Η καλοσύνη των ξένων

Η καλοσύνη των ξένων Facebook Twitter
SURVIVAL KIT Τα πρόσωπα του έργου κινούνται με τις προσωπικές τους επιθυμίες. Όταν αυτό που σε ενδιαφέρει είναι η επιβίωσή σου όπως εσύ την φαντάζεσαι, αναπόφευκτα ζεις λίγο από την κτηνώδη πλευρά σου.
0

Παραδοσιακά το Λεωφορείον ο Πόθος του Τένεσι Ουίλιαμς ανεβαίνει ως ταραγμένο ψυχογράφημα - η ξεφτισμένη καλλονή του αμερικάνικου Νότου Μπλανς έρχεται σε σύγκρουση με τον άντρα της αδερφής της, τον κτηνώδη, μονόχνωτο Στάνλεϊ με τραγικά αποτελέσματα. Αυτού του είδους το έργο «έχει νόημα αν ανέβει ξανά μόνο μέσα από μια φρέσκια ματιά» υποστηρίζει η Όλια Λαζαρίδου. Δεν είναι μόνο το ότι το έργο είναι πια κλασικό: έχει και ιδιαίτερα έντονη την ατμόσφαιρα της Νέας Ορλεάνης του '50.

Στο ανέβασμα της Μπρούσκου, η έμφαση δίνεται στην Αμερική ως μύθο και στην πτώση του αμερικάνικου ονείρου. (Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η σκηνοθέτις έχει προσθέσει τον υπότιτλο «Living in America».) «Η Αμερική δεν είναι πια η Αμερική που θυμόμαστε - η Αμερική του μύθου του Χόλιγουντ που ακόμα μας γοητεύει. Σήμερα πια το ένα μας κομμάτι, όσο και να μην το θέλουμε, στέκεται κριτικά απέναντι σε αυτόν το μύθο και στη ροζ Αμερική» υποστηρίζει η Όλια Λαζαρίδου. Στην παράσταση στο Θέατρο Σφενδόνη έχουν υπερτονιστεί κάποια στοιχεία του αμερικάνικου σταρ σίστεμ με μουσική από ταινίες όπως ο Νονός, μέχρι και Miles Davis και ανεπαίσθητες λεπτομέρειες όπως «μια κίνηση που μπορεί να είχε κάνει ο Μάρλον Μπράντο ή ακόμα η Μπλανς να θυμίζει τη Μέριλιν την ώρα που πεθαίνει με το τηλέφωνο ανοιχτό» διευκρινίζει ο Γιάννης Στάνκογλου.

Η Άντζελα Μπρούσκου έχει δώσει μια σκληρότητα κι έναν ρεαλισμό στο έργο - ακόμα και η ευαίσθητη Μπλανς των νευρικών κλονισμών που πάντα βασίζεται στην καλοσύνη των ξένων ζει με την πολιτική της ζούγκλας και της επιβίωσης. «Η Μπλανς είναι και τέρας» λέει η Όλια Λαζαρίδου. «Καμιά φορά αυτά τα άτομα τα πολύ ευαίσθητα είναι πολύ σκληρά με τους άλλους. Γενικά όλα τα πρόσωπα του έργου κινούνται με τις προσωπικές τους επιθυμίες. Ο Στάνλεϊ έχει και δίκιο, είναι και κτήνος, η Μπλανς έχει κι αυτή τα δίκια της, είναι και τέρας. Όταν αυτό που σε ενδιαφέρει είναι η επιβίωσή σου όπως εσύ τη φαντάζεσαι, αναπόφευκτα ζεις λίγο από την κτηνώδη πλευρά σου -ο θάνατός σου η ζωή μου δηλαδή-, ο ένας με την ευαισθησία του, ο άλλος με την επιθετικότητα, ο τρίτος με την άμυνα». Ο Στάνκογλου λέει πως προσπαθεί να παίξει το ρόλο σαν να είναι στο 2008. Ο Στάνλεϊ παραμένει ένας Πολωνός μετανάστης που χρησιμοποιεί πολωνικές λέξεις και φοράει ρούχα δεύτερο χέρι, που θα μπορούσε να ‘χε αγοράσει από μια αποθήκη στην Αγία Βαρβάρα, με συμπεριφορά που θυμίζει ήρωα του Οικονομίδη: «Προσπαθώ να τον δω σαν έναν άνδρα που έχει όλες αυτές τις δυσκολίες... να έρθω κοντά σε αυτό με πραγματικούς τρόπους. Είναι σκληρός, είναι δυνατός και είναι αυτός που επιβιώνει στο τέλος. Αυτό δεν το ξεχνάω» λέει.

Για την Όλια Λαζαρίδου «είναι σαν όλα αυτά που συμβαίνουν να είναι πάνω σε μια αρένα τσίρκου, με χιούμορ. Αν έχει χιούμορ; Φυσικά κι έχει χιούμορ, μαύρο χιούμορ, γιατί έχει οριακή απελπισία και η οριακή απελπισία γεννάει χιούμορ. Δεν έχει φως αυτό το έργο, έχει όμως μια πολύ βαθιά ματιά πάνω στην ανθρώπινη φύση και το αδιέξοδο της σύγκρουσης των ανθρώπινων παθών».

0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο Αντώνης Αντωνόπουλος από μικρός είχε μια έλξη για τα νεκροταφεία ή Όλα είναι θέατρο αρκεί να στρέψεις το βλέμμα σου πάνω τους ή Η παράσταση «Τελευταία επιθυμία» είναι ένα τηλεφώνημα από τον άλλο κόσμο

Θέατρο / «Ας απολαύσουμε τη ζωή, γιατί μας περιμένει το σκοτάδι»

Ο Αντώνης Αντωνόπουλος, στη νέα του παράσταση «Τελευταία Επιθυμία», δημιουργεί έναν χώρο όπου ο χρόνος για λίγο παγώνει, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να συναντήσουμε τους νεκρούς αγαπημένους μας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Όσα (δε) βλέπουν τα μέντιουμ

Θέατρο / Όσα (δε) βλέπουν τα μέντιουμ

«Δεν πηγαίνουμε ποτέ στη Μόσχα, όμως η επιθυμία γι’ αυτήν κυλάει διαρκώς μέσα μας» - Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για τη sold-out παράσταση «Τρεις Αδελφές» του Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία Μαρίας Μαγκανάρη στο Εθνικό Θέατρο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Θέμελης Γλυνάτσης: Ας ξεκινήσουμε με το να είμαστε πολύ πιο τολμηροί με τους ρόλους που δίνουμε στους νέους καλλιτέχνες, κι ας μην είναι τέλειοι

Θέατρο / Μια όπερα με πρωταγωνιστές παιδιά για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Μεταξύ χειροποίητων σκηνικών και σκέψεων γύρω από τη θρησκεία και την εξουσία, «Ο Κατακλυσμός του Νώε» δεν είναι άλλη μια παιδική παράσταση, αλλά ανοίγει χώρο σε κάτι μεγαλύτερο: στη δυνατότητα τα παιδιά να γίνουν οι αυριανοί δημιουργοί, όχι απλώς οι θεατές.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ηow to resuscitate a dinosaur/ Έι, Romeo, πώς δίνεις το φιλί της ζωής σε έναν δεινόσαυρο;

Guest Editors / «Ο Καστελούτσι σκηνοθετεί μια υπόσχεση· και κάνει τέχνη εκκλησιαστική»

«Πέρασαν μέρες από την πρώτη μου επαφή με τη Βερενίκη. Μάντρωσα ένα κοπάδι σκέψεις» – ο Κυριάκος Χαρίτος γράφει για μια από τις πολυσυζητημένες παραστάσεις της σεζόν, που ανέβηκε στη Στέγη.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ
Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Θέατρο / Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Ένα νέο, αλλιώτικο σύμπαν για τον «χορό» ξεδιπλώνεται από τις 3 έως τις 6 Απριλίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, μέσα από τα πρωτοποριακά έργα τεσσάρων κορυφαίων Ελλήνων χορογράφων και του διεθνούς φήμης Damien Jalet.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Κώστας Νικούλι

Θέατρο / «Μπορώ να καταλάβω το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος»

Ο 30χρονος Κώστας Νικούλι μιλά για την πορεία του μετά το «Ξενία» που του χάρισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού όταν ήταν ακόμα έφηβος, για το πόσο Έλληνας νιώθει, για την πρόκληση του να παίζει τρεις γκέι ρόλους και για το πόσο τον έχει αλλάξει το παιδί του.
M. HULOT
Μέσα στον θησαυρό με τις εμβληματικές φορεσιές της Δόρας Στράτου

Θέατρο / «Κάποτε έδιναν τις φορεσιές για έναν πλαστικό κουβά, που ήταν ό,τι πιο μοντέρνο»

Μια γνωριμία με τη μεγάλη κληρονομιά της Δόρας Στράτου μέσα από τον πλούτο αυθεντικών ενδυμάτων που δεν μπορούν να ξαναραφτούν σήμερα και συντηρούνται με μεγάλο κόπο, χάρη στην αφοσίωση και την εθελοντική προσφορά μιας ομάδας ανθρώπων που πιστεύουν και συνεχίζουν το όραμά της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Βασιλική Δρίβα: «Με προσβάλλει να με χρησιμοποιούν σαν καθρέφτη για την ανωτερότητά τους»

Οι Αθηναίοι / Βασιλική Δρίβα: «Με προσβάλλει να με χρησιμοποιούν σαν καθρέφτη για την ανωτερότητά τους»

Ανατρέποντας πολλά από τα στερεότυπα που συνοδεύουν τους ανθρώπους με αναπηρία, η Βασιλική Δρίβα περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε αλλά και τις χαρές, και μπορεί πλέον να δηλώνει, έστω δειλά, πως είναι ηθοποιός. Είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ξαναγράφοντας τον Ίψεν

Θέατρο / Ο Ίψεν στον Πειραιά, στο μουράγιο

«Δεν είναι εύκολο να είσαι ασυμβίβαστη. Όπως δεν είναι εύκολο να ξαναγράφεις τον Ίψεν» – Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για την παράσταση «Εχθρός του λαού» σε διασκευή και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Βασιλακόπουλου.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
«Δυσκολεύτηκα να διαχειριστώ τις αρνητικές κριτικές και αποσύρθηκα για έναν χρόνο»

Lifo Videos / «Δυσκολεύτηκα να διαχειριστώ τις αρνητικές κριτικές και αποσύρθηκα για έναν χρόνο»

Η ηθοποιός Παρασκευή Δουρουκλάκη μιλά για την εμπειρία της με τον Πέτερ Στάιν, τις προσωπικές της μάχες με το άγχος και την κατάθλιψη, καθώς και για το θέατρο ως διέξοδο από αυτές.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΛΑΡΗΣ
Μαρία Σκουλά: «Πιστεύω πολύ στο χάος μέσα μου»

Θέατρο / Μαρία Σκουλά: «Πιστεύω πολύ στο χάος μέσα μου»

Από τον ρόλο της Μάσα στην πραγματική ζωή, από το Ηράκλειο όπου μεγάλωσε μέχρι τη ζωή με τους ανθρώπους του θεάτρου, από τον φόβο στην ελευθερία, η ζωή της Μαρίας Σκουλά είναι ένας δρόμος μακρύς και δύσκολος που όμως την οδήγησε σε κάτι δυνατό και φωτεινό.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μια νέα παράσταση χαρτογραφεί το χάσμα μεταξύ γενιάς Z και γενιάς X

Θέατρο / Μια νέα παράσταση χαρτογραφεί το χάσμα μεταξύ γενιάς Z και γενιάς X

Μέσα από την εναλλαγή αφηγήσεων, εμπειριών, αναπαραστάσεων, χορού, βίντεο και ήχου, η παράσταση του Γιώργου Βαλαή αναδεικνύει τις διαφορές αλλά και τις συνδέσεις που υπάρχουν μεταξύ των δυο διαφορετικών γενεών.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ρομέο Καστελούτσι: «Όπου παρεμβάλλεται το κράτος, δεν υπάρχει χώρος για τον έρωτα. Ο έρωτας είναι εναντίον του κράτους και το κράτος εναντίον του έρωτα».

Θέατρο / Ρομέο Καστελούτσι: «Πάντα κάποιος πολεμά τον έρωτα. Και οι εραστές είναι πάντα τα θύματα»

Ο σπουδαίος Ιταλός σκηνοθέτης, λίγο πριν επιστρέψει στην Αθήνα και στη Στέγη για να παρουσιάσει τη «Βερενίκη» του, μας μίλησε για τον έρωτα, τη γλώσσα και τη μοναξιά, την πολιτική και την ανυπέρβλητη Ιζαμπέλ Ιπέρ.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
CHECK How soon is now: Μια παράσταση για τους μετεξεταστέους της συστημικής ιστορίας

Θέατρο / How soon is now: Μια παράσταση για τους μετεξεταστέους της Iστορίας

Σκηνοθετημένη από έναν νέο δημιουργό, η παράσταση που βασίζεται στο τελευταίο κείμενο της Γλυκερίας Μπασδέκη επιχειρεί έναν διάλογο με μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ελληνικής ιστορίας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Αγορίτσα Οικονόμου

Αγορίτσα Οικονόμου / «Πέφτω να κοιμηθώ και σκέφτομαι ότι κάτι έχω κάνει καλά»

Βρέθηκε να κυνηγάει το όνειρο της υποκριτικής, χωρίς να γνωρίζει τον τρόπο, αλλά με τη βεβαιότητα ότι δεν ήθελε ποτέ να μείνει με την απορία «γιατί δεν το έκανα;». Μέσα από σκληρή δουλειά και πολλούς μικρούς ρόλους, κατάφερε να βρει τον δρόμο της στην τέχνη, στον οποίο προχωρά και αισθάνεται τυχερή. Η Αγορίτσα Οικονόμου είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ