Ο φιλμικός χρόνος στις ταινίες του Παρκ Τσαν Γουκ και της Κλερ Ντενί

Ο φιλμικός χρόνος στις ταινίες του Παρκ Τσαν Γουκ και της Κλερ Ντενί Facebook Twitter
Το «Stars at Noon» είναι ένα τζαζ έργο, ελεύθερο στη φόρμα και το πνεύμα, που ρέει όπως η Τρις της Μάργκαρετ Κουόλι και προχωρά σαν προσχέδιο πολιτικού θρίλερ.
0

«Πέταξε το κινητό σου στη θάλασσα, όσο πιο βαθιά γίνεται, και μην το πεις σε κανέναν». Μια τυπική προτροπή σε ένα αστυνομικό θρίλερ (η απομάκρυνση ενός ενοχοποιητικού στοιχείου, ενδεχομένως) γίνεται η πιο ασυνήθιστη ερωτική ατάκα που άκουσα στο φετινό Φεστιβάλ Καννών, και για να ανακαλύψετε τη σημασία της, πρέπει να δείτε την επιστροφή του Παρκ Τσαν Γουκ στις Κάννες μετά από έξι χρόνια, και το Handmaiden, που τότε δεν είχε κερδίσει κανένα βραβείο.

Το Decision to Leave κινείται γύρω από έναν αναλυτικό, υπεύθυνο ντετέκτιβ και μια μαύρη χήρα, μια γυναίκα που είναι πολύ πιθανόν να έχει σκοτώσει τον άνδρα της, αλλά η πληθώρα των ενδείξεων δεν φαίνεται αρκετή να την καταδικάσει. Λέει ψέματα; Μήπως η μπλαζέ, ασυγκίνητη στάση της απλώς μπερδεύει όσους έχουν ένα συγκεκριμένο μοτίβο δολοφόνου στο μυαλό τους;

Ένα είναι σίγουρο: Ο πρωταγωνιστής έχει κολλήσει με την περίπτωσή της, την παρακολουθεί στενά, εισχωρεί στην καθημερινότητά της, ξεψαχνίζει κάθε λεπτομέρεια της ζωής και του παρελθόντος της, και ο Παρκ Τσαν Γουκ τον τοποθετεί νοερά δίπλα της, μέσα της, ακόμη κι αν δεν έχει συμβεί τίποτε σαρκικό μεταξύ τους – εκείνη συντονίζεται με τον διώκτη της, αλλά εκείνος είναι μίζερα παντρεμένος και προφανώς διστάζει να μπερδέψει την επιθυμία του με μια σοβαρή επαγγελματική εκκρεμότητα.

Το Decision to Leave τιμά τον τίτλο του: είναι ένα σοβαρό παιχνίδι του χρόνου και του χειρισμού του, ανάλογα με το θάρρος και την ενσυναίσθηση του καθενός.

Η υπόθεση παίρνει διαστάσεις εμμονής, και μαζί με τα ύψη και ένα συνεχές παιχνίδι διπλών ειδώλων, η ταινία στροβιλίζεται πανέξυπνα γύρω από τον Δεσμώτη του Ιλίγγου (ο σκηνοθέτης ισχυρίζεται ότι δεν επιχείρησε συνειδητά φόρο τιμής σε μια από τις αγαπημένες του ταινίες). Το homage στο Vertigo είναι ένα ευτυχισμένο φάντασμα που πλανάται πάνω από τη θεματική της αμφιβολίας και δεν καταλαμβάνει ζωτικό χώρο στο Decision to Leave, γιατί είναι τέτοια η μαεστρία του Παρκ Τσαν Γουκ στο ξεδίπλωμα της πλοκής μέσω του μοντάζ, που διευκολύνει τον θεατή να παρακολουθήσει κάτι πυκνό και ιντριγκαδόρικο, νιώθοντας ταυτόχρονα το αμοιβαίο παράπονο των ηρώων: Η Seo-rae έχει το μειονέκτημα της ξένης, ούσα Κινέζα στην Κορέα, ισχυρίζεται πως είναι αθώα και δεν είναι σίγουρη πως εισακούγεται, και κυρίως πιστεύει πως ο Hae-jun την έχει ως μια ακόμη φωτογραφία στον τοίχο των άλυτων μυστηρίων του, μια περίπτωση που του ξέφυγε. Ο ντετέκτιβ δεν σταματά να υποψιάζεται, ακόμη κι η έλξη θολώνει την κρίση του. Ζει με μια γυναίκα λογική και στεγνή, και τώρα καλείται να εξηγήσει την παραβίαση του αξιακού του συστήματος, και της «λογικής» του αξιοπρέπειας. Χωρίς να το έχει καν συνειδητοποιήσει, εξομολογείται.

Το θέμα της ταινίας είναι ποια είναι η φύση της απιστίας, προς το καθήκον και τον έρωτα. Και αν τελικά η χειρότερη τιμωρία είναι η έλλειψη αποφασιστικότητας, η δειλία.

Συμβαίνουν τόσα πολλά σε ένα κάδρο του Κορεάτη master, που ένα βλέμμα αρκεί για να δώσει σκυτάλη στο επόμενο πλάνο – ό,τι κοιτάζει ο ήρωας, το εκπληρώνει ο Παρκ, είτε «τηλεμεταφέροντας» τους πρωταγωνιστές σε κοινούς χώρους είτε ενώνοντας σχεδόν μεταφυσικά τις επιθυμίες τους, χωρίς ποτέ να ξεφύγει από την πλοκή και το σενάριο, που αποτελείται από δυο μέρη και ενισχύεται από ηθοποιούς αφοσιωμένους στους ρόλους τους.

Έχει σημασία, σε επίπεδο εγκληματολογικό, πότε συμβαίνουν όλες οι πράξεις που ενδεχομένως ενοχοποιήσουν την Seo-rae. Απ’ την άλλη, οι χρονομετρημένες λεπτομέρειες λειτουργούν ως παραπλανητικό άλλοθι στον Παρκ για να ανοίξει τον χρόνο που μεσολαβεί ανάμεσα στη γνωριμία του αστυνομικού και της χήρας και τη συνειδητοποίηση των αληθινών αισθημάτων.

Το Decision to Leave τιμά τον τίτλο του: είναι ένα σοβαρό παιχνίδι του χρόνου και του χειρισμού του, ανάλογα με το θάρρος και την ενσυναίσθηση του καθενός.

«Decision to Leave» trailer

Η σωματικότητα στο σινεμά της Κλερ Ντενί όχι μόνο δεν χρειάζεται συστάσεις, αλλά έχει πλέον λάβει διαστάσεις σεμιναριακού θρύλου – αν ζητούσε δικαιώματα από τις «εμπνεύσεις», θα είχε βγάλει περισσότερα χρήματα από ό,τι με τις εισπράξεις των ταινιών της.

Στο Stars at Noon διασκευάζει το ομώνυμο μυθιστόρημα που ο Ντένις Τζόνσον έγραψε το 1986, με θέμα την επανάσταση στη Νικαράγουα δυο χρόνια νωρίτερα. Αρχικά η Ντενί σκέφτηκε να το διατηρήσει στο ίδιο χρονικό πλαίσιο, με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Πάτινσον. Τίποτε από αυτά δεν ίσχυσε τελικά. Ο πρωταγωνιστής της από το High Life δεν άδειαζε, αντικαταστάθηκε από τον Τζο Άλγουιν, και η δράση εκτυλίσσεται κάπου στο πανδημικό παρόν, με μάσκες, κινητά, πιστωτικές κάρτες που συνήθως δεν περνάνε, αλλά και κάπνισμα, αφού εξακολουθούμε να βρισκόμαστε σε μια άνομη νοτιοαμερικανική χώρα.

Οι ήρωες λέγονται Τρις και Ντάνιελ. Θα μπορούσαν να είναι ψευδώνυμοι, γιατί όχι και ανώνυμοι. Αυτή νομίζει πως είναι δημοσιογράφος (ο υποτιθέμενος αρχισυντάκτης της την αδειάζει επιτακτικά), εκείνος εργάζεται για μια μεγάλη εταιρεία. Στην ουσία, η Τρις εκπορνεύεται για να τα βγάλει πέρα και ο Ντάνιελ είναι ένα αφελές στέλεχος που μάλλον παγιδεύεται σε μια κατάσταση που δεν γνωρίζει.

Η σεναριογράφος Ντενί ανέβασε τον Άλγουιν και την Κουόλι στο κρεβάτι, έκοψε τα σχοινιά και τους άφησε μόνους, ενώ η σκηνοθέτις Ντενί σκουπίζει τον ιδρώτα τους.

Αμφότεροι βρίσκονται στο στόχαστρο. Χωρίς διαβατήριο και χρήματα, είναι κοινωνικά γυμνοί, και η Ντενί εκμεταλλεύεται την αδυναμία της στιγμής με τον καλύτερο τρόπο. Φέρνει κοντά τους εκτεθειμένους και κλειδώνει τις ανάγκες τους σε μια ειλικρινή αλληλεξάρτηση, που χτίζεται σταδιακά, αφού αυτή σταματά να τον βλέπει σαν νόστιμο πελάτη, κι εκείνος σαν όμορφο διάλειμμα στις μπίζνες του.

Αρχικά στο πολυτελές ξενοδοχείο του Βρετανού και μετά στο φτηνό, αν και διαμπερές δωματιάκι όπου διαμένει η Αμερικανίδα, οι εραστές απομονώνονται και η Γαλλίδα σκηνοθέτις τους προστατεύει από τους διώκτες, αλλά και από την ίδια τη δράση.

Με ήπιο τέμπο από τους Tindersticks, η Ντενί συγκεντρώνεται στο φλερτ και το σεξ, ως μέσα λύτρωσης και ελευθερίας. Μεγαλύτερο είναι το σασπένς για το αν αυτοί οι δυο, μετά τα απαραίτητα τεστ εμπιστοσύνης, αγαπιούνται πραγματικά, παρά για το αν θα τη σκαπουλάρουν, παρά τις δυο ενδιαφέρουσες ενέσεις δράσης που επιχειρεί στη διάρκεια της ομηρείας τους στην εχθρική χώρα, με τον Ντάνι Ραμίρεζ να υποδύεται έναν αστυνομικό από την Κόστα Ρίκα και τον εκρηκτικό Μπένι Σάφντι ως πράκτορα της CIA να φιτιλιάζει το φινάλε.

Μεταφέροντας τη χαοτική ασάφεια στο σήμερα, η Ντενί υποδηλώνει πως δεν έχει και τόση σημασία η χρονολογική ακρίβεια σε τόπους όπου η πολιτική αντάρα διαιωνίζεται. Το διηνεκές που επιδιώκει πάντα, με την αχρονικότητα στον περιβάλλοντα χώρο και τα πολύ κοντινά πλάνα στις εκφράσεις των προσώπων, συνήθως όταν ψάχνουν προθέσεις, και τις κινήσεις των σωμάτων, ειδικά όταν ανάβουν, είναι τόσο μακριά από την αντικειμενικότητα θεωρητικά συγγενών ταινιών με το Stars at Noon, όπως η Αποστολή στη Νικαράγουα του Ρότζερ Σπότισγουντ και τα Επικίνδυνα Χρόνια του Πίτερ Γουίαρ.

Εκείνα τα ωραιότατα, εξωτικά, ερωτικοπολιτικά παραμύθια, από τα ελάχιστα ψήγματα χολιγουντιανής ευαισθησίας για το τι σάπιο γίνεται εκεί έξω στη δεκαετία του 80, είχαν ένα χωροχρονικό specificity που αφηγηματικά ανακουφίζει τον θεατή και στέκει και σαν (δια)μαρτυρία για την εποχή και τη διαφθορά, μέσα από τα μάτια ιδεαλιστών με πάθη και αδυναμίες.

Η Ντενί δεν ενδιαφέρεται για τίποτε από αυτά. Το Stars at Noon είναι ένα τζαζ έργο, ελεύθερο στη φόρμα και το πνεύμα, που ρέει όπως η Τρις της Μάργκαρετ Κουόλι και προχωρά σαν προσχέδιο πολιτικού θρίλερ. Η σεναριογράφος Ντενί ανέβασε τον Άλγουιν και την Κουόλι στο κρεβάτι, έκοψε τα σχοινιά και τους άφησε μόνους, ενώ η σκηνοθέτις Ντενί σκουπίζει τον ιδρώτα τους.

Εκτός από το sexiness under fire, την απασχολεί το δίλημμα και η δυναμική της σχέσης τους τις στιγμές που η παρτίδα φαίνεται χαμένη, όταν έχουν εκτιμήσει πολύ λανθασμένα τις καταστάσεις γύρω τους και τους εαυτούς τους και κλαίει ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Για να το καταφέρει αυτό, η έμπειρη Ντενί δίνει αέρα στον χρόνο. Ίσως να είναι κατά βάθος πλατωνική και να πιστεύει πως ο χρόνος δεν είναι τίποτε άλλο από ενέργεια ψυχής. 

«Stars at Noon» clip

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Crimes of the Future

Ανταπόκριση από τις Κάννες / «Crimes of the Future» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ: Στο μέλλον η εγχείρηση είναι το νέο σεξ

Η νέα ταινία του Καναδού πρύτανη της σωματικής φρίκης ανθολογεί τους εικαστικούς του άξονες, επισκέπτεται και ανακεφαλαιώνει τις αγαπημένες του θεματικές.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Πάνος Χ. Κούτρας: «Αυτή η ταινία μού έβγαλε την πίστη!»

Ανταπόκριση από τις Κάννες / Πάνος Χ. Κούτρας: «Αυτή η ταινία μού έβγαλε την πίστη!»

Λίγο μετά την πρεμιέρα του «Dodo», της νέας του ταινίας, στο 75ο Φεστιβάλ των Καννών, ο Έλληνας σκηνοθέτης μίλησε στον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο για την κρίση μέσης ηλικίας που πέρασε, για το εξαφανισμένο πτηνό που αποτελεί τον πυρήνα της ιστορίας του, για όσα τον εμπνέουν και όσα τον δυσκολεύουν.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΛΒΙΣ***1/2

Ανταπόκριση από τις Κάννες / «Elvis»: Κανείς δεν περίμενε μια τυπική βιογραφία από τον Μπαζ Λούρμαν

Στην μπαρόκ κονσόλα του Μπαζ Λούρμαν ο Έλβις μεταμορφώνεται σε μυθολογικό πλάσμα θηριώδους μελαγχολίας και η μουσική του διασταυρώνει μεθυστικά τις απαρχές του rock 'n’ roll με το σημερινό χιπ-χοπ in full blast.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Στον θρόνο του Ξέρξη»: Η Εύη Καλογηροπούλου, η Αφροδίτη Παναγιωτάκου και ο Γιώργος Μαζωνάκης στις Κάννες

Lifo Videos / «Στον θρόνο του Ξέρξη»: Η Ε. Καλογηροπούλου, η Α. Παναγιωτάκου και ο Γ. Μαζωνάκης μιλούν στη LiFO από τις Κάννες

Η νέα ταινία μικρού μήκους της Εύης Καλογηροπούλου, σε καλλιτεχνική επιμέλεια της Αφροδίτης Παναγιωτάκου, παραγωγή του Onassis Culture, με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Μαζωνάκη, έκανε πρεμιέρα στην Εβδομάδα Κριτικής του 75ου Φεστιβάλ Καννών και κέρδισε το βραβείο του Canal+. Οι συντελεστές βρέθηκαν στην Κρουαζέτ και μίλησαν στον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Top Gun: Maverick»: Η σπάνια περίπτωση ενός sequel σκάλες ανώτερου από το πρωτότυπο

Ανταπόκριση από τις Κάννες / «Top Gun: Maverick»: Η σπάνια περίπτωση ενός sequel σκάλες ανώτερου από το πρωτότυπο

Ανεξάρτητα από τις όποιες αντιρρήσεις και το γούστο του καθενός, ο Τομ Κρουζ είναι ο μόνος που μπορεί να σηκώσει στους ώμους του ένα είδος σινεμά που απειλείται πανταχόθεν, και να το απογειώσει.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΤΡΙΤΗ 17/05 - ΕΧΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΕΙ-Τι να περιμένουμε στο 75ο Φεστιβάλ Καννών

Pulp Fiction / Τι θα δούμε στο 75ο Φεστιβάλ Καννών

Οι σημαντικές συμμετοχές και οι πολυαναμενόμενες παρουσίες, ανάμεσά τους πολλές ελληνικές, αλλά πρώτα μια βόλτα στις «πρώτες Κάννες» του Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλου, που φέτος θα ξαναεπισκεφθεί το γαλλικό θέρετρο με ανυπομονησία και τρακ, μετά από την αναγκαστική διετή αποχή.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Βαλ Κίλμερ: Ο άνθρωπος που θα (μπορούσε να) γινόταν σταρ

Απώλειες / Βαλ Κίλμερ (1959-2025): Ο άνθρωπος που θα μπορούσε να είχε γίνει σούπερσταρ

Έφυγε από τη ζωή ο Κρις του «Heat», ο Iceman του «Top Gun», ο «ξανθός» Μπάτμαν του Τζόελ Σουμάχερ, ο Τζιμ Μόρισον του Όλιβερ Στόουν, ο γκέι ντέτεκτιβ του «Kiss Kiss Bang Bang», ένας ηθοποιός που κατέγραψε μερικές αξέχαστες εμφανίσεις στο ενεργητικό του, μα δεν έκανε την αναμενόμενη καριέρα μεγάλου σταρ λόγω ατυχών συγκυριών αλλά και προσωπικών επιλογών.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Η Λάιζα Μινέλι σήμερα δηλώνει ευτυχισμένη. ή Λάιζα Μινέλι: Mια απίστευτη ιστορία επιβίωσης.

Οθόνες / Λάιζα Μινέλι: Mια απίστευτη ιστορία επιβίωσης

Gay icon, μια χαρισματικά αφοσιωμένη performer, αλλά και αντικείμενο χλεύης. Το ντοκιμαντέρ του Μπρους Ντέιβιντ Κλάιν «Liza: A Truly Terrific, Absolutely True Story» σίγουρα δεν αφηγείται την ιστορία ενός τυπικού nepo baby.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
τομ χάρντι

Οθόνες / 10 τηλεοπτικές σειρές που θα δούμε την άνοιξη

Από τη μεγάλη επιστροφή του «The Last of Us» σε εκείνη του «Αστερίξ» και από τη σεξουαλική αναζήτηση της Μισέλ Ουίλιαμς σε μια απολαυστική ματιά στον κόσμο του σύγχρονου μπαλέτου, αυτές είναι οι σειρές που θα μας κρατήσουν καθηλωμένους στη μικρή οθόνη το επόμενο διάστημα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Οι 10 αγαπημένες ταινίες της Μαρίνας Σάττι

Μυθολογίες / «Οι εικόνες του Ζβιάγκιντσεφ είναι υπνωτιστικές»: Οι 10 αγαπημένες ταινίες της Μαρίνας Σάττι

Στην κινηματογραφική λίστα της τραγουδοποιού, η σιωπή λέει περισσότερα από τα λόγια, οι εικόνες αποκαλύπτουν κρυμμένα συναισθήματα, οι κόσμοι είναι γεμάτοι αβεβαιότητες και συγκρούσεις, και η μουσική έχει μια ιερή διάσταση.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΝΙΝΕΤΤΑ ΓΙΑΚΙΝΤΖΗ
21 ντοκιμαντέρ του 21ου αιώνα που αξίζει να δείτε

Οθόνες / 21 ντοκιμαντέρ του 21ου αιώνα που αξίζει να δείτε

Από μια σπουδαία στιγμή του σκορσεζικού σινεμά ως την ψηφιακή επανάσταση της Ανιές Βαρντά κι από το συγκλονιστικό δίπτυχο του Τζόσουα Οπενχάιμερ ως τη μεγάλη φιλμική «σκανταλιά» του Banksy, αυτοί είναι 21 σταθμοί του σύγχρονου σινεμά τεκμηρίωσης που πρέπει να έχει δει κάθε σινεφίλ.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
«Μπορεί να γίνει μια παραγωγή σαν το “Flow” στην Ελλάδα, αρκεί να το θέλουμε»

Οθόνες / «Μπορεί να γίνει μια παραγωγή σαν το “Flow” στην Ελλάδα, αρκεί να το θέλουμε»

Με αφορμή τη δεύτερη απονομή των βραβείων Stratos, που τιμούν το ελληνικό animation, o πρόεδρος της ASIFA HELLAS Κωνσταντίνος Κακαρούντας μιλά για την άνθηση της σκηνής, τις προκλήσεις και για το πώς η Ελλάδα μπορεί να πετύχει μια παραγωγή οσκαρικού επιπέδου.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
 «Εσύ, θείο, δεν θα φύγεις, θα μείνεις εδώ μαζί μου!» ή Γιάννα Δεληγιάννη: «Βρίσκω την ουσία μόνο στο να στηρίζει ο ένας τον άλλον». ή Η Γιάννα Δεληγιάννη προβάλλει ταινίες στους μαθητές της άγονης γραμμής.

Οθόνες / Η Γιάννα Δεληγιάννη προβάλλει ταινίες στους μαθητές της άγονης γραμμής

Η κινηματογραφίστρια και πρόεδρος της Cinemathesis μιλά για την πρωτοβουλία της να υλοποιεί κινηματογραφικά εργαστήρια για παιδιά σε απομακρυσμένα δημοτικά σχολεία της άγονης γραμμής, το όραμα και το αποτύπωμα της δράσης της, για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και για το τι λείπει από την τυπική εκπαίδευση.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Γιατί το «Adolescence» έχει αναδειχθεί σε παγκόσμιο φαινόμενο;

Pulp Fiction / Γιατί το «Adolescence» έχει αναδειχθεί σε παγκόσμιο φαινόμενο;

Είναι η τεχνική αρτιότητα μιας αστυνομικής σειράς με επίκαιρο κοινωνικό θέμα που της χαρίζει τόσο μεγάλο αντίκτυπο στο κοινό; Ή μήπως η πραγματική δύναμη πηγάζει από τον φόβο των γονιών για τις εγκληματικές παραλείψεις και, κυρίως, για την άγνοιά τους απέναντι στα κρυφά σημάδια του ψηφιακού κόσμου;
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Η μαμά μου, ο Μπαρτ Ρέινολντς κι ένας θάνατος που παραμένει μυστηριώδης εδώ και μισό αιώνα

Οθόνες / Η μαμά μου, ο Μπαρτ Ρέινολντς κι ένας θάνατος που παραμένει μυστηριώδης εδώ και μισό αιώνα

Ο γιος της ηθοποιού Σάρα Μάιλς ήταν τεσσάρων ετών όταν βρέθηκε νεκρός ο μάνατζερ και πρώην εραστής της μητέρας του. Οι υποψίες είχαν πέσει τότε πάνω στον συμπρωταγωνιστή της Μπαρτ Ρέινολντς. 51 χρόνια αργότερα, ο Μπολτ προσπαθεί να θυμηθεί τι συνέβη.
LIFO NEWSROOM
Το Παιδί Τραύμα επιλέγει τις 10 αγαπημένες του ταινίες

Μυθολογίες / «Το Festen έχει επηρεάσει τους στίχους μου»: Οι 10 αγαπημένες ταινίες του Παιδιού Τραύματος

Χάνεκε αλλά και Αγγελόπουλος, «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους» αλλά και «Aftersun», το Παιδί Τραύμα επιλέγει 10 ταινίες που κυμαίνονται από τον ωμό ρεαλισμό και τη βία μέχρι τον θρίαμβο της ποίησης και της τρυφερότητας.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΝΙΝΕΤΤΑ ΓΙΑΚΙΝΤΖΗ
10 εξαιρετικές ταινίες που μπορείτε να δείτε τώρα στο Netflix

Οθόνες / 10 εξαιρετικές ταινίες που μπορείτε να δείτε τώρα στο Netflix

Το Netflix έχει γίνει ο παράδεισος της εύκολης ψυχαγωγίας, αλλά για τους πραγματικούς σινεφίλ κρύβει και έναν άλλο κόσμο. Αυτή είναι μια λίστα με ταινίες που απαιτούν προσοχή και αφοσίωση, που αξίζουν τον κόπο.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Movies

Οθόνες / Η Χιονάτη και 8 καλύτεροι λόγοι για να πάτε σινεμά

Ένα υποψήφιο για Όσκαρ animation για ενήλικες, το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Αριάν Λαμπέντ και μια τολμηρή ταινία για την προσφυγική εμπειρία, γυρισμένη στην Αθήνα, είναι μερικές από τις προτάσεις της εβδομάδας που θα σας αποζημιώσουν.
THE LIFO TEAM