Πέθανε στα 88 του ο Ριπ Τορν, μέγας ηθοποιός και μέγας σαματατζής εντός και εκτός πλατό

Πέθανε στα 88 του ο Ριπ Τορν, μέγας ηθοποιός και μέγας σαματατζής εντός και εκτός πλατό Facebook Twitter
Η μανιακή συχνα συμπεριφορά του (λόγω κατάχρησης αλκοόλ), τα ιδιοσυγκρασιακά ξεσπάσματά του και οι περιπέτειές του με το Νόμο, επισκίαζαν το υψηλό υποκριτικό του ανάστημα, βάζοντας κωμικοτραγικές τρικλοποδιές στην πορεία του στο Χόλιγουντ.
2

Στη μακρά καριέρα του στο σανίδι και στην οθόνη (μεγάλη και μικρή), ο Ριπ Τορν έγινε διάσημος από μια ευρύτατη γκάμα ρόλων που έπαιξε προσδίδοντας τους δυναμισμό, απειλή, ένταση, σαρκασμό, χιούμορ αλλά και μια σαρδόνια, σκοτεινή διάσταση, είτε επρόκειτο για τα έργα του Τένεσι Γουίλιαμς στο θέατρο και το σινεμά στην εντυπωσιακή και πάρα πολλά υποσχόμενη αρχή της καριέρας του είτε για τις τηλεοπτικές σειρές που εμφανιζόταν στο τέλος της. Συχνά βέβαια, η μανιακή συμπεριφορά του (λόγω κατάχρησης αλκοόλ κατά κανόνα), τα ιδιοσυγκρασιακά ξεσπάσματά του και οι περιπέτειές του με το Νόμο, επισκίαζαν το υψηλό υποκριτικό του ανάστημα, βάζοντας κωμικοτραγικές τρικλοποδιές στην πορεία του στο Χόλιγουντ.

Ένας από τους ρόλους που δεν έπαιξε τελικά ήταν αυτός του δικηγόρου Τζορτζ Χάνσον στο εμβληματικό έπος της αντικουλτούρας "Easy Rider" (Ξένοιαστος Καβαλάρης) του Ντένις Χόπερ το 1969 – ρόλος που κατέληξε στον Τζακ Νίκολσον, ο οποίος, μαζί με τον Τόμι Λι Τζόουνς, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως επίγονος του, τρόπον τινά.

Ήταν ήδη 79 ετών όταν η αστυνομία τον βρήκε μια νύχτα του Ιανουαρίου του 2010 να έχει μπουκάρει, με γεμάτο περίστροφο στην τσέπη, σε μια κλειστή τράπεζα στο Σάλισμπερι του Κονέκτικατ όπου διέμενε. Εμφανώς λιώμα, είχε δηλώσει τότε στους αστυνομικούς ότι πίστευε πως είχε μπει στο σπίτι του.

Αρνήθηκε όμως τότε να εργαστεί με τον βασικό μισθό όπως οι υπόλοιποι συντελεστές της χαμηλού προϋπολογισμού ταινίας – η οποία τελικά απέδωσε κέρδος πολλών εκατομμύριων δολαρίων και έκανε διάσημους τους πρωταγωνιστές και τον σκηνοθέτη της - διότι ήθελε να ξεπληρώσει κάποια επείγοντα χρέη ύψους 3.500 δολαρίων περίπου.

Πέθανε στα 88 του ο Ριπ Τορν, μέγας ηθοποιός και μέγας σαματατζής εντός και εκτός πλατό Facebook Twitter
Με τη σύζυγό του Τζέραλντιν Πέιτζ στο "Γλυκό πουλί της νιότης"

Δεκαετίες αργότερα, το 1993, σε μια τηλεοπτική συνέντευξή του, ο Ντένις Χόπερ θα δήλωνε ότι ο Τορν είχε απορριφθεί επειδή του έβγαλε μαχαίρι στη διάρκεια μιας αντιδικίας τους. Ο Ριπ Τορν αντέδρασε άμεσα τότε, λέγοντας ότι ο Χόπερ ήταν αυτός που τον απείλησε με μαχαίρι (ποιον να πιστέψει κανείς από αυτούς τους δύο;) και εν συνεχεία του υπέβαλλε αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση, την οποία κέρδισε μαζί με το ποσό των 500.000 δολαρίων.

Η πιο περιβόητη όμως από τις αναρίθμητες φασαρίες στις οποίες είχε εμπλακεί εντός πλατό, συνέβη το 1970 στα γυρίσματα του αυτοσχεδιαστικού φιλμ "Maidstone" που είχε γυρίσει ο συγγραφέας Νόρμαν Μέιλερ, όπου σε κάποια στιγμή της ταινίας (σε κρίση αυτοσχεδιαστικού οίστρου ίσως) ο Τορν επιτίθεται με σφυρί στον Μέιλερ και στην συμπλοκή που ακολουθεί ο επίσης μονίμως «αρπαγμένος» συγγραφέας του δαγκώνει το αυτί (η σκηνή στο βόντεο που ακολουθεί). Αργότερα, ο Μέιλερ θα έλεγε ότι ποτέ του δεν κατάλαβε αν ο Τορν τα είχε πάρει πραγματικά μαζί του ή απλά υποκρινόταν.

 

Το 1997 πάντως, σε συνέντευξή του στους Los Angeles Times, o Ριπ Τορν, ο οποίος φαινόταν να έχει επανακάμψει με την (βραβευμένη) ερμηνεία του σε μια από τις πιο σημαντικές και πρωτοποριακές κωμικές τηλεοπτικές σειρές όλων των εποχών – το "The Larry Sanders Show" – είχε δηλώσει: «Δεν κάνω φασαρίες πια, ακόμα κι αν με προκαλέσει κάποιος. Του λέω 'με συγχωρείτε, αλλά πλακώνομαι μόνο με φίλους' και απομακρύνομαι διακριτικά».

Η αλήθεια είναι ότι καθόλου δεν είχε κόψει τις φασαρίες και σίγουρα δεν είχε κόψει το αλκοόλ, παρότι του είχε αφαιρεθεί πολλές φορές το δίπλωμα αφότου είχε συλληφθεί να οδηγεί μεθυσμένος.

Πέθανε στα 88 του ο Ριπ Τορν, μέγας ηθοποιός και μέγας σαματατζής εντός και εκτός πλατό Facebook Twitter
Με τον Bowie στο "Ο άνθρωπος που έπεσε στη Γη"

Δεν οδηγούσε πάντως όταν κατάφερε το πιο αμίμητο από όσα σοβαρά ή ευτράπελα είχε κάνει μεθυσμένος. Ήταν ήδη 79 ετών όταν η αστυνομία τον βρήκε μια νύχτα του Ιανουαρίου του 2010 να έχει μπουκάρει, με γεμάτο περίστροφο στην τσέπη, σε μια κλειστή τράπεζα στο Σάλισμπερι του Κονέκτικατ όπου διέμενε. Εμφανώς λιώμα, είχε δηλώσει τότε στους αστυνομικούς ότι πίστευε πως είχε μπει στο σπίτι του. Αφού πέρασε το σαββατοκύριακο στη φυλακή, πλήρωσε εγγύηση ύψους 100.000 δολαρίων και αφέθηκε ελεύθερος με τον όρο να ακολουθήσει (επιτέλους) πρόγραμμα απεξάρτησης.

Εκ του Τέξας ορμώμενος, ο νεαρός Ριπ Τορν βρέθηκε στο Actors Studio της Νέας Υόρκης στις αρχές της δεκαετίας του '50 και από εκεί στο Μπρόντγουεϊ όπου άρχισε να διαπρέπει σε έργα όπως η «Λυσσασμένη γάτα» και το «Γλυκό πουλί της νιότης». Συγχρόνως, είχε ξεκινήσει την μακρά και πολυσχιδή καριέρα του στο σινεμά σε ταινίες όπως το "Baby Doll" και το "A Face in the Crowd" (Μια μορφή στο πλήθος) του Ηλία Καζάν, ενώ μερικά χρόνια αργότερα εμφανίστηκε ως Ιούδας Ισκαριώτης στο 'βιβλικό' έπος του Νίκολας Ρέι «Ο Βασιλεύς των Βασιλέων» και αργότερα στο "Cincinatti Kid" (O χαρτοπαίκτης) πλάι στον Στιβ Μακ Κουίν.

Η φιλμογραφία του είναι εξοντωτικά μεγάλη και άνιση, θα μπορούσε όμως να ξεχωρίσει κάποιος τις εμφανίσεις του, μεταξύ πολλών άλλων, στον «Τροπικό του Καρκίνου» (τέλειο κάστινγκ ως Χένρι Μίλερ) του 1970, ως τραγουδιστής της country στο εξαίρετο και υπερ-cult "Payday", ως επιστήμονας και διστακτικός σαρδανάπαλος δίπλα στον Bowie στο «Ο άνθρωπος που έπεσε στη Γη» (1976) και στο ρόλο του ποιητή Γουόλτ Γουίτμαν στο "Beautiful Dreamers" του 1990.

Πέθανε στα 88 του ο Ριπ Τορν, μέγας ηθοποιός και μέγας σαματατζής εντός και εκτός πλατό Facebook Twitter
Ως προϊστάμενος της μυστικής υπερεσίας διαχείρισης εξωγήινων στο "Men in Black"

Μετά την «επανάκαμψή» του στα '90s, ανέλαβε κεντρικό ρόλο στις δημοφιλείς ταινίες "Men in Black" ενώ έπαιξε και τον Λουδοβίκο ΙΕ' στην «Μαρία Αντουανέτα» (2006) της Σοφία Κόπολα. Εκτός από την επταετή του παρουσία στο πρωταγωνιστικό καστ του "Larry Sanders Show", εμφανίστηκε – κυρίως ως επιφανής γκεστ σταρ - και σε διάφορες άλλες τηλεοπτικές σειρές με πιο πρόσφατη το "30 Rock".

O Ριπ Τορν είχε κάνει τρεις γάμους, ο δεύτερος εκ των οποίων ήταν με την επίσης σπουδαία ηθοποιό Τζέραλντιν Πέιτζ, η οποία του δίδαξε «το μυστικό της συναισθηματικής υγείας», όπως είχε δηλώσει σε μια συνέντευξή του στους New York Times το 1997, δέκα χρόνια μετά τον θάνατό της:

«Από την 'Τζέρι' έμαθα ότι το μόνο που χρειάζεσαι είναι χρόνος πάνω στη σκηνή. Δεν είχε σημασία πώς ένιωθα, δεν είχε σημασία τι έλεγαν για μένα, από τη στιγμή που είχα πάντα το κοινό από κάτω».

 
Θέατρο
2

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ηow to resuscitate a dinosaur/ Έι, Romeo, πώς δίνεις το φιλί της ζωής σε έναν δεινόσαυρο;

Guest Editors / «Ο Καστελούτσι σκηνοθετεί μια υπόσχεση· και κάνει τέχνη εκκλησιαστική»

«Πέρασαν μέρες από την πρώτη μου επαφή με τη Βερενίκη. Μάντρωσα ένα κοπάδι σκέψεις» – ο Κυριάκος Χαρίτος γράφει για μια από τις πολυσυζητημένες παραστάσεις της σεζόν, που ανέβηκε στη Στέγη.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ
Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Θέατρο / Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Ένα νέο, αλλιώτικο σύμπαν για τον «χορό» ξεδιπλώνεται από τις 3 έως τις 6 Απριλίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, μέσα από τα πρωτοποριακά έργα τεσσάρων κορυφαίων Ελλήνων χορογράφων και του διεθνούς φήμης Damien Jalet.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Κώστας Νικούλι

Θέατρο / «Μπορώ να καταλάβω το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος»

Ο 30χρονος Κώστας Νικούλι μιλά για την πορεία του μετά το «Ξενία» που του χάρισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού όταν ήταν ακόμα έφηβος, για το πόσο Έλληνας νιώθει, για την πρόκληση του να παίζει τρεις γκέι ρόλους και για το πόσο τον έχει αλλάξει το παιδί του.
M. HULOT
Μέσα στον θησαυρό με τις εμβληματικές φορεσιές της Δόρας Στράτου

Θέατρο / «Κάποτε έδιναν τις φορεσιές για έναν πλαστικό κουβά, που ήταν ό,τι πιο μοντέρνο»

Μια γνωριμία με τη μεγάλη κληρονομιά της Δόρας Στράτου μέσα από τον πλούτο αυθεντικών ενδυμάτων που δεν μπορούν να ξαναραφτούν σήμερα και συντηρούνται με μεγάλο κόπο, χάρη στην αφοσίωση και την εθελοντική προσφορά μιας ομάδας ανθρώπων που πιστεύουν και συνεχίζουν το όραμά της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Βασιλική Δρίβα: «Με προσβάλλει να με χρησιμοποιούν σαν καθρέφτη για την ανωτερότητά τους»

Οι Αθηναίοι / Βασιλική Δρίβα: «Με προσβάλλει να με χρησιμοποιούν σαν καθρέφτη για την ανωτερότητά τους»

Ανατρέποντας πολλά από τα στερεότυπα που συνοδεύουν τους ανθρώπους με αναπηρία, η Βασιλική Δρίβα περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε αλλά και τις χαρές, και μπορεί πλέον να δηλώνει, έστω δειλά, πως είναι ηθοποιός. Είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ξαναγράφοντας τον Ίψεν

Θέατρο / Ο Ίψεν στον Πειραιά, στο μουράγιο

«Δεν είναι εύκολο να είσαι ασυμβίβαστη. Όπως δεν είναι εύκολο να ξαναγράφεις τον Ίψεν» – Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για την παράσταση «Εχθρός του λαού» σε διασκευή και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Βασιλακόπουλου.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
«Δυσκολεύτηκα να διαχειριστώ τις αρνητικές κριτικές και αποσύρθηκα για έναν χρόνο»

Lifo Videos / «Δυσκολεύτηκα να διαχειριστώ τις αρνητικές κριτικές και αποσύρθηκα για έναν χρόνο»

Η ηθοποιός Παρασκευή Δουρουκλάκη μιλά για την εμπειρία της με τον Πέτερ Στάιν, τις προσωπικές της μάχες με το άγχος και την κατάθλιψη, καθώς και για το θέατρο ως διέξοδο από αυτές.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΛΑΡΗΣ
Μαρία Σκουλά: «Πιστεύω πολύ στο χάος μέσα μου»

Θέατρο / Μαρία Σκουλά: «Πιστεύω πολύ στο χάος μέσα μου»

Από τον ρόλο της Μάσα στην πραγματική ζωή, από το Ηράκλειο όπου μεγάλωσε μέχρι τη ζωή με τους ανθρώπους του θεάτρου, από τον φόβο στην ελευθερία, η ζωή της Μαρίας Σκουλά είναι ένας δρόμος μακρύς και δύσκολος που όμως την οδήγησε σε κάτι δυνατό και φωτεινό.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μια νέα παράσταση χαρτογραφεί το χάσμα μεταξύ γενιάς Z και γενιάς X

Θέατρο / Μια νέα παράσταση χαρτογραφεί το χάσμα μεταξύ γενιάς Z και γενιάς X

Μέσα από την εναλλαγή αφηγήσεων, εμπειριών, αναπαραστάσεων, χορού, βίντεο και ήχου, η παράσταση του Γιώργου Βαλαή αναδεικνύει τις διαφορές αλλά και τις συνδέσεις που υπάρχουν μεταξύ των δυο διαφορετικών γενεών.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ρομέο Καστελούτσι: «Όπου παρεμβάλλεται το κράτος, δεν υπάρχει χώρος για τον έρωτα. Ο έρωτας είναι εναντίον του κράτους και το κράτος εναντίον του έρωτα».

Θέατρο / Ρομέο Καστελούτσι: «Πάντα κάποιος πολεμά τον έρωτα. Και οι εραστές είναι πάντα τα θύματα»

Ο σπουδαίος Ιταλός σκηνοθέτης, λίγο πριν επιστρέψει στην Αθήνα και στη Στέγη για να παρουσιάσει τη «Βερενίκη» του, μας μίλησε για τον έρωτα, τη γλώσσα και τη μοναξιά, την πολιτική και την ανυπέρβλητη Ιζαμπέλ Ιπέρ.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
CHECK How soon is now: Μια παράσταση για τους μετεξεταστέους της συστημικής ιστορίας

Θέατρο / How soon is now: Μια παράσταση για τους μετεξεταστέους της Iστορίας

Σκηνοθετημένη από έναν νέο δημιουργό, η παράσταση που βασίζεται στο τελευταίο κείμενο της Γλυκερίας Μπασδέκη επιχειρεί έναν διάλογο με μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ελληνικής ιστορίας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Αγορίτσα Οικονόμου

Αγορίτσα Οικονόμου / «Πέφτω να κοιμηθώ και σκέφτομαι ότι κάτι έχω κάνει καλά»

Βρέθηκε να κυνηγάει το όνειρο της υποκριτικής, χωρίς να γνωρίζει τον τρόπο, αλλά με τη βεβαιότητα ότι δεν ήθελε ποτέ να μείνει με την απορία «γιατί δεν το έκανα;». Μέσα από σκληρή δουλειά και πολλούς μικρούς ρόλους, κατάφερε να βρει τον δρόμο της στην τέχνη, στον οποίο προχωρά και αισθάνεται τυχερή. Η Αγορίτσα Οικονόμου είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ 

Θέατρο / «Αν κλάψω με ένα έργο, είμαι σε καλό δρόμο»

Ο Χρήστος Θεοδωρίδης, που έχει σκηνοθετήσει με επιτυχία δύο έργα φέτος, του Βιριπάγιεφ και της Αναγνωστάκη, εξηγεί γιατί τον ενδιαφέρουν τα κείμενα που μιλάνε στον άνθρωπο σήμερα, ακόμα κι αν σε αυτά ακούγονται ακραίες απόψεις που ενοχλούν και τον ίδιο.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Να είσαι γκέι στη Νέα Υόρκη

Θέατρο / «Η Κληρονομιά μας»: Τι αποκομίσαμε από την εξάωρη παράσταση στο Εθνικό

«Μία ποπ queer saga, παραδομένη πότε στη μέθη των κοκτέιλ Μανχάταν και πότε στο πένθος μιας αλησμόνητης συλλογικής απώλειας» – Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για το πολυβραβευμένο έργο του Μάθιου Λόπεζ, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τον Γιάννη Μόσχο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
«Δεν είμαι ασεβής, ούτε ιδιοσυγκρασιακή ούτε αιρετική»

Θέατρο / «Δεν είμαι ασεβής, ούτε ιδιοσυγκρασιακή, ούτε αιρετική»

Μετά την Ορέστεια του Στρίντμπεργκ και τις πρόβες για το έργο του Βασίλη Βηλαρά, η Λένα Κιτσοπούλου μιλάει για προσδοκίες και αποφάσεις, για επιτυχίες και απορρίψεις, για το «σύστημα» μέσα στο οποίο δουλεύει και για όλους εκείνους τους χαρακτηρισμούς που της αποδίδουν.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Με Μαρμαρινό, Κουρεντζή, Ράσσε, Mouawad και Ζυλιέτ Μπινός στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου

Πολιτισμός / Μαρμαρινός, Κουρεντζής, Ράσε, Mouawad και Ζιλιέτ Μπινός στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου

Καλλιτέχνες με ιστορικό ίχνος στην Επίδαυρο θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους δίπλα σε ξένους και άλλους Έλληνες δημιουργούς, ενώ στις 19 Ιουλίου θα ακούσουμε την ορχήστρα Utopia υπό τη διεύθυνση του Θ. Κουρεντζή.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μπορεί το ελληνικό θέατρο να σατιρίσει τον εαυτό του;      

Θέατρο / Μπορεί το ελληνικό θέατρο να σατιρίσει επιτυχημένα τον εαυτό του;      

«Αν θες να αναμετρηθείς με κάτι, αν θες να πας στην ουσία, πρέπει να πονέσεις» – Κριτική για την πολυσυζητημένη παράσταση «Merde!» των Βασίλη Μαγουλιώτη και Γιώργου Κουτλή στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ

σχόλια

2 σχόλια