία, πρέπει να πονέσεις» – Κριτική για την πολυσυζητημένη παράσταση «Merde!» των Βασίλη Μαγουλιώτη και Γιώργου Κουτλή στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ

σχόλια

1 σχόλια