Η Ελένη Κοκκίδου δεν πιστεύει ότι ο αληθινός έρωτας πρέπει να είναι καταστροφικός

 Η Ελένη Κοκκίδου δεν πιστεύει ότι ο αληθινός έρωτας πρέπει να είναι καταστροφικός Facebook Twitter
2
 Η Ελένη Κοκκίδου δεν πιστεύει ότι ο αληθινός έρωτας πρέπει να είναι καταστροφικός Facebook Twitter
Θα θέλαμε πολύ να πηγαίναμε στη Γαλλία και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να διαπιστώσουμε πώς θα αντιδρούσαν οι Γάλλοι σε ένα έργο για τον Αβελάρδο και την Eλοΐζα. Γι’ αυτούς είναι μια εμβληματική ιστορία, κάτι σαν τον Ερωτόκριτο για εμάς. Με τη διαφορά ότι η δική τους ιστορία είναι αληθινή...

Η Ελένη Κοκκίδου, πριν τη σαββατιάτικη απογευματινή παράσταση του θεατρικού έργου, «Αβελάρδος και Ελοΐζα» στην Θεσσαλονίκη, μας υποδέχτηκε με ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο όπως τη συνηθίσαμε στο ρόλο της στο τηλεοπτικό σήριαλ, «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα». Μας μίλησε για την διαχρονική αξία του αληθινού έρωτα, τη δύναμη της τηλεόρασης και το χαρακτηριστικό του ελληνικού λαού που τον βοηθάει να επιβιώνει. Λίγο πριν βγει στη σκηνή, συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό που την μετατρέπει σε ακαταμάχητα οικεία και αγαπητή είναι η ευγένεια και η καλοσύνη που τη διέπει.

Ο κ. Καλαβριανός υπογράφει το κείμενο και τη σκηνοθεσία. Εσείς, ωστόσο, γνωρίζατε την ιστορία πριν διαβάσετε το κείμενο;

Όχι, δεν τη γνώριζα. Πρέπει όμως να την είχα διδαχτεί στα πλαίσια της γαλλικής μου εκπαίδευσης - κατέχω πτυχία γαλλικής γλώσσας και υπήρξα ξεναγός, οπότε ξεναγούσα κόσμο στη γαλλική γλώσσα.

Αυτό που μας σώζει στην Ελλάδα είναι ότι έχουμε ένα ισχυρό δυναμικό υλικό και ότι οι άνθρωποι όταν υπάρχει ανάγκη είναι πάντα εκεί να σου κρατήσουν το χέρι. Το έχουμε αυτό σαν λαός και αυτό μας σώζει.

Υπάρχουν βλέψεις να παιχτεί η παράσταση στα γαλλικά, αφού έχετε και γαλλική παιδεία;

Θα θέλαμε πολύ να πηγαίναμε στη Γαλλία και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να διαπιστώσουμε πώς θα αντιδρούσαν οι Γάλλοι σε ένα έργο για τον Αβελάρδο και την Eλοΐζα. Γι’ αυτούς είναι μια εμβληματική ιστορία, κάτι σαν τον Ερωτόκριτο για εμάς. Με τη διαφορά ότι η δική τους ιστορία είναι αληθινή.

 

Το έργο κάνει λόγο για ένα καταλυτικό, αυτοκαταστροφικό έρωτα. Έτσι πρέπει να είναι ο απόλυτα αληθινός έρωτας;

Όχι, ο αληθινός έρωτας δεν είναι ανάγκη να είναι καταστροφικός. Ο συγκεκριμένος έρωτας ήταν πάνω από τα δεδομένα της εποχής, σε μια μεσαιωνική περίοδο, όπου κυριαρχεί η ηθική της καθολικής εκκλησίας. Αυτοί οι δύο άνθρωποι που έχουν μια αρχαιοελληνική παιδεία ζουν έναν έρωτα ελευθέριο στα αρχαιοελληνικά πρότυπα, όπου δεν υφίστανται ταμπού, δεσμεύσεις. Ήταν ένας απόλυτος έρωτας πάνω από το μέτρο και τα αυστηρά, αμετάκλητα δεδομένα της εποχής. Ένας τέτοιος έρωτας, το πιθανότερο είναι ότι κάποια στιγμή θα λήξει σε κάτι οδυνηρό.

 Η Ελένη Κοκκίδου δεν πιστεύει ότι ο αληθινός έρωτας πρέπει να είναι καταστροφικός Facebook Twitter
Σκηνή από τη θεατρική παράσταση «Αβελάρδος και Ελοΐζα».

Ένας έρωτας ταμπού για την εποχή του, μεταφερμένος όμως στο τώρα δεν σοκάρει εξίσου;

Ο Αβελάρδος ανήκε σε μια πάστα ανθρώπου οι οποίοι ήταν φιλόσοφοι- θεολόγοι γιατί η φιλοσοφία της εποχής ασχολείται με τη θεολογία. Αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν, ζούσαν με έναν κανόνα. Έναν κανόνα που έμοιαζε με κανόνα μοναχικό, οπότε απαγορευόταν να έχουν σχέση με γυναίκες και να παντρευτούν. Σαν να έχεις έναν καθολικό παπά σήμερα που συνάπτει σχέσεις με μια μαθήτριά του στο κατηχητικό. Δεν είναι σε καμία περίπτωση θέμα διαφοράς ηλικίας, νομίζω, όμως ότι και σήμερα θα προκαλούσε το δέος και το φόβο. Αναμφισβήτητα.

Ο δικός σας ρόλος τι πραγματεύεται;

Είμαστε τρεις ηθοποιοί που και οι τρεις αφηγούμαστε την ιστορία και ταυτόχρονα γλιστράμε στους ήρωες που αποτελούν την ιστορία. Όλοι παίζουμε διάφορους ρόλους και αφηγούμαστε ταυτόχρονα.

 

Τι μένει ανεξίτηλο στην ιστορία του Αβελάρδου και της Ελοΐζας;

Η δύναμη του έρωτά τους, η δύναμη των ψυχών τους που ίπτανται πάνω από την πραγματικότητα και ο πόνος που ζουν μέσα από αυτό τον έρωτα. Αυτός ο έρωτας έχει μια πάρα πολύ άσχημη κατάληξη. Αυτό που κρατάει την ιστορία πολύ ζωντανή και ειδικά για τους δυτικοευρωπαίους είναι το γεγονός ότι υπάρχει ο κοινός τους τάφος, ο οποίος φτιάχτηκε 700 χρόνια αργότερα. Μιλάμε, δηλαδή, για ένα θρύλο που διατηρείται 7 ολόκληρους αιώνες. Υπάρχει ο τάφος στο Παρίσι, όπου ερωτευμένα ζευγάρια επισκέπτονται και αφήνουν λουλούδια, καρδιές, ποιήματα. Είναι ένας χώρος προσκυνήματος. Αν υπήρχε ο τάφος του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, ο οποίος θα ήταν φανταστικός, φαντάζεστε τι θα γινόταν; Εδώ μιλάμε για δυο πραγματικούς ανθρώπους που έζησαν και το γνωρίζουμε γιατί ο Αβελάρδος είναι ένας πολύ γνωστός φιλόσοφος της εποχής που ο ίδιος κατέγραψε την ιστορία τους και το πιο σημαντικό διασώζονται κάποιες από τις επιστολές που είχαν ανταλλάξει όταν είχαν χωριστεί. Έτσι η ιστορία μένει ως θρύλος στους αιώνες των αιώνων.

Θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο για μια δικαίωση αυτού του έρωτα μέσα από την παράσταση;

Εννοείται. Όταν αφηγείσαι μια ιστορία, την υπερασπίζεσαι. Εδώ δεν έχουμε να υπερασπιστούμε κάτι αλλόκοτο αλλά ένα μεγάλο έρωτα, ένα πάθος. Έναν έρωτα πάνω από τα κοινά, πάνω από το μέτρο υπερασπιζόμαστε. Είναι κάτι που αφορά την ανθρώπινη ελευθερία, την ελευθερία του πνεύματος, την ελευθερία της επιλογής, της ζωής, είναι μια τέτοια ιστορία. Μακάρι όλοι να έχουμε ζήσει ή να ζήσουμε έναν τέτοιο έρωτα.

 Η Ελένη Κοκκίδου δεν πιστεύει ότι ο αληθινός έρωτας πρέπει να είναι καταστροφικός Facebook Twitter
Είμαστε τρεις ηθοποιοί που και οι τρεις αφηγούμαστε την ιστορία και ταυτόχρονα γλιστράμε στους ήρωες που αποτελούν την ιστορία. Όλοι παίζουμε διάφορους ρόλους και αφηγούμαστε ταυτόχρονα...

Λέτε μέσα στο έργο, «εύχομαι να σας αγαπήσουν μέχρι τρέλας».

Ωραίο δεν είναι; Έχει γράψει ένα εκπληκτικό κείμενο ο Γιάννης ο Καλαβριανός. Είναι πάρα πολύ ευαίσθητο, ποιητικό, με μια ροή.

Οι θεατές συγκινούνται στο σύνολό τους. Αναγνωρίζουν κάτι δικό τους;

Εννοείται. Εγώ πάντα συγκινούμαι όταν βλέπω ανολοκλήρωτους έρωτες, στο κινηματογράφο, στο θέατρο, στην τηλεόραση. Είναι το ωραιότερο πράγμα ο έρωτας. Όταν έχει μια ατυχή κατάληξη, είναι πολύ συγκινητικό. Αυτός ο έρωτας είναι ένα κλαράκι που κάποια στιγμή σπάει, ραγίζει. Είναι heartbreaking που λένε οι Αμερικάνοι. Αυτό το έχεις ζήσει, άρα βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από την ιστορία, θυμάσαι δικά σου βιώματα.

Είστε μια διακριτική διαχρονική θεατρική παρουσία στο πέρασμα τον χρόνων. Άλλη η θεατρική και άλλη η τηλεοπτική σας υπόσταση;

Άλλο η τηλεόραση, άλλο το θέατρο. Η τηλεόραση σε κάνει γνωστό σε μεγάλη ομάδα ανθρώπων. Στο θέατρο παραμένεις γνωστός στους θεατρόφιλους.

Ο ρόλος σας στην τηλεοπτική σειρά, «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα», φαίνεται να ξετρελάνει τα παιδιά. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Έχει μια παιδικότητα. Της αρέσει το παιχνίδι και επιλέγει να παίζει με όρους παιδιού. Δεν έχει καθόλου δόλο, τη διακρίνει μια αθωότητα και μια εσκεμμένη παιδικότητα.  Και φυσικά μπορεί να τους θυμίζω και τη γιαγιά τους!

Όταν διαβάσατε το κείμενο, φανταστήκατε ότι θα ιντριγκάρει τόσο τον κόσμο;

Μου άρεσε πολύ το κείμενο και θεώρησα ότι είναι κάτι που ακουμπάει στην πραγματικότητα. Δεν είναι υπερβολικό, είναι καθημερινές ζωές απλών ανθρώπων, έχει σκηνές που όλοι μας ζούμε. Είναι ένα κείμενο απλό, αληθινό, πραγματικό, καλογραμμένο, με ωραίο χιούμορ. Είναι μεγάλη τύχη για τους ηθοποιούς να πατούν σε ένα κείμενο με τόσα πλεονεκτήματα.

Οι άνθρωποι σήμερα περισσότερο από ποτέ βιώνουν καταστάσεις που τους είναι δύσκολο να διαχειριστούν. Εσείς περάσατε τέτοια στάδια στη ζωή σας και πώς τα ξεπεράσατε;

Σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζονται διαχείριση και χρόνος. Θέλει ενδοσκόπηση, υπομονή, ανασύνταξη δυνάμεων. Βεβαίως είναι και περιπτώσεις μεγάλης ένδειας και μεγάλης ανάγκης. Εκεί σηκώνω τα χέρια μου. Αυτό που μας σώζει στην Ελλάδα είναι ότι έχουμε ένα ισχυρό δυναμικό υλικό και ότι οι άνθρωποι όταν υπάρχει ανάγκη είναι πάντα εκεί να σου κρατήσουν το χέρι. Το έχουμε αυτό σαν λαός και αυτό μας σώζει.

Μια ιδιαίτερη χροιά φωνής…

Τραγουδώ, τώρα βέβαια έχω δύο χρόνια να το κάνω. Είμαι μουσικός άνθρωπος και σκέφτομαι να κάνω κάτι δικό μου...

 Η Ελένη Κοκκίδου δεν πιστεύει ότι ο αληθινός έρωτας πρέπει να είναι καταστροφικός Facebook Twitter
Η Ελένη Κοκκίδου με τον Αντώνη Αντωνίου είναι η Βούλα και ο Μηνάς στην τηλεοπτική σειρά "Μην αρχίζεις τη μουρμούρα".
 

Info:

«Αβελάρδος και Ελοΐζα»

του Γιάννη Καλαβριανού

από το Φεστιβάλ Αθηνών & την Εταιρεία Θεάτρου Sforaris

Θέατρο Αυλαία

Παρασκευή 17 Απριλίου-Κυριακή 10 Μαΐου 2015

Πληροφορίες: www.avlaiatheatre.gr

2

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ηow to resuscitate a dinosaur/ Έι, Romeo, πώς δίνεις το φιλί της ζωής σε έναν δεινόσαυρο;

Guest Editors / «Ο Καστελούτσι σκηνοθετεί μια υπόσχεση· και κάνει τέχνη εκκλησιαστική»

«Πέρασαν μέρες από την πρώτη μου επαφή με τη Βερενίκη. Μάντρωσα ένα κοπάδι σκέψεις» – ο Κυριάκος Χαρίτος γράφει για μια από τις πολυσυζητημένες παραστάσεις της σεζόν, που ανέβηκε στη Στέγη.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ
Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Θέατρο / Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Ένα νέο, αλλιώτικο σύμπαν για τον «χορό» ξεδιπλώνεται από τις 3 έως τις 6 Απριλίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, μέσα από τα πρωτοποριακά έργα τεσσάρων κορυφαίων Ελλήνων χορογράφων και του διεθνούς φήμης Damien Jalet.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Κώστας Νικούλι

Θέατρο / «Μπορώ να καταλάβω το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος»

Ο 30χρονος Κώστας Νικούλι μιλά για την πορεία του μετά το «Ξενία» που του χάρισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού όταν ήταν ακόμα έφηβος, για το πόσο Έλληνας νιώθει, για την πρόκληση του να παίζει τρεις γκέι ρόλους και για το πόσο τον έχει αλλάξει το παιδί του.
M. HULOT
Μέσα στον θησαυρό με τις εμβληματικές φορεσιές της Δόρας Στράτου

Θέατρο / «Κάποτε έδιναν τις φορεσιές για έναν πλαστικό κουβά, που ήταν ό,τι πιο μοντέρνο»

Μια γνωριμία με τη μεγάλη κληρονομιά της Δόρας Στράτου μέσα από τον πλούτο αυθεντικών ενδυμάτων που δεν μπορούν να ξαναραφτούν σήμερα και συντηρούνται με μεγάλο κόπο, χάρη στην αφοσίωση και την εθελοντική προσφορά μιας ομάδας ανθρώπων που πιστεύουν και συνεχίζουν το όραμά της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Βασιλική Δρίβα: «Με προσβάλλει να με χρησιμοποιούν σαν καθρέφτη για την ανωτερότητά τους»

Οι Αθηναίοι / Βασιλική Δρίβα: «Με προσβάλλει να με χρησιμοποιούν σαν καθρέφτη για την ανωτερότητά τους»

Ανατρέποντας πολλά από τα στερεότυπα που συνοδεύουν τους ανθρώπους με αναπηρία, η Βασιλική Δρίβα περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε αλλά και τις χαρές, και μπορεί πλέον να δηλώνει, έστω δειλά, πως είναι ηθοποιός. Είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ξαναγράφοντας τον Ίψεν

Θέατρο / Ο Ίψεν στον Πειραιά, στο μουράγιο

«Δεν είναι εύκολο να είσαι ασυμβίβαστη. Όπως δεν είναι εύκολο να ξαναγράφεις τον Ίψεν» – Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για την παράσταση «Εχθρός του λαού» σε διασκευή και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Βασιλακόπουλου.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
«Δυσκολεύτηκα να διαχειριστώ τις αρνητικές κριτικές και αποσύρθηκα για έναν χρόνο»

Lifo Videos / «Δυσκολεύτηκα να διαχειριστώ τις αρνητικές κριτικές και αποσύρθηκα για έναν χρόνο»

Η ηθοποιός Παρασκευή Δουρουκλάκη μιλά για την εμπειρία της με τον Πέτερ Στάιν, τις προσωπικές της μάχες με το άγχος και την κατάθλιψη, καθώς και για το θέατρο ως διέξοδο από αυτές.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΛΑΡΗΣ
Μαρία Σκουλά: «Πιστεύω πολύ στο χάος μέσα μου»

Θέατρο / Μαρία Σκουλά: «Πιστεύω πολύ στο χάος μέσα μου»

Από τον ρόλο της Μάσα στην πραγματική ζωή, από το Ηράκλειο όπου μεγάλωσε μέχρι τη ζωή με τους ανθρώπους του θεάτρου, από τον φόβο στην ελευθερία, η ζωή της Μαρίας Σκουλά είναι ένας δρόμος μακρύς και δύσκολος που όμως την οδήγησε σε κάτι δυνατό και φωτεινό.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μια νέα παράσταση χαρτογραφεί το χάσμα μεταξύ γενιάς Z και γενιάς X

Θέατρο / Μια νέα παράσταση χαρτογραφεί το χάσμα μεταξύ γενιάς Z και γενιάς X

Μέσα από την εναλλαγή αφηγήσεων, εμπειριών, αναπαραστάσεων, χορού, βίντεο και ήχου, η παράσταση του Γιώργου Βαλαή αναδεικνύει τις διαφορές αλλά και τις συνδέσεις που υπάρχουν μεταξύ των δυο διαφορετικών γενεών.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ρομέο Καστελούτσι: «Όπου παρεμβάλλεται το κράτος, δεν υπάρχει χώρος για τον έρωτα. Ο έρωτας είναι εναντίον του κράτους και το κράτος εναντίον του έρωτα».

Θέατρο / Ρομέο Καστελούτσι: «Πάντα κάποιος πολεμά τον έρωτα. Και οι εραστές είναι πάντα τα θύματα»

Ο σπουδαίος Ιταλός σκηνοθέτης, λίγο πριν επιστρέψει στην Αθήνα και στη Στέγη για να παρουσιάσει τη «Βερενίκη» του, μας μίλησε για τον έρωτα, τη γλώσσα και τη μοναξιά, την πολιτική και την ανυπέρβλητη Ιζαμπέλ Ιπέρ.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
CHECK How soon is now: Μια παράσταση για τους μετεξεταστέους της συστημικής ιστορίας

Θέατρο / How soon is now: Μια παράσταση για τους μετεξεταστέους της Iστορίας

Σκηνοθετημένη από έναν νέο δημιουργό, η παράσταση που βασίζεται στο τελευταίο κείμενο της Γλυκερίας Μπασδέκη επιχειρεί έναν διάλογο με μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ελληνικής ιστορίας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Αγορίτσα Οικονόμου

Αγορίτσα Οικονόμου / «Πέφτω να κοιμηθώ και σκέφτομαι ότι κάτι έχω κάνει καλά»

Βρέθηκε να κυνηγάει το όνειρο της υποκριτικής, χωρίς να γνωρίζει τον τρόπο, αλλά με τη βεβαιότητα ότι δεν ήθελε ποτέ να μείνει με την απορία «γιατί δεν το έκανα;». Μέσα από σκληρή δουλειά και πολλούς μικρούς ρόλους, κατάφερε να βρει τον δρόμο της στην τέχνη, στον οποίο προχωρά και αισθάνεται τυχερή. Η Αγορίτσα Οικονόμου είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ 

Θέατρο / «Αν κλάψω με ένα έργο, είμαι σε καλό δρόμο»

Ο Χρήστος Θεοδωρίδης, που έχει σκηνοθετήσει με επιτυχία δύο έργα φέτος, του Βιριπάγιεφ και της Αναγνωστάκη, εξηγεί γιατί τον ενδιαφέρουν τα κείμενα που μιλάνε στον άνθρωπο σήμερα, ακόμα κι αν σε αυτά ακούγονται ακραίες απόψεις που ενοχλούν και τον ίδιο.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Να είσαι γκέι στη Νέα Υόρκη

Θέατρο / «Η Κληρονομιά μας»: Τι αποκομίσαμε από την εξάωρη παράσταση στο Εθνικό

«Μία ποπ queer saga, παραδομένη πότε στη μέθη των κοκτέιλ Μανχάταν και πότε στο πένθος μιας αλησμόνητης συλλογικής απώλειας» – Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για το πολυβραβευμένο έργο του Μάθιου Λόπεζ, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τον Γιάννη Μόσχο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
«Δεν είμαι ασεβής, ούτε ιδιοσυγκρασιακή ούτε αιρετική»

Θέατρο / «Δεν είμαι ασεβής, ούτε ιδιοσυγκρασιακή, ούτε αιρετική»

Μετά την Ορέστεια του Στρίντμπεργκ και τις πρόβες για το έργο του Βασίλη Βηλαρά, η Λένα Κιτσοπούλου μιλάει για προσδοκίες και αποφάσεις, για επιτυχίες και απορρίψεις, για το «σύστημα» μέσα στο οποίο δουλεύει και για όλους εκείνους τους χαρακτηρισμούς που της αποδίδουν.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Με Μαρμαρινό, Κουρεντζή, Ράσσε, Mouawad και Ζυλιέτ Μπινός στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου

Πολιτισμός / Μαρμαρινός, Κουρεντζής, Ράσε, Mouawad και Ζιλιέτ Μπινός στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου

Καλλιτέχνες με ιστορικό ίχνος στην Επίδαυρο θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους δίπλα σε ξένους και άλλους Έλληνες δημιουργούς, ενώ στις 19 Ιουλίου θα ακούσουμε την ορχήστρα Utopia υπό τη διεύθυνση του Θ. Κουρεντζή.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ

σχόλια

1 σχόλια
"Λέτε μέσα στο έργο, «εύχομαι να σας αγαπήσουν μέχρι τρέλας». Ωραίο δεν είναι; Έχει γράψει ένα εκπληκτικό κείμενο ο Γιάννης ο Καλαβριανός. Είναι πάρα πολύ ευαίσθητο, ποιητικό, με μια ροή."Μήπως ξέρει κανείς ποιο είναι το κείμενο του Γιάννη Καλαβριανού που αναφέρεται;;