Μια παράσταση για τις εξουσιαστικές σχέσεις και ένα φρικτό έγκλημα

«Αντικείμενα»: Μια παράσταση για τη υπόθεση των αδερφών Παπέν Facebook Twitter
O Κωνσταντίνος Πλεμμένος o Πάνος Παπαδόπουλος και ο Γιώργος Κατσής υποδύονται τρεις κωμικοτραγικούς χαρακτήρες, παγιδευμένους σε έναν εξωφρενικό, παραισθησιογόνο εφιάλτη. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
0

Τον Φεβρουάριο του 1933 ένα έγκλημα συγκλονίζει τη Γαλλία. Δυο εσωτερικές υπηρέτριες της οικογένειας Λανσελέν, η Κριστίν και η Λεά Παπέν, δυο φαινομενικά ήσυχες και συνεσταλμένες νέες γυναίκες, δολοφονούν με άγριο τρόπο την κυρία τους και την κόρη της. Κακοποιημένες και παραμελημένες αρχικά από τον πατέρα και τη μητέρα τους, υφίσταντο κακοποίηση και από την κυρία τους, που τις χτυπούσε και τις κακομεταχειριζόταν συστηματικά, όταν «δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους». Η υπόθεσή τους έγινε αντικείμενο μελέτης από διανοούμενους και ψυχαναλυτές και ενέπνευσε σημαντικούς καλλιτέχνες του περασμένου αιώνα.

Αντλώντας έμπνευση από την αληθινή ιστορία των αδελφών Παπέν, ο Γιάννης Αποσκίτης, ο Γιώργος Κατσής και ο Πάνος Παπαδόπουλος επιδιώκουν, με ένα δικό τους πρωτότυπο έργο, να αφηγηθούν μια ιστορία που κρύβεται σε αυτή την υπόθεση, αλλά δεν έχει ακόμα γραφτεί.

Στη δική τους εκδοχή, δυο εξαντλημένες υπηρέτριες που φροντίζουν την άρρωστη κυρία τους φαντασιώνονται τη στιγμή της εκδίκησης αλλά και έναν κόσμο που δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από δύο ακόμα αντικείμενα του σπιτιού. Εξουσιαστικές σχέσεις, εξαρτητικές συμπεριφορές, σαδομαζοχιστικές εμμονές και η νοσταλγία ενός ομιχλώδους παρελθόντος πρωταγωνιστούν σε αυτήν τη νέα εκδοχή της ιστορίας. Με τη φράση του Γκράουτσο Μαρξ «οι άντρες είναι γυναίκες που δεν τα κατάφεραν» στο επίκεντρο, οι Γιώργος Κατσής, Πάνος Παπαδόπουλος και Κωνσταντίνος Πλεμμένος υποδύονται τρεις κωμικοτραγικούς χαρακτήρες, παγιδευμένους σε έναν εξωφρενικό, παραισθησιογόνο εφιάλτη.

«Νομίζω ότι στον πυρήνα του αυτό το έργο θίγει έναν παραλογισμό: ότι ένας άνθρωπος είναι διατεθειμένος να εργαλειοποιηθεί, να γίνει αντικείμενο προς χρήση ενός άλλου ανθρώπου».

Όταν φοιτούσε στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ο Πάνος Παπαδόπουλος έμαθε για το έγκλημα των αδελφών Παπέν και συγκλονίστηκε από την πράξη τους όσο και από τη δήλωσή τους όταν τις συνέλαβαν: «Κάντε μας ό,τι θέλετε, μόνο σας παρακαλούμε μη μας χωρίσετε».

«Πάντοτε με συγκινούσαν τα πρόσωπα που υπομένουν μια δυσβάστακτη κατάσταση, έχοντας ένα ισχυρό όνειρο, μια ακλόνητη πεποίθηση πως η ζωή τους πρόκειται να αλλάξει, ότι κάτι όμορφο τα περιμένει στην άλλη πλευρά, ενώ εμείς, ως θεατές, γνωρίζουμε πολύ καλά πως όλα όσα επιθυμούν δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν. Τέτοιοι χαρακτήρες είναι και ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν στο “Περιμένοντας τον Γκοντό”, η Μπλανς στο “Λεωφορείον ο Πόθος” και πολλοί άλλοι. Αυτό το στοιχείο το συνάντησα έντονα κι εδώ... Δεν ξέρω γιατί τα πρόσωπα αυτά μου δημιουργούν τόσο έντονα την επιθυμία να “περπατήσω με τα παπούτσια τους”. Ίσως γιατί έχουν μια σπάνια αξιοπρέπεια και μια ευθραυστότητα που στον καιρό μας φαντάζει ντεμοντέ», λέει.

Στην παράσταση βρίσκουμε τις δυο αδελφές, Κριστίν και Λεά, στο σκηνικό του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη. Όσο η κυρία τους είναι στο κρεβάτι, αυτές κάνουν όνειρα, οργανώνουν την εξόντωσή της, κατασπαράζουν η μία την άλλη. Θυμούνται αλλιώς η καθεμία τα παιδικά τους χρόνια και παίζουν ισότιμα το παιχνίδι της εξουσίας. Όταν όμως η κυρία ξυπνάει, τις κακοποιεί φριχτά, κι αυτό προκαλεί τη δολοφονία της. 

«Αντικείμενα»: Μια παράσταση για τη υπόθεση των αδερφών Παπέν Facebook Twitter
«Αυτό το οποίο διαδραματίζεται επί σκηνής είναι η συμβίωση τριών ανθρώπων για μεγάλο διάστημα στον ίδιο χώρο, και πολλές εκφάνσεις αυτής της συμβίωσης», εξηγεί ο Γιώργος Κατσής. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Ξεκινάμε απλώς από μια ατμόσφαιρα, κάτι πολύ γενικό που μοιάζει να χτυπάει ένα κέντρο, κι έπειτα τυλίγουμε το νήμα ανάποδα, από μέσα προς τα έξω, ούτως ώστε να συναντήσουμε το αποτέλεσμα. Η κίνηση αυτών των δύο πλασμάτων μέσα σε ένα περιβάλλον που θυμίζει Ντέιβιντ Λιντς, με μια εργοδότρια κατάκοιτη, που διατάζει και σχηματίζει γύρω τους έναν ασφυκτικό κλοιό, μέσα στον οποίο σιγά σιγά τα βλέπουμε να αλληλοεξοντώνονται, μου έδωσε το κίνητρο να γράψω αυτό το έργο· και το πώς το ανθρώπινο μυαλό εφευρίσκει συνέχεια τρόπους για να διαχειρίζεται τη ρουτίνα. Η ρουτίνα είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από αυτό που έχουμε στο μυαλό μας. Πάντα επινοούμε ασύλληπτους τρόπους για να την αντέξουμε».

«Παρότι εγώ προσωπικά είμαι φαν των plot driven ιστοριών και της πλοκής με την κλασική έννοια του όρου, στη δραματουργία αυτής της παράστασης παρατηρούμε πιο πολύ μια ανατομία των χαρακτήρων που παρακολουθούμε παρά την εξέλιξη των σχέσεων – εκτός αν θεωρήσουμε εξέλιξη το μακελειό που συνέβη, το οποίο, τώρα που το σκέφτομαι, ίσως είναι μια εξέλιξη», λέει ο Γιάννης Αποσκίτης. «Πάντως, βλέπουμε εξαρχής τη μέρα της δολοφονίας, τη συνθήκη που υπάρχει τώρα. Η οποιαδήποτε ομαλή σχέση μεταξύ των χαρακτήρων είναι παρελθόν. Άλλωστε, η βασική ιστορία υπήρχε ήδη: μια μέρα, δυο υπηρέτριες κατακρεούργησαν την κακοποιητική κυρία τους και την κόρη της με φοβερή οργή. Παρατηρούμε τις οριακές καταστάσεις που δημιουργεί ένας πολύ βαρύς εγκλωβισμός».

«Αυτό το οποίο διαδραματίζεται επί σκηνής είναι η συμβίωση τριών ανθρώπων για μεγάλο διάστημα στον ίδιο χώρο, και πολλές εκφάνσεις αυτής της συμβίωσης. Αναπόφευκτα, επειδή από τους τρεις χαρακτήρες οι δύο είναι εργαζόμενοι και ένας το αφεντικό, η κοινωνική θέση του καθενός προσδιορίζεται από το ποιος δίνει τις εντολές –που πολλές φορές είναι σκοτεινές και σαδομαζοχιστικές– και ποιος οφείλει να τις υπακούει, επειδή, αν δεν το κάνει, διακινδυνεύει την επιβίωσή του. Το αφεντικό (και όποιο αφεντικό), ως είθισται, δεν διακινδυνεύει απολύτως τίποτα, κι αυτή η σύγκρουση ακριβώς, το ότι ο ένας έχει να χάσει τα πάντα, αλλά ο άλλος τίποτα, αντιθέτως όλα τα θεωρεί αναλώσιμα, δημιουργεί το απόλυτο κακό, που το ανθρώπινο είδος μάχεται επί αιώνες», εξηγεί ο Γιώργος Κατσής.

«Αντικείμενα»: Μια παράσταση για τη υπόθεση των αδερφών Παπέν Facebook Twitter
Ξεκινάμε απλώς από μια ατμόσφαιρα, κάτι πολύ γενικό που μοιάζει να χτυπάει ένα κέντρο, κι έπειτα τυλίγουμε το νήμα ανάποδα, από μέσα προς τα έξω, ούτως ώστε να συναντήσουμε το αποτέλεσμα. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Αυτό που αφορά περισσότερο τον Γιώργο Κατσή είναι η γλώσσα της παράστασης, η αισθητική που την περιβάλλει, το αν και κατά πόσο ένα δημιούργημα λογοδοτεί σε κάποιον ή είναι ελεύθερο και ανεξάρτητο ακόμα κι από αυτούς που έφτιαξαν. 

«Τρεις άνθρωποι προσπαθούν να συμβιώσουν, ο καθένας εξυπηρετεί έναν ρόλο και δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί συνεχίζουν να τον αποδέχονται στο ξεχασμένο σύμπαν τους. Είναι μεγάλη η ηδονή που προκαλεί το να είσαι υπάκουος και υποτακτικός, είναι βολικό. Κι αυτό, για μένα, εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τον κόσμο. Δηλαδή διακρίνω ότι νιώθεις μεγάλη ηδονή και ανακούφιση όταν σου υπαγορεύουν το πώς θα ζεις, διαφορετικά πρέπει να αναλάβεις αυτή την τεράστια ευθύνη μόνος. Κοινωνικοπολιτικά, αυτήν τη στιγμή, η συγκεκριμένη ευθύνη δεν αφορά κανέναν κάτοικο του δυτικού πολιτισμού. Αυτή η ανακούφιση, λοιπόν, η βολή, η άρνηση να διαμορφώσεις εαυτό και ταυτότητα είναι το έργο που βλέπουμε», λέει.

Ο Κωνσταντίνος Πλεμμένος που υποδύεται την Κυρία εξομολογείται ότι ξεκίνησε να παίζει στο θέατρο για να αντέξει τη ζωή και την ύπαρξη του πατέρα του, για να αρχίσει την επανάστασή του απέναντι στην εξουσία και απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό, ο οποίος λάτρευε να τον εξουσιάζουν και να μην έχει ευθύνες.

«Όλος ο κόσμος λατρεύει να μην έχει ευθύνες», λέει. «Να ψηφίζει ατάλαντους γελωτοποιούς ως εκπροσώπους της εξουσίας, δηλαδή να μετατοπίζει την ευθύνη της ζωής του σε ηλίθιους. Αλλά η ουσία βρίσκεται σε αυτό το ερώτημα: αν πάντα νικάει ο δυνατότερος, εγώ, που είμαι αδύναμος, δεν θα νικήσω ποτέ; Πώς θα νικήσω κάποιον δυνατότερό μου; Μήπως, τελικά, έχει βαθύτερο νόημα η αγαπημένη μου φράση από τον Σεφέρη:

Πάλι τα ίδια και τα ίδια θα μου πεις φίλε.
Όμως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του αιχμάλωτου
τη σκέψη
του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια
δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς.

«Αντικείμενα»: Μια παράσταση για τη υπόθεση των αδερφών Παπέν Facebook Twitter
Ο Γιάννης Αποσκίτης εξηγεί ότι εξαρχής πρόθεση στη συγγραφή των «Αντικειμένων» ήταν να παρουσιαστούν η έντονη ταξικότητα, η νοσηρότητα του κοινωνικού στάτους και το παράδοξο που εγγενώς υπάρχει στις εξουσιαστικές σχέσεις. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Από μικρά παιδιά μαθαίνουμε πως ο δυνατότερος πάντα θα νικάει. Παρακολουθούμε ανήμποροι τον πατέρα μας και τη μητέρα μας να μαλώνουν και όταν η λεκτική διαμάχη φτάσει σε τέλμα σηκώνει το χέρι ο πατέρας, ρίχνει μια σφαλιάρα στη μητέρα· τότε η διαμάχη έχει τελειώσει. Ο δυνατότερος νίκησε. Αυτό είναι η εξουσία, η δουλειά της είναι να μας θυμίζει μη μιλάμε, να μην εκφραζόμαστε. Σε μια διαμάχη πάντα θα κερδίζει ο δυνατότερος. Το παιδί είναι παιδί. Ο γονιός είναι γονιός. Οι δούλες πάντα θα είναι δούλες. Ξέρετε πώς ξορκίζουν τα παιδιά αυτόν τον νόμο της φύσης; Παίζουν θέατρο. Τα παιδιά γίνονται γονείς και οι γονείς παιδιά». 

Ο Γιάννης Αποσκίτης, εκ των συγγραφέων του έργου, συζητώντας για τις κοινωνικές και πολιτικές αναφορές του έργου και τον τρόπο που συνδέονται με τις διαχρονικές θεματικές της καταπίεσης και της εξουσίας, μου εξηγεί ότι εξαρχής πρόθεση στη συγγραφή των «Αντικειμένων» ήταν να παρουσιαστούν η έντονη ταξικότητα, η νοσηρότητα του κοινωνικού στάτους και το παράδοξο που εγγενώς υπάρχει στις εξουσιαστικές σχέσεις.

«Νομίζω ότι από τη μια πλευρά, από τότε που δημιουργήθηκαν οι σύγχρονες κοινωνίες, υπάρχει ο άνθρωπος που κάνει τη “σκληρή δουλειά” κι αυτός που την προστάζει, κάτι που προφανώς δεν είναι και τόσο δύσκολο», λέει. «Και αμείβεται γι’ αυτή του την ανάθεση και τη συγκέντρωση ανθρώπων που είναι διατεθειμένοι να μη ζήσουν, απλώς να επιβιώσουν, εξυπηρετώντας αυτό του το προνόμιο. Αυτό από μόνο του έχει κάτι παρανοϊκό, έτσι δεν είναι; Ειδικά όταν συμβαίνει σε κοινωνίες υποτιθέμενα “διαφωτισμένες”… Νομίζω ότι στον πυρήνα του αυτό το έργο θίγει ακριβώς αυτό τον παραλογισμό: ότι ένας άνθρωπος είναι διατεθειμένος να εργαλειοποιηθεί με αυτόν τον τρόπο, να γίνει αντικείμενο προς χρήση ενός άλλου ανθρώπου. Και για να ξεχαστεί και να παρηγορήσει τη συνείδησή του επιδίδεται στη φθηνή κατανάλωση προϊόντων που φτιάχτηκαν από ανθρώπους που δουλεύουν ακόμα σκληρότερα, πέρα από τη Δύση.

Χαρακτηριστική είναι μια φράση από τους “Simpsons”, όπου το αφεντικό λέει: “Of course I have gone mad with power, being mad without power is no fun at all” (φυσικά έχω τρελαθεί από την εξουσία, το να είσαι τρελός χωρίς να έχεις εξουσία δεν έχει καθόλου πλάκα). Κάτι τέτοιο βλέπουμε και στο έργο, ίσως».

«Αντικείμενα»: Μια παράσταση για τη υπόθεση των αδερφών Παπέν Facebook Twitter
“Of course I have gone mad with power, being mad without power is no fun at all” (φυσικά έχω τρελαθεί από την εξουσία, το να είσαι τρελός χωρίς να έχεις εξουσία δεν έχει καθόλου πλάκα)... Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Ο Γιάννης Αποσκίτης μου εξηγεί ότι μεταξύ των φανταστικών ή ψευδοπραγματικών χαρακτήρων που ερευνούμε γράφοντάς τους και των ηθοποιών που ερμηνεύουν αυτούς τους χαρακτήρες βρίσκεται αυτό που λέμε «ρόλος». Και ότι, ειδικά στην περίπτωση που ένα έργο γράφεται μαζί με τους ηθοποιούς που θα το ερμηνεύσουν, είναι αδύνατο να μη δημιουργηθούν απευθείας «ρόλοι» στο μυαλό του συγγραφέα. 

«Αυτό είναι μεγάλη τύχη, να σε εμπνέουν με αυτόν τον τρόπο οι ηθοποιοί», λέει. «Οπότε, χάρη σε αυτήν τη συνάντηση των ηθοποιών με τα πραγματικά πρόσωπα αυτής της ιστορίας, τα οποία, όπως φαίνεται τουλάχιστον, είχαν μια πολύ συγκεκριμένη ψυχοπαθολογία, γράφονται οι ρόλοι. Φυσικά, οι συγκεκριμένοι ηθοποιοί είναι φοβεροί και στον αυτοσχεδιασμό, οπότε συνέχεια προκύπτουν νέα στοιχεία.

Τώρα, όσον αφορά τη σάτιρα, δεν θα έλεγα ότι υπάρχει τέτοια διάθεση, πιο πολύ ένα χιούμορ με μια βαθιά υπαρξιακή επιθετικότητα, η οποία γίνεται τόσο έντονη που καταλήγει να στρέφεται και εναντίον της ίδιας της θεατρικής συνθήκης, της κλασικής δραματουργίας και της πραγματικής ιστορίας. Θα τα διαβάσουν αυτά κάποιοι και θα με κοροϊδέψουν, αλλά η αλήθεια είναι ότι μ’ αρέσει να θεωρητικολογώ για την κωμωδία».


 

Θέατρο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ηow to resuscitate a dinosaur/ Έι, Romeo, πώς δίνεις το φιλί της ζωής σε έναν δεινόσαυρο;

Guest Editors / «Ο Καστελούτσι σκηνοθετεί μια υπόσχεση· και κάνει τέχνη εκκλησιαστική»

«Πέρασαν μέρες από την πρώτη μου επαφή με τη Βερενίκη. Μάντρωσα ένα κοπάδι σκέψεις» – ο Κυριάκος Χαρίτος γράφει για μια από τις πολυσυζητημένες παραστάσεις της σεζόν, που ανέβηκε στη Στέγη.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ
Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Θέατρο / Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Ένα νέο, αλλιώτικο σύμπαν για τον «χορό» ξεδιπλώνεται από τις 3 έως τις 6 Απριλίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, μέσα από τα πρωτοποριακά έργα τεσσάρων κορυφαίων Ελλήνων χορογράφων και του διεθνούς φήμης Damien Jalet.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Κώστας Νικούλι

Θέατρο / «Μπορώ να καταλάβω το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος»

Ο 30χρονος Κώστας Νικούλι μιλά για την πορεία του μετά το «Ξενία» που του χάρισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού όταν ήταν ακόμα έφηβος, για το πόσο Έλληνας νιώθει, για την πρόκληση του να παίζει τρεις γκέι ρόλους και για το πόσο τον έχει αλλάξει το παιδί του.
M. HULOT
Μέσα στον θησαυρό με τις εμβληματικές φορεσιές της Δόρας Στράτου

Θέατρο / «Κάποτε έδιναν τις φορεσιές για έναν πλαστικό κουβά, που ήταν ό,τι πιο μοντέρνο»

Μια γνωριμία με τη μεγάλη κληρονομιά της Δόρας Στράτου μέσα από τον πλούτο αυθεντικών ενδυμάτων που δεν μπορούν να ξαναραφτούν σήμερα και συντηρούνται με μεγάλο κόπο, χάρη στην αφοσίωση και την εθελοντική προσφορά μιας ομάδας ανθρώπων που πιστεύουν και συνεχίζουν το όραμά της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Βασιλική Δρίβα: «Με προσβάλλει να με χρησιμοποιούν σαν καθρέφτη για την ανωτερότητά τους»

Οι Αθηναίοι / Βασιλική Δρίβα: «Με προσβάλλει να με χρησιμοποιούν σαν καθρέφτη για την ανωτερότητά τους»

Ανατρέποντας πολλά από τα στερεότυπα που συνοδεύουν τους ανθρώπους με αναπηρία, η Βασιλική Δρίβα περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε αλλά και τις χαρές, και μπορεί πλέον να δηλώνει, έστω δειλά, πως είναι ηθοποιός. Είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ξαναγράφοντας τον Ίψεν

Θέατρο / Ο Ίψεν στον Πειραιά, στο μουράγιο

«Δεν είναι εύκολο να είσαι ασυμβίβαστη. Όπως δεν είναι εύκολο να ξαναγράφεις τον Ίψεν» – Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για την παράσταση «Εχθρός του λαού» σε διασκευή και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Βασιλακόπουλου.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
«Δυσκολεύτηκα να διαχειριστώ τις αρνητικές κριτικές και αποσύρθηκα για έναν χρόνο»

Lifo Videos / «Δυσκολεύτηκα να διαχειριστώ τις αρνητικές κριτικές και αποσύρθηκα για έναν χρόνο»

Η ηθοποιός Παρασκευή Δουρουκλάκη μιλά για την εμπειρία της με τον Πέτερ Στάιν, τις προσωπικές της μάχες με το άγχος και την κατάθλιψη, καθώς και για το θέατρο ως διέξοδο από αυτές.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΛΑΡΗΣ
Μαρία Σκουλά: «Πιστεύω πολύ στο χάος μέσα μου»

Θέατρο / Μαρία Σκουλά: «Πιστεύω πολύ στο χάος μέσα μου»

Από τον ρόλο της Μάσα στην πραγματική ζωή, από το Ηράκλειο όπου μεγάλωσε μέχρι τη ζωή με τους ανθρώπους του θεάτρου, από τον φόβο στην ελευθερία, η ζωή της Μαρίας Σκουλά είναι ένας δρόμος μακρύς και δύσκολος που όμως την οδήγησε σε κάτι δυνατό και φωτεινό.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μια νέα παράσταση χαρτογραφεί το χάσμα μεταξύ γενιάς Z και γενιάς X

Θέατρο / Μια νέα παράσταση χαρτογραφεί το χάσμα μεταξύ γενιάς Z και γενιάς X

Μέσα από την εναλλαγή αφηγήσεων, εμπειριών, αναπαραστάσεων, χορού, βίντεο και ήχου, η παράσταση του Γιώργου Βαλαή αναδεικνύει τις διαφορές αλλά και τις συνδέσεις που υπάρχουν μεταξύ των δυο διαφορετικών γενεών.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ρομέο Καστελούτσι: «Όπου παρεμβάλλεται το κράτος, δεν υπάρχει χώρος για τον έρωτα. Ο έρωτας είναι εναντίον του κράτους και το κράτος εναντίον του έρωτα».

Θέατρο / Ρομέο Καστελούτσι: «Πάντα κάποιος πολεμά τον έρωτα. Και οι εραστές είναι πάντα τα θύματα»

Ο σπουδαίος Ιταλός σκηνοθέτης, λίγο πριν επιστρέψει στην Αθήνα και στη Στέγη για να παρουσιάσει τη «Βερενίκη» του, μας μίλησε για τον έρωτα, τη γλώσσα και τη μοναξιά, την πολιτική και την ανυπέρβλητη Ιζαμπέλ Ιπέρ.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
CHECK How soon is now: Μια παράσταση για τους μετεξεταστέους της συστημικής ιστορίας

Θέατρο / How soon is now: Μια παράσταση για τους μετεξεταστέους της Iστορίας

Σκηνοθετημένη από έναν νέο δημιουργό, η παράσταση που βασίζεται στο τελευταίο κείμενο της Γλυκερίας Μπασδέκη επιχειρεί έναν διάλογο με μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ελληνικής ιστορίας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Αγορίτσα Οικονόμου

Αγορίτσα Οικονόμου / «Πέφτω να κοιμηθώ και σκέφτομαι ότι κάτι έχω κάνει καλά»

Βρέθηκε να κυνηγάει το όνειρο της υποκριτικής, χωρίς να γνωρίζει τον τρόπο, αλλά με τη βεβαιότητα ότι δεν ήθελε ποτέ να μείνει με την απορία «γιατί δεν το έκανα;». Μέσα από σκληρή δουλειά και πολλούς μικρούς ρόλους, κατάφερε να βρει τον δρόμο της στην τέχνη, στον οποίο προχωρά και αισθάνεται τυχερή. Η Αγορίτσα Οικονόμου είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ 

Θέατρο / «Αν κλάψω με ένα έργο, είμαι σε καλό δρόμο»

Ο Χρήστος Θεοδωρίδης, που έχει σκηνοθετήσει με επιτυχία δύο έργα φέτος, του Βιριπάγιεφ και της Αναγνωστάκη, εξηγεί γιατί τον ενδιαφέρουν τα κείμενα που μιλάνε στον άνθρωπο σήμερα, ακόμα κι αν σε αυτά ακούγονται ακραίες απόψεις που ενοχλούν και τον ίδιο.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Να είσαι γκέι στη Νέα Υόρκη

Θέατρο / «Η Κληρονομιά μας»: Τι αποκομίσαμε από την εξάωρη παράσταση στο Εθνικό

«Μία ποπ queer saga, παραδομένη πότε στη μέθη των κοκτέιλ Μανχάταν και πότε στο πένθος μιας αλησμόνητης συλλογικής απώλειας» – Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για το πολυβραβευμένο έργο του Μάθιου Λόπεζ, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τον Γιάννη Μόσχο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
«Δεν είμαι ασεβής, ούτε ιδιοσυγκρασιακή ούτε αιρετική»

Θέατρο / «Δεν είμαι ασεβής, ούτε ιδιοσυγκρασιακή, ούτε αιρετική»

Μετά την Ορέστεια του Στρίντμπεργκ και τις πρόβες για το έργο του Βασίλη Βηλαρά, η Λένα Κιτσοπούλου μιλάει για προσδοκίες και αποφάσεις, για επιτυχίες και απορρίψεις, για το «σύστημα» μέσα στο οποίο δουλεύει και για όλους εκείνους τους χαρακτηρισμούς που της αποδίδουν.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Με Μαρμαρινό, Κουρεντζή, Ράσσε, Mouawad και Ζυλιέτ Μπινός στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου

Πολιτισμός / Μαρμαρινός, Κουρεντζής, Ράσε, Mouawad και Ζιλιέτ Μπινός στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου

Καλλιτέχνες με ιστορικό ίχνος στην Επίδαυρο θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους δίπλα σε ξένους και άλλους Έλληνες δημιουργούς, ενώ στις 19 Ιουλίου θα ακούσουμε την ορχήστρα Utopia υπό τη διεύθυνση του Θ. Κουρεντζή.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μπορεί το ελληνικό θέατρο να σατιρίσει τον εαυτό του;      

Θέατρο / Μπορεί το ελληνικό θέατρο να σατιρίσει επιτυχημένα τον εαυτό του;      

«Αν θες να αναμετρηθείς με κάτι, αν θες να πας στην ουσία, πρέπει να πονέσεις» – Κριτική για την πολυσυζητημένη παράσταση «Merde!» των Βασίλη Μαγουλιώτη και Γιώργου Κουτλή στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ